Άγγελέ μου, Φύλακά μου, Σκέπος κ Βοήθειά μου με το θάρρος σε φωνάζω κ Προστάτη μου σε κράζω: Φώτισέ με,Φύλαξέ με Ισχυρά Προστάτεψέ με!(πρωινή προσευχη)

Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑ ΝΑ ΕΞΑΤΜΙΣΤΕΙ....



Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012

ΜΙΑ ΔΡΟΣΕΡΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΟΛΗ ΜΕΡΑ!!!
ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ  ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ!!!
ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΟΠΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΚΡΥΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ  ΑΖΟΛΙΜΝΟ
απ το ξενοδοχειο ΦΑΡΟΣ
Τ
ΑΥΤΗ Η ΑΝΑΤΟΛΗ.....
ΜΕ ΞΕΣΚΑΛΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΘΑΝΑΤΙΖΩ ΤΕΤΟΙΑ ΗΡΕΜΗ ΣΤΙΓΜΗ!!!!
...ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ....
ΠΑΙΧΝΙΔΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

ΕΛΑΤΕ ΠΑΡΕΑ ΜΟΥ ΝΑ ΣΑΣ "ΣΥΡΓΙΑΝΗΣΩ" ΣΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΜΟΥ....


ΠΡΙΝ ΚΑΤΕΒΕΙΤΕ
ΣΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΑΛΛΑ  ΠΑΡΑΛΙΑ"ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ" ΞΑΠΟΣΤΑΣΤΕ ΣΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΠΑΓΚΑΚΙΑ Κ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΟΣΟ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΑΣ...ΜΕΤΑ ΤΗ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ... ΕΔΩ ΕΡΧΟΜΑΙ Κ ΚΑΠΟΙΕΣ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΗΡΕΜΩ ΑΠΟ ΟΤΙ ΜΟΥ ΧΑΛΑΕΙ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ....

Η ΦΩΤΟ ΜΙΛΑΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ.....!!!

ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΚΑΠΟΙΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΠΡΩΙΝΟ Κ ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ ΣΤΙΣ 7 ΤΟ ΠΡΩΙ...ΜΟΝΟ Κ ΜΟΝΟ Ν ΑΠΟΛΑΥΣΩ ΗΡΕΜΙΑ Κ ΤΟ ΚΑΦΕΔΑΚΙ ΜΟΥ ΧΑΖΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΟΥΡΑΝΟΥ Κ ΘΑΛΑΣΣΑΣ!!!!
...ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ   Μ Ο Ν Ο  ΤΟΝ ΗΧΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΝΑ ΣΚΑΕΙ ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ......Κ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΩ ΕΝΝΟΙΕΣ Κ ΣΚΟΤΟΥΡΕΣ.....ΜΙΚΡΕΣ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ!!!
Η μαρίνα του Φοίνικα απ τη μια με τα κότερα....
....απ την άλλη με τα ψαροκάϊκα... πάντα ήταν το καταφύγιό μου
από παιδί μια κ έχω περάσει τα παιδικά κ εφηβικά μου καλοκαίρια στο Φοίνικα....αναμνήσεις που μένουν πάντα αγνές κ δεν ξεθωριάζουν όπως άλλες!!!!
Η ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΒΑΡΗΣ ΜΕ ΨΑΡΟΚΑΪΚΑ....
Κ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΗΣ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ....ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΜΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΦΕΥΓΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΠΡΟΣ ΑΛΛΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ....

ΝΑ Κ ΤΟ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΚΙΝΙ!! Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΑΠΟ ΔΑΝΑΚΟ ΠΡΟΣ ΚΙΝΙ ΣΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ  ΓΡΑΦΙΚΟΥ ΧΩΡΙΟΥ!!!




ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗΣ ΤΑ ΚΟΤΕΡΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ....

                                      ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ "ΚΟΚΚΙΝΑ" ΣΤΟΝ ΦΟΙΝΙΚΑ

                                        ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ "ΦΑΡΟΣ" ΣΤΗΝ ΑΖΟΛΙΜΝΟ

ΤΟ ΚΙΝΙ ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΣΤΟ ΛΩΤΟ

                             ΤΙ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΘΕΑ ΟΤΑΝ ΠΙΝΕΙΣ ΤΟ ΚΑΦΕΔΑΚΙ ΣΟΥ ΕΔΩ!!!!
                                     ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΙΣ ΜΥΑΛΟ Κ ΣΩΜΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ!!!

ΤΟ ΚΙΝΙ ΜΕ ΤΑ ΨΑΡΟΚΑΪΚΑ

Πέμπτη 21 Ιουνίου 2012

ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ...ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ...


<<Μάθημα ζωής από τον καρκίνο>>



Δεν φώναξε, δεν ούρλιαξε, δεν έκλαψε. Σήκωσε μονάχα το βλέμμα της και ρώτησε τον ειδικό: "Πόσες πιθανότητες έχω;". " Μισές μισές...", απάντησε εκείνος. «Και μετά;», ξαναρώτησε. 'Τακτική παρακολούθηση για πιθανή επανεμφάνιση", είπε ο γιατρός. H Θάλεια δίνει εδώ και εννέα χρόνια μια απίστευτη μάχη γενναιότητας με τον καρκίνο... H Θάλεια μάζεψε την τσάντα της και τον φάκελο με τις εξετάσεις και βγήκε στον δρόμο. Ήταν ένα ζεστό αυγουστιάτικο πρωινό.

Διέσχισε και τα δύο ρεύματα της Λ. Αλεξάνδρας δίχως να περιμένει το φανάρι - λες και δεν υπήρχαν αυτοκίνητα. Δεν άκουγε καν τα κορναρίσματα, ούτε τις βρισιές των οδηγών. Ύστερα άρχισε να περπατά ασταμάτητα, δίχως προορισμό. Μέχρι που κατέρρευσε σ' ένα παγκάκι στην Πλατεία Αμερικής. Δεν θυμάται τίποτα άλλο από εκείνη την ημέρα. Μόνο ότι στο σπίτι της έφτασε αργά το απόγευμα...

Δύναμη και θέληση τα όπλα μου.
Εννέα χρόνια αργότερα και η Θάλεια στα 45 της χρόνια παλεύει ακόμα με τον καρκίνο που της εμφανίστηκε συνολικά τέσσερις φορές: "Έχω τη δύναμη και τον νικώ κάθε φορά που έρχεται. Και αν ξανάρθει, πάλι θα τον νικήσω! Γιατί αυτό είναι που περιμένει ο καρκίνος: να σε βρει ανέτοιμο, αδύναμο, ευάλωτο, δίχως όπλα! Εγώ έχω όπλα - τη δύναμή μου και τη θέλησή μου να ζήσω..."

Έχει υποβληθεί έως τώρα σε πέντε χειρουργεία - δύο αφαίρεσης μαστών, ένα γυναικολογικό, ένα σε ευπαθές όργανο και το τελευταίο για μελάνωμα στον μηρό πριν από τρεις μήνες - και αντέχει ακόμα. Έχει μια βαθιά λαχτάρα να μεγαλώσει και να στηρίξει τα δυο της κορίτσια - 18 και 14 χρόνων αντίστοιχα - που με τη σειρά τους βοηθούν, στηρίζουν και ενθαρρύνουν τη μητέρα τους στον δύσκολο αγώνα της.

Ο άνδρας της Θάλειας πέθανε από έμφραγμα λίγο πριν εκείνη αρρωστήσει: "Είναι τόσο απρόβλεπτη η ζωή! Οι ανατροπές έρχονται μέσα σε δευτερόλεπτα, εκεί που δεν το περιμένεις. Είχαμε μαζί μια βιοτεχνία ρούχων στη N. Ιωνία, παλεύαμε μέρα - νύχτα, αλλά ήμασταν μια ευτυχισμένη οικογένεια. Όταν έφυγε εκείνος, αναγκάστηκα να πουλήσω την επιχείρηση και να πιάσω δουλειά σε μια ιδιωτική εταιρεία. Λίγους μήνες μετά μού εμφανίστηκε καρκίνος στον αριστερό μαστό... ".

H αποδοχή του προβλήματος είναι το πιο δύσκολο για έναν καρκινοπαθή. "Όταν το καταφέρεις όμως, έχεις τη μισή λύση. Γιατί παραδέχεσαι ότι έχεις έναν εχθρό και ετοιμάζεις τα όπλα σου! Στην αρχή, είναι αλήθεια, νόμισα ότι ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Έξω είχε 40 βαθμούς και εγώ κρύωνα. Δεν υπήρχαν αισθήματα, ούτε καν πόνος. Μονάχα ένα απίστευτο κενό... Ήταν σαν να είχα κιόλας πεθάνει...".

H αίσθηση αυτή δεν κράτησε περισσότερο από 3-4 ημέρες: "Ξαφνικά, το τρίτο πρωινό σηκώθηκα από το κρεβάτι μου και ήμουν ένας άλλος άνθρωπος. Είχα βρει πάλι το γέλιο και την αισιοδοξία μου. Κοιτάχθηκα στον καθρέφτη και είπα στον εαυτό μου: 'Θάλεια, δεν φαίνεσαι να έχεις καρκίνο. Μια χαρά είσαι. Όμορφη και ρόδινη! Και έτσι θα μείνεις, δεν θα το αφήσεις να βγει προς τα έξω...'".

Κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία
Κάθε φορά που έκανε χημειοθεραπεία, επέστρεφε την ίδια ημέρα στη δουλειά της! Δεν ντράπηκε ούτε φοβήθηκε ποτέ να πει "είμαι καρκινοπαθής» και ο καρκίνος ήταν τελικά για τη Θάλεια «το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που πήρα ποτέ... Αυτό το μάθημα με έκανε να δω και τη ζωή και τους ανθρώπους με ένα διαφορετικό βλέμμα... Με έκανε να εκτιμήσω κάθε μικροχαρά και με δίδαξε να ζω την κάθε μου μέρα σαν να είναι η τελευταία!".

Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι "τα έχω καλά με τη συνείδησή μου και κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ είμαι έτοιμη και να μην ξυπνήσω, αφού δεν έχω παραλείψει να κάνω κάτι καλό, μια μικρή ανθρώπινη πράξη, να βοηθήσω κάποιον που έχει ανάγκη, να περάσω από ένα θάλαμο καρκινοπαθών και να τους πω 'με βλέπετε, ήμουν και εγώ εδώ και τώρα είμαι καλά', να σφίξω ένα χέρι, να χαμογελάσω σ' ένα θλιμμένο πρόσωπο, να χτυπήσω την πόρτα της διπλανής μου γερόντισσας και να της προσφέρω ένα πιάτο φαγητό ή να πιούμε μαζί τον απογευματινό μας καφέ...".

Δεν έχει ξεφύγει ακόμη από τον κίνδυνο και αυτήν τη στιγμή βρίσκεται πάλι σε φάση θεραπείας. Θέλει να ελπίζει ότι αυτή η φορά "είναι και η τελευταία, αλλά και αν δεν είναι έτσι, θα έχω κρατημένα τα όπλα μου και θα είμαι σε επιφυλακή. Ο καρκίνος επιμένει γιατί θέλει να μου δώσει και άλλα μαθήματα. Δεν θα τα αρνηθώ...".

Αξίζει να παλεύεις για τη ζωή                                                   
Δεν του επέτρεψε τελικά να βγει προς τα έξω! Ακόμα και τα χειρουργεία αφαίρεσης μαστού δεν της άφησαν «μια αίσθηση ακρωτηριασμού ή αναπηρίας. Έκλαψα περισσότερο από ανακούφιση που έφυγε από πάνω μου το 'πρόβλημα' παρά από την έλλειψη των μαστών που ήταν το 'σύμβολο' της γυναικείας μου οντότητας. Έπεισα τον εαυτό μου ότι όταν κάποιο μέλος του σώματος είναι άρρωστο ή νεκρό, είναι και περιττό, πρέπει να φεύγει. Τον έπεισα για κάτι ακόμα: αξίζει να παλεύεις για τη ζωή, γιατί τίποτα πολυτιμότερο δεν υπάρχει απ' αυτήν...

Ταλαιπωρήθηκε πολύ, αλλά δεν πτοήθηκε: "Έδινα δύναμη στα κοριτσάκια μου και αντλούσα από τη δική τους δύναμη, το δικό τους μεγάλο κουράγιο. H βεβαιότητα ότι αν έχανα τη δύναμή μου θα έχανα και τη μάχη και θα έμεναν μόνες, ήταν και το 'καταπραϋντικό' μου για τους πόνους και τις ταλαιπωρίες που πέρασα. Πήγαινα για χημειοθεραπεία σαν να πήγαινα σε μια ωραία θεατρική παράσταση. Και την ώρα που το φάρμακο περνούσε και έκαιγε τη φλέβα μου μεταφερόμουν σε μια ωραία παραλία και εκεί έκτιζα κάστρα με τις κόρες μου...".

Κυριακή 10 Ιουνίου 2012

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΖΩΗΣ!!

                             
                                                                       ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!


                              ΞΕΚΙΝΗΣΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΑΣ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ
                                     
                                           ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΖΩΗΣ  ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ 


                                    "ΚΑΤΙ" ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΠΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ,


                                ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ ΧΑΛΑΡΩΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ!!


                                  ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ  Κ ΧΑΛΑΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ!!!

Τρίτη 5 Ιουνίου 2012

ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΚΑΙ Ο ΑΜΜΟΛΟΦΟΣ....


''Το σύννεφο και ο αμμόλοφος''
------- μια ερωτική ιστορία αγάπης του Paulo Coelho --------


Ένα νεαρό σύννεφο γεννήθηκε στο μέσο μιας μεγάλης καταιγίδας στη Μεσόγειο. Αλλά δεν πρόλαβε να μεγαλώσει εκεί, ένας δυνατός άνεμος έσπρωξε όλα τα σύννεφα προς την Ανατολή.

Μόλις έφτασαν στην ήπειρο, το κλίμα άλλαξε στον ουρανό έλαμπε ένας γενναιόδωρος ήλιος και από κάτω τους εκτεινόταν η χρυσαφένια άμμος της ερήμου Σαχάρα. Ο άνεμος συνέχισε να τα σπρώχνει προς τα δάση του Νότου, καθώς στη έρημο δεν βρέχει σχεδόν ποτέ.
Ωστόσο, τα νεαρά σύννεφα είναι σαν τους νεαρούς ανθρώπους. Το σύννεφό μας λοιπόν αποφάσισε ν' απομακρυνθεί από τους γονείς του και τους μεγαλύτερους φίλους του για να γνωρίσει τον κόσμο.
- Τι κάνεις εκεί; Φώναξε ο άνεμος.
Η έρημος είναι όλη ίδια! Γύρνα στο σμήνος και θα πάμε στο κέντρο της Αφρικής, όπου υπάρχουν εκθαμβωτικά βουνά και δέντρα!
Αλλά το νεαρό σύννεφο, ανυπότακτο από τη φύση του, δεν υπάκουσε. Χαμήλωσε σιγά-σιγά, έως ότου κατάφερε να αιωρηθεί σε μια γενναιόδωρη και γλυκιά αύρα και να πλησιάσει τη χρυσαφένια άμμο. Αφού τριγύρισε αρκετά, πρόσεξε ότι ένας από τους αμμόλοφους του χαμογελούσε. Είδε ότι κι εκείνος ήταν νέος, πρόσφατα σχηματισμένος από τον άνεμο που μόλις είχε περάσει. Την ίδια στιγμή ερωτεύτηκε την χρυσή του κόμη.
- Καλημέρα, είπε. Πώς είναι η ζωή εκεί κάτω;
- Έχω την συντροφιά των άλλων αμμόλοφων, του ήλιου, του ανέμου και των καραβανιών που περνούν από δω πότε-πότε. Μερικές φορές κάνει πολλή ζέστη, όμως είναι υποφερτή. Και πώς είναι η ζωή εκεί πάνω;
- Κι εδώ υπάρχει άνεμος και ήλιος, αλλά το πλεονέκτημα είναι ότι μπορώ και τριγυρνάω στον ουρανό και να μαθαίνω πολλά πράγματα.
- Για μένα η ζωή είναι σύντομη, είπε ο αμμόλοφος. Όταν ο άνεμος επιστρέψει από τα δάση, θα εξαφανιστώ.
- Και αυτό σου προκαλεί θλίψη;
- Μου δίνει την εντύπωση ότι δεν χρησιμεύω σε τίποτα.
- Κι εγώ αισθάνομαι το ίδιο. Μόλις περάσει ο επόμενος άνεμος θα πάω στο Νότο και θα μεταμορφωθώ σε βροχή.
Αυτή είναι η μοίρα μου ωστόσο.

Ο αμμόλοφος δίστασε, αλλά τελικά είπε:
- Ξέρεις ότι εμείς εδώ στην έρημο τη βροχή την λέμε «παράδεισο»;
- Δεν ήξερα ότι μπορούσα να μεταμορφωθώ σε κάτι τόσο σημαντικό, είπε το σύννεφο γεμάτο περηφάνια.
- Έχω ακούσει πολλούς μύθους από γέρικους αμμόλοφους . Λένε ότι μετά τη βροχή καλυπτόμαστε από χλόη και λουλούδια. Εγώ όμως ποτέ δεν θα μάθω τι είναι αυτό, γιατί στην έρημο βρέχει πολύ σπάνια.

Ήταν η σειρά του σύννεφου να διστάσει. Αμέσως μετά όμως του χάρισε ένα πλατύ χαμόγελο.
- Αν θέλεις, μπορώ να ρίξω πάνω σου βροχή. Αν και μόλις έφτασα, σ' έχω ερωτευθεί και θα ήθελα να μείνω εδώ για πάντα.
- Όταν σε είδα για πρώτη φορά στον ουρανό κι εγώ σε αγάπησα, είπε ο αμμόλοφος. Αν όμως μεταμορφώσεις την ωραία λευκή κόμη σου σε βροχή, θα πεθάνεις.
- Η Αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ, είπε το σύννεφο. Μεταμορφώνεται. Κι εγώ θέλω να σου δείξω τον παράδεισο.

’ρχισε λοιπόν να χαϊδεύει τον αμμόλοφο με μικρές σταγόνες και παρέμειναν μαζί μέχρι που εμφανίστηκε το ουράνιο τόξο. Την επόμενη μέρα ο μικρός αμμόλοφος ήταν καλυμμένος με λουλούδια. Κάποια σύννεφα που περνούσαν με προορισμό την Αφρική νόμισαν ότι εκεί ήταν ένα κομμάτι του δάσους που έψαχναν κι έριξαν κι άλλη βροχή. Λίγα χρόνια μετά, ο αμμόλοφος είχε μεταμορφωθεί σε όαση, η οποία δρόσιζε τους με τη σκιά των δέντρων της.

                                               ******* ΓΙΑ ΣΕΝΑ!!!!*******




ΤΟ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟ ΣΚΙΑΧΤΡΟ


Κυριακή 3 Ιουνίου 2012

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΚΥΡΙΑΚΗ!!

                                    ΠΡΙΝ ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ .....ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΖΟΛΙΜΝΟ!

ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΣΑΝ Κ ΑΥΤΗ...Κ Τ ΑΣΤΕΡΙΑ ΦΤΑΝΕΙ!!!




Ξέρω δεν κρατάνε πάντα οι γιορτές....
ξέρω πως περνάνε, φεύγουν οι χαρές...
μα χαμένη πάντα η αγάπη αυτή...
έχει και κουράγιο, έχει και ελπίδα,
είναι δυνατή...

Λένε δεν υπάρχει πια ρομαντισμός...
λένε τις αγάπες σβήνει ο καιρός...
μα ό,τι και να γίνει , ό,τι κι αν συμβεί...
πάντα θα υπάρχει, πάντα θ' ανασαίνει,
η αγάπη αυτή...

Μια αγάπη σαν κι αυτή...
δε μπορεί να πεθάνει.
Μια αγάπη σαν κι αυτή...
και τ' αστέρια τα φτάνει.

Σαν τραγούδι ερωτικό...
τα πουλιά θα τη λένε.
Χίλια χρόνια μετά...
στα βουνά θα πετά.
Χίλια χρόνια μετά..
θα τη λεν' σαν παραμύθι στα παιδιά.








Δευτέρα 28 Μαΐου 2012

ΔΙΔΑΓΜΑ ΖΩΗΣ!


Ζήτησα Δύναμη… και ο Θεός μου έδωσε Δυσκολίες για να με δυναμώσει…

Ζήτησα Σοφία… ...και ο Θεός μου έδωσε Προβλήματα για να τα λύσω…

Ζήτησα Ευημερία… και ο Θεός μου έδωσε Νου και Μυς για να δουλέψω…

Ζήτησα Θάρρος… και ο Θεός μου έδωσε Κίνδυνο να τον υπερ...νικήσω…

Ζήτησα Αγάπη… και ο Θεός μου έδωσε Ανθρώπους με προβλήματα για να βοηθήσω…

...

...Ζήτησα Χάρες… και ο Θεός μου έδωσε Ευκαιρίες…

Δεν πήρα τίποτα από όσα ήθελα… Πήρα όλα όσα χρειαζόμουν !!!!

                        ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!

Κυριακή 20 Μαΐου 2012

ΣΥΝΤΑΓΕΣ για ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ!!

ΣΠΕΤΖΟΦΑ'Ι'
ΥΛΙΚΑ: 500γρ. λουκάνικα χωριάτικα κομμένα σε κομμάτια
1/2 φλυτζάνι ελαιόλαδο
4 πιπεριές πράσινες κομμένες σε λωρίδες
1 πιπεριά κόκκινη κομμένη σε λωρίδες
2 πιπεριές καυτερές ψιλικομμένες(προαιρετικά)
ή 1/2 κουτ.γλυκού μπούκοβο
400 γρ. ντοματάκια αποφλοιωμένα ψιλοκομμένα
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
3 δαφνόφυλλα
10 φύλλα δυόσμου
3-4 κουταλιές σούπας μα'ι'ντανό ψιλοκομμένο
2 σφηνάκια κρασί λευκό
αλάτι, πιπέρι φρεσκοτριμμένο

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ Κ 
 ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!! 
Του μπαμπά μου πάντως είναι ο αγαπημένος μεζές για το  τσιπουράκι που πίνει παρέα με τη θεία μου κ μένα!...κ παρόλες τις δύσκολες καταστάσεις...το τσιπουράκι φέρνει το χαμόγελο στα χείλη!!!


...όχι βέβαια ότι η υπόλοιπη οικογένεια δεν  τίμησε το φαγάκι δεόντως!!!

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΕΛΕΙΠΕ Κ ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΑΠ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΜΑΣ.....Κ ΟΧΙ ΕΝΑ...
ΤΖΙΣΚΕΙΚ ΦΡΑΟΥΛΑ
ΚΕΙΚ ΚΑΚΑΟ ΜΕ ΓΚΑΝΑΣ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ
ΤΑΡΤΑΚΙΑ ΜΕ ΓΕΜΙΣΗ ΚΑΡΑΜΕΛΩΜΕΝΗΣ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ


ΚΕΙΚ ΚΑΚΑΟ ΜΕ ΓΚΑΝΑΣ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ
ΥΛΙΚΑ:
1+1/2 βούτυρο ανάλατο ή μαργαρίνη
3/4 φλιτζανιού κακάο
3/4 φλιτζανιού κρέμα γάλακτος
3 φλιτζάνια αλεύρι που φουσκώνει μονο του
1 κουταλιά σούπας μαγειρική σόδα
1/2 φλιτζάνι ζεστό νερό
1/2 κουτ.γλυκού αλάτι
2+1/2 φλιτζάνι ζάχαρη
4 αυγά

ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΑΝΑΣ:
200 γρ.σοκολάτα πικρή
200 γρ κρέμα γάλακτος

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς C.

ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΑΝΑΣ:Ζεσταίνουμε σε κατσαρολάκι την κρέμα γάλακτος ρίχνουμε την πικρή σοκολάτα ψιλοκομμένη,ανακατεύουμε  να ενσωματωθεί και βάζουμε το μείγμα στο ψυγείο να σφίξει.

Βουτυρώνουμε δύο στρογγυλά ταψάκια (27-30 εκατοστά) και τα πασπαλίζουμε με λίγο κακάο.

ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΙΚ:Ανακατεύουμε στο μπωλ το κακάο με ζεστό νερό κ την κρέμα γάλακτος.
Σε άλλο μπωλ ανακατεύουμε το αλεύρι με τη σόδα και το αλάτι.Χτυπάμε στο μίξερ το βούτυρο με τη ζάχαρη για 5' μέχρι να φουσκώσει το μείγμα.Προσθέτουμε ένα ένα τα αυγά κ συνεχίζουμε σε χαμηλή ταχύτητα ρίχνοντας το μείγμα του κακάο κ τα στεγνά υλικά.Ανακατεύουμε να ομογενοποιηθούν.Μοιράζουμε το χυλό του κέ'ι'κ στα 2 ταψάκια(ή τσέρκια)λειαίνουμε την επιφάνεια με βρεγμένο κουτάλι κ ψήνουμε για 45'-50 '.Τα βγάζουμε απ το φούρνο αναποδογυρίζουμε κ τ αφήνουμε να κρυώσουν.Βάζουμε το πρώτο κέικ σε μια πιατέλα κ καλύπτουμε την επιφάνεια με λίγο γκανάς.Τοποθετούμε το δεύτερο  από πάνω και καλύπτουμε το γλυκό με το υπόλοιπο γκανάς με μια σπάτουλα.Αφήνουμε το κέ'ι'κ στο ψυγείο μέχρι να το σερβίρουμε.Αν θέλουμε το πασπαλίζουμε με μπόλικο κακάο ή τρούφα ή σιρόπι(της αρεσκείας μας) ή φράουλες που εγώ το συνηθίζω στα γλυκά μου!!!

ΜΜΜΜ....ΚΑΛΟΦΑΓΩΤΟ ΛΟΙΠΟΝ!!!!

Κ λίγες πληροφορίες για το λεγόμενο "γκανάς"  για όσους ακόμα δεν το γνωρίζουν(όπως εγώ πριν λίγο καιρό)....
Οι μαγειρικές μου γνώσεις τελευταία έχουν πάρει τα πάνω τους κ φυσικά με κάνουν περήφανη αφού βρίσκω αμέτρητες συνταγές κ τις φτιάχνω...Στο Cook Book από την εφημερίδα Έθνος βρίσκω υπέροχα φαγητά και γλυκά από διάφορα μέρη της Ελλάδας μας!Εκεί γράφει ότι "γκανάς" (ganache) είναι ο γαλλικός όρος για την κρέμα ζαχαροπλαστικής που φτιάχνεται από κρέμα γάλακτος κ σοκολάτα κ ενισχύεται γευστικά με λικέρ η σιρόπι.Χρησιμοποιείται ως γέμιση γλυκών  σε αναλογία δυο δόσεων σοκολάτας προς μια δόση κρέμας γάλακτος.Στην περίπτωση που χρησιμοποιηθεί για γλασάρισμα, η αναλογία  παρασκευής είναι  μία δόση σοκολάτας προς μία δόση κρέμας γάλακτος.Σε ορισμένες περιπτώσεις προσθέτουμε μέλι.


ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΜΑΣ ΦΕΡΝΟΥΝ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΚΑΙ ΜΑΣ ΒΓΑΖΟΥΝ ΑΠ ΤΗ ΡΟΥΤΙΝΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ....ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ  ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΜΙΑ ΠΟΥ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΑΧΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΡΑΙΑ ΠΙΑ ΛΟΓΩ ΠΟΛΛΩΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΜΑΣ...ΕΤΣΙ Κ ΕΓΩ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΕΧΩ ΚΑΘΙΕΡΩΣΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΩ ΝΑ ΤΙΣ ΑΦΙΕΡΩΝΩ  ΓΙΑ  ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ.
ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΔΩΡΟ ΜΟΥ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΝΟΥΛΑ!!!!  

ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ ΜΑΝΟΥΛΑ ΝΑ ΣΕ ΧΑΙΡΟΜΑΙ Κ ΝΑ ΜΕ ΧΑΙΡΕΣΑΙ!!

Η ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ, Η ΠΑΡΑΜΑΜΑ(ΘΕΙΑ),ΕΓΩ Κ ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΜΟΥ!!!

               ΦΥΣΙΚΟ ΗΤΑΝ  ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ ΜΕ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ...
                                         ΜΑΝΟΥΛΑ ΕΙΜΑΙ Κ ΕΓΩ ΚΑΙ ΚΑΜΑΡΩΝΩ!!!!!
                                   ...ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΦΤΗΣΙΜΙΟ ΜΟΥ!!!

Κυριακή 13 Μαΐου 2012

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΜΑΝΑ...ΜΗΤΕΡΑ...ΜΑΜΑ!!

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ!!!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΑΝΑ!!!!!



Γεια σου ΜΑΜΑ!!!
...τι να φορέσω για να βγω στη ζωή;

-Να βάλεις παιδί μου το πιο καλό σου χαμόγελο
και να το φοράς για πάντα!

-Να ρίξεις επάνω σου τους στόχους σου και τα όνειρά σου.

Στο στήθος να ζωστείς την πίστη της καρδιάς σου                                                                                                                                
και για πανταλόνι φόρεσε τα χρώματα της ορμής σου.

-Βάλε στις πατούσες σου τη γνώση της ψυχής σου.
Αυτή ξέρει που να σε οδηγεί.

-Την κεφαλή σου να κρατείς ζεστή με θέληση,
ελπίδα και προσδοκία και πάντα να θυμάσαι!

Είμαι δίπλα σου ΕΓΩ!!! [♥]



ΤΑ  ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΛΑ  ΤΟΥ  ΤΑΣΟΥ  ΜΟΥ ΠΡΙΝ ΑΡΚΕΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
 ΟΤΑΝ  ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ  Β' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ!







Μάνα! Μια λέξη τόσο μικρή.....Πόση δύναμη όμως κρύβει...
Δίνει αγάπη και στοργή, που στις φτερούγες κλείνει.
Από που και αν προέρχεται, χρώματος, χώρας, γλώσσας....
Γίνεται καταφύγιο σαν των πουλιών η κλώσα.
Για κάθε μία γράφεται ξεχωριστή ιστορία...
Είναι οδηγός και στήριγμα, πόνου και αυτοθυσίας.
Σαν πρώτη φορά κρατά αγκαλιά η μάνα το παιδί της,
στο θαύμα στέκει εκστατική, που ήρθε στη ζωή της.
Τον πρώτο ρόλο στο μωρό θα έχει η μητέρα...
Με αγάπη αγνή κι αληθινή, γλυκιά σαν ζαχαριέρα.
Αγάπη χωρίς όριο έχει για τα παιδιά της...
Πίκρες όμως και βάσανα γεμίζει η καρδιά της.
Με γέλια και με δάκρυα είναι η κάθε στιγμή της...
Στολίδι είναι μοναδικό η τόση υπομονή της.
Η μάνα αέναη πηγή της προσφοράς κι αγάπης...
Είναι οπαδός στα τέκνα της, πάντα και συνεργάτης.
Οι συμβουλές πολύτιμες, πάντα θα τα στηρίζουν...
Σαν θησαυρός για τα παιδιά στο νου τους θα γυρίζουν.