ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ!!

"Τα χρώματα επιδρούν στην ψυχή, αφού μπορούν όχι μόνο να διεγείρουν τις αισθήσεις αλλά και να ξυπνήσουν συγκινήσεις και συμναισθήματα", υποστήριζε ο Γκαίτε...
Τι κάνουν όμως τα χρώματα στη ζωή μας;Ας δούμε ένα ένα και τα εφτά χρώματα καθώς και πόσο ευεργετικά είναι για τον εαυτό μας:
ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ:Ενεργοποιεί και τις πέντε αισθήσεις μας και συγχρόνως διώχνει τη νοθρώτητα.Μάλιστα δημιουργεί διάθεση για δράση και επικοινωνία.Αυξάνει τη ζωτικότητα, τη σεξουαλική δραστηριότητα στον άντρα, τον καρδιακό ρυθμό και τονώνει το κυκλοφοριακό
ΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ:Κινητοποιεί την υπάρχουσα ενέργεια και τον φυσικό δυναμισμό.Καταπολεμά την κόπωση βελτιώνει την ψυχική διάθεση, ισχυροποιεί τη θέληση και τον αυτοέλεγχο.
ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΟ:Διεγείρει τη μνήμη και τις νοητικές λειτουργίες, καταπολεμά τη μελαγχολία και βοηθά για αυτογνωσία και κριτική.Οι Γιαπωνέζοι το θεωρούν έδρα των συναισθημάτων και το λένε "χαρά".
ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ:Βοηθάει στην εκδήλωση των συναισθημάτων, ενεργοποιεί των μυών και των ιστών.Δημιουργεί αρμονία στο σώμα και στο πνεύμα, χαλαρώνει, λειτουργεί καταπραϋντικά.
ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ:Ηρεμεί, χαλαρώνει το νευρικό σύστημα μειώνει την αρτηριακή πίεση και διευκολύνει την ικανότητα λήψεως αποφάσεων.
ΤΟ ΜΛΕ-ΛΟΥΛΑΚΙ:Καθαρίζει το νου και την ψυχή, εξουδετερώνειτις αρνητικές σκέψεις, εκμηδενίζει τον φόβο, αυξάνει τη διαισθητική ικανότητα.
ΤΟ ΜΩΒ:Ενεργοποιεί το νευρικό σύστημα,αυξάνει την ψυχική ωριμότητα και την ικανότητα για διαλογισμό, δημιουργεί τη διάθεση για κοινωνικότητα, αυξάνει τη σεξουαλικότητα της γυναίκας
ΤΟ ΙΩΔΕΣ-ΜΕΝΕΞΕΔΙ:Βοηθάει την όραση και την ακοή, αυξάνει τη διαισθητική ικανότητα, εξισσοροπεί τα ψυχολογικά προβλήματα, προλαβαίνει τις παθήσεις των πνευμόνων.

                                                   ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΟΥΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ:
Το κόκκινο είναι το σύμβολο της φωτιάς, της οργής, του ανεξέλεγκτου πάθους, της λαγνείας και της καταστροφής
Το κίτρινο είναι το χρώμα της διάνοιας, της αντίληψης,της σοφίας.Στην αρνητική του ωστόσο όψη είναι το χρώμα της δειλίας και της καταστροφικής κυριαρχίας.
Το πορτοκαλί συμβολίζει τη ζεστασιά και την ευημερία.Είναι όμως και το χρώμα που διεγείρει την πείνα(αυτός είναι και ο λόγος που συνήθως τα φαστφουντάδικα...ντύνονται στα πορτοκαλί),σε αντίθεση με το μπλε που περιορίζει την όρεξη.
Το πράσινο είναι το χρώμα της ελπίδας, της ηρεμίας,της ισσοροπίας (γι αυτό άλλωστε έχει καθιερωθεί για τη στολή του  χειρουργείου, αφού είναι το χρώμα που συμβολίζει ό,τι χρειάζεται ο γιατρός για να χειρουργήσει με ασφάλεια).Συνδέεται όμως και με τον εγωισμό και τη ζήλεια.
Το μπλε είναι το χρώμα της ενόρασης και των ανώτερων νοητικών λειτουργιών. Συμβολίζει την αληθινή αφοσίωση, την υπακοή και την ηρεμία.
Το μαύρο είναι το χρώμα  που υποδηλώνει το κακό, το φόβο,το πένθος, την υποψία και την καταστροφή.
Το λευκό είναι το χρώμα που υποδηλώνει την αγνότητα,τη σύνεση,την καλοσύνη, την ειλικρείνια, την απόλυτη καθαριότητα.
Το ροζ (γεννιέται από την ένωση του λευκού με το κόκκινο) είναι ένα ξεχωριστό χρώμα, που συμβολίζει το θηλυκό μας κομμάτι και εκφράζει τη γλυκύτητα, τη συστολή, την ανάγκη μας να προσφέρουμε.Επίσης το ρόζ συμβολίζει τις μεταμορφώσεις που γίνονται μέσα από την αγάπη.

                                                       ΧΡΩΜΑΤΑ ΣΤΟ ΦΑΓΗΤΟ:
Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΤΡΟΦΗ:(ντομάτες, κεράσια, φράουλες, καρπούζι,παντζάρια,κόκκινο λάχανο και πιπεριές)κάνει καλό στο αίμα στα νεφρ΄ά στο ανοσοποιητικό σύστημα.
Η ΠΡΑΣΙΝΗ ΤΡΟΦΗ:(αβοκάντο,ακτινίδια πιπεριές και όλα τα πράσινα λαχανικά)ενισχύει την άμυνα του οργανισμού στις μολύνσεις και στις πεπτικές διαταραχές.
Η ΜΠΛΕ-ΜΩΒ ΤΡΟΦΗ:(σταφύλια, δαμάσκηνα, μελτζάνες) βοηθά στην τόνωση του οργανισμού, στην καλή λειτουργία του πεπτικού συστήματος.
Η ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΤΡΟΦΗ:(καρότα, πορτοκάλια, βερίκοκα, γλυκοπατάτες,λωτοί, μανταρίνια)διατηρεί υγιές το νευρικό σύστημα, προστατεύει από την  υπεριώδη ακτινοβολία, ανοικοδομεί τους ιστούς του δέρματοςκαι τα κύτταρα.
Η ΚΙΤΡΙΝΗ ΤΡΟΦΗ:(λεμόνια,αχλάδια,μπανάνες, ανανάς) καταπολεμεί την ατονία και τη νευρικότητα, καθαρίζει το αίμα, βοηθά στη χώνεψη και την καλή λειτουργία εντέρων και στομάχου.
Η ΑΣΠΡΗ ΤΡΟΦΗ:(μήλο, μανιτάρια, πατάτες,κρεμμύδι,σκόρδο)προστατέυει την καρδιά και συντελεί στην καλή λειτουργία του αναπνευστικού και πεπτικού συστήματος.
Η ΚΑΦΕ ΤΡΟΦΗ:(σπόροι,όσπρια, ξηροί καρποί, δημητριακά, ρύζι) εμποδίζει τη δημιουργία νεοπλασιών του εντέρου, τονώνει το μυϊκό και νευρικό  σύστημα, καταπολεμά τη δυσκοιλιότητα.

ΠΗΓΗ: ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ TV-24 ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ από τη ΓΙΑΓΙΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

                      ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!!

....ΗΡΘΕ Κ Ο ΦΛΕΒΑΡΗΣ....!!!

Φεβρουάριος: ο μήνας των καθαρμών

Φεβρουάριος ή Φλεβάρης

Ονομασία του μήνα Φεβρουαρίου

Ετυμολογία μήνα: Ο Φεβρουάριος παράγεται από το λατινικό ρήμα februare, που σημαίνει καθαίρω, αγνίζω, αποβάλλω τα καθάρματα.
Ο Φεβρουάριος προστέθηκε στο Ρωμαϊκό έτος σαν ο τελευταίος μήνας από τον Πομπίλιο Νουμά. Είναι μήνας διαβατήριος και αποκαθαρκτικός. Το 153 π,χ. μεταφέρθηκε στη θέση που έχει σήμερα (δεύτερος μήνας του έτους), και σε αυτή τη θέση διατηρήθηκε και στο Γρηγοριανό ημερολόγιο. Στη διάρκειά του οι Ρωμαίοι διοργάνωναν τελετές καθαρμών και εξαγνισμών.
Η λατινική λέξη februa σημαίνει καθάρσιος-καθαρκτικός και το ουδέτερο πληθυντικού februa, σήμαινε όχι μόνο καθαρτήριος, αλλά και συγκεκριμένα ειδική γιορτή που γίνονταν τον μήνα Φεβρουάριο.
Ο μήνας λοιπόν που περιλάμβανε τους καθαρμούς ονομάστηκε Februarious mensis και μετά από παράλειψη του mensis (μήνας) έμεινε η λέξη Φεβρουάριος.
Η Άλκη Κυριακίδου-Νέστορος αναφέρει ότι ο Φέβρουος ήταν ο θεός των νεκρών και η Φεβρούα ήταν η θεά που επόπτευε τους καθαρμούς και τους εξαγνισμούς.
Ο μήνας Φεβρουάριος ήταν αφιερωμένος λοιπόν από τους Ρωμαίους στον εξαγνισμό και επιπρόσθετα, επειδή ήταν πολύ βροχερός τον είχαν αφιερώσει στον Ποσειδώνα.
Ο Φεβρουάριος αντιστοιχούσε προς τον αττικό μήνα Ανθεστηριώνα.
Με την καθιέρωση του Ιουλιανού ημερολόγιου (46 π.χ.) περιορίστηκαν οι μέρες του μήνα αυτού από 30 που ήταν ως τότε σε 29, και την εποχή του αυτοκράτορα Αυγούστου του αφαιρέθηκε μια ακόμη ημέρα, που προστέθηκε στον μήνα Αύγουστο προς τιμήν του Αυτοκράτορα.

Ονομασίες λαϊκές για το μήνα Φεβρουάριο

Για να συντονιστεί το ημερολόγιο των 365 ημερών προς το ηλιακό έτος, καθιερώθηκε η αύξηση των ημερών του Φεβρουαρίου κατά μια, κάθε τέσσερα χρόνια.
Ο λαός μας τον αποκάλεσε Κουτσοφλέβαρο, επειδή έχει 28 ημέρες και κάθε τέσσερα χρόνια 29. Κάθε τέσσερα χρόνια που έχουμε δίσεκτο έτος, ο λαός μας πιστεύει ότι είναι κακότυχο. Το δίσεκτο έτος  δεν πρέπει να φυτεύουν αμπέλια οι γεωργοί ούτε να γίνονται γάμοι ούτε να χτίζονται σπίτια.
Λέγεται επίσης Φλιάρης,  Ληψομήνας, Κουτσός, Κουτσούκης ή Μικρός (Κύπρος).
Στον πόντο τον Φεβρουάριο τον ονόμαζαν συνήθως Κούντουρος, γιατί έχει κοντή ουρά, αφού είναι λειψός σε σχέση με τους άλλους. Επίσης σε κάποια μέρη λεγόταν Κούτσουρος, διότι κατά κάποιο τρόπο είναι κουτσουρεμένος.
Οι δύο λέξεις Φεβρουάριος, Φλεβάρης δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους άσχετα αν συμπτωματικά ταιριάζουν τόσο ώστε η μια να προέρχεται από την άλλη.
Το ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ είναι ρωμαϊκό από τους Ρωμαίους θεούς Φεβρούα των καθαρμών και Φέβρουο των νεκρών.
Το ΦΛΕΒΑΡΗΣ βγαίνει από τη λαϊκή ελληνική παράδοση και έχει σχέση με τις φλέβες της γης. Ο λαός μας κατά τον Δ.Σ. Λουκάτο, παρετυμολόγησε τον μήνα και τον ονόμασε Φλεβάρη, επειδή «ανοίγει τις φλέβες του» και γεμίζει τη γη νερά.
Κατ' άλλους λέγεται Φλεβάρης, γιατί παγώνει τις φλέβες της γης. Στη Θράκη υπάρχει το ρήμα φλεβαρίζω= πλημμυρίζω, επειδή τα χωράφια «φλεβαρίζουν από τις βροχές
Λέγεται και τρυγητής γιατί στον αγροτικό βίο, ο Φλεβάρης είναι ο μήνας των αμπελιών. Τότε γίνεται το κλάδεμα, το καθάρισμα και το τσάπισμα των αμπελιών. Τότε βάζουν και καταβολάδες, δηλαδή φυτεύουν αμπέλια (εκτός και αν είναι δίσεχτος ο χρόνος). Για αυτό του το περιεχόμενο ο Φλεβάρης λέγεται όπου είναι ανεπτυγμένη η αμπελουργία και Κλαδευτής.
Για τον άστατο καιρό, ο Φλεβάρης λέγεται επίσης και Μεθυσμένος, γιατί δεν ξέρει τι κάνει.

Γιορτές το μήνα Φεβρουάριο

Του Αγίου Τρύφωνα 1 Φεβρουαρίου. Ο άγιος Τρύφωνας θεωρείται φύλακας των αμπελιών.
Της Υπαπαντής 2 Φεβρουαρίου. Γιορτάζεται σε ανάμνηση της συναντήσεως του Συμεών με το παιδίον Ιησού (Λουκ., 2.25).
Τότε γίνονται προβλέψεις. «Ό,τι καιρό κάνει της Υπαπαντής, θα βαστάξει σαράντα ημέρες». Αν είναι καλός ο καιρός στις 2 Φεβρουαρίου, ο βαρύς χειμώνας θα διαρκέσει πολύ ακόμα. Από τις 2 Φλεβάρη σταματούν οι γιορτές και μαζί η αργία και η σχόλη.
Του Αγίου Συμεών 3 Φεβρουαρίου. Ο Άγιος τιμάται από τις εγκύους, που έλεγαν παρετυμολογώντας: «για να μη γεννηθεί το παιδί σημειωμένο».
Του Αγίου Χαραλάμπους 10 Φεβρουαρίου.
Πρώτη Κυριακή της Αποκριάς «Οι μεταμφιέσεις και οι παράδοξοι χοροί των μασκαράδων γίνονται για να ξυπνήσουν τα πνεύματα της βλαστήσεως» .
H Καθαρά Δευτέρα eίναι μια πανάρχαιη γιορτή που σχετίζεται κυρίως με τις πομπές των Κατ' Αγρούς Διονυσίων αλλά και με ορισμένες Απολλώνιες ιδέες λατρευτικού περιεχομένου. Στις μέρες μας συνηθίζεται ο εορτασμός με ομαδική έξοδο στην εξοχή.
Αρχαίες γιορτές ήταν τα Ανθεστήρια, Χόες. Στην Αττική γιόρταζαν τα πρώτα άνθη της αμυγδαλιάς με διαγωνισμούς οινοποσίας. Άνοιγαν τους πίθους με το κρασί (πιθοίγια) και γέμιζαν τις κρασοκανάτες (χόες). Νικητής ήταν όποιος άδειαζε πρώτος τον χουν που χώραγε περισσότερο από δύο λίτρα.

Ο Άγιος Κασσιανός γιορτή στο μήνα Φεβρουάριο

Κάθε τέσσερα χρόνια που το έτος είναι δίσεκτο, την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου, δηλαδή στις 29 του μήνα, γιορτάζει ο Άγιος Κασσιανός. Η περίεργη αυτή γιορτή, έδωσε αφορμή για διάφορες λαϊκές ερμηνείες και περιπαίγματα.
Στη Μυτιλήνη, τη γιορτή του Αγίου Κασσιανού τη θεωρούν ως γιορτή των τεμπέληδων! Λένε μάλιστα: « του Κασσιανού γιορτάζουν οι οκνοί (οι τεμπέληδες)».
Η παράδοση από την Μυτιλήνη που εξηγεί τις παραπάνω εκφράσεις είναι οι εξής:
Μια μέρα που ο Χριστός γύριζε με τους Αποστόλους, έκατσε σε ένα μέρος να ξεκουραστεί. Πάνε τότε όλοι οι Άγιοι κοντά, για να του γυρέψουν δουλειά. Πάει ο Άι- Νικόλας και του λέει:
_ Χριστέ μου για πες μου, τι να κάνω;
Λέει τότε ο Χριστός:
_ Πήγαινε να δεις ποια καράβια και καΐκια βολοδέρνουν και απέ να τα σώζεις.
Πάει ο Άι - Τρύφωνας και του λέει:
_ Εγώ τι θέλεις να κάνω;
_ Αμ' το κλαδευτήρι το'χεις στη μέση σου και κρέμεται, τι ρωτάς λοιπόν; Πήγαινε στα χωράφια και στα αμπέλια και κάνε τη δουλειά σου. Διώξε τις αρρώστιες απ' τα δέντρα κι όλα τα κακά!
Ένας ,ένας πήγαν όλοι οι Άγιοι στο Χριστό και ανέλαβαν τη δουλειά τους. Πίσω, πίσω πήγε και ο Άγιος Κασσιανός και λέει:
_ Εγώ Χριστέ μου, τι να κάνω;
Γέλασε τότε ο Χριστός, δε βάσταξε και του ‘πε:
_ Αμ' εσύ είσαι που είσαι οκνός! Φύλαγε λοιπόν το Φλεβάρη! Κι άμα δεις και τραβάει είκοσι εννιά, έμπα μέσα στο είκοσι εννιά και κάνε τη δουλειά σου. Πάλι, σα δεν έχει είκοσι εννιά , κάτσε απ' όξω.

Γεωργικές εργασίες το μήνα Φεβρουάριο

Φυτεύουν πατάτες.
Προετοιμάζουν τα χωράφια για να σπείρουν ανοιξιάτικα σιτηρά και
ενισχύουν τα φθινοπωρινά λιπαίνοντάς τα.
Κλαδεύουν αμπέλια και δέντρα.
Καθαρίζουν τα μαντριά.
Συντηρούν την κοπριά σε λάκκους.
Σβαρνίζουν τα χωράφια.

(Από το βιβλίο της Α. Κυριακίδου-Νέστορος: « Οι 12 μήνες.
Τα Λαογραφικά», εκδ. Μαλλιάρης - Παιδεία, Αθήνα 1982

Παροιμίες για το μήνα Φεβρουάριο

Χιόνια του Φλεβαριού, χρυσάφι του καλοκαιριού.

Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη, φλέβισέ το.

Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό.

Καλοκαιριά της Παπαντής, Μαρτιάτικος χειμώνας.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει.

Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό.

Ο Φλεβάρης κι αν χιονίσει, πάλι άνοιξη θ' άνθίση.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, πάλι άνοιξη θ' ανθίσει.
Μα αν κάμει και πεισμώσει, μες τα χιόνια θα μας χώσει.

 Παπαντή καλοβρεμμένη, ή κοφίνα γεμισμένη.

Φλεβάρης ,κουτσοφλέβαρος, έρχεται κούτσα κούτσα, όλο νερά και λούτσα.

Ο μήνας Φλεβάρης ή τις φλέβες (του νερού) ανοίγει ή τις φλέβες κλείνει.

Του Φλεβάρη είπαν να βρέξει και λησμόνησε να πάψει.

Στις δέκα εφτά του Φλεβάρη θα ζεσταθεί το νύχι του βοδιού.

Το Φλεβάρη μη φυτέψεις, ούτε να στεφανωθείς,
Τρίτη μέρα μη δουλέψεις, Σάββατο μη στολιστείς.

Ο Φλεβάρης φλέβες ανοίγει και πόρτες σφαλάει.

Η Παπαντή διώχνει τις γιορτές με τ' αντί.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει
μ' αν τις φλέβες του ανοίξει ξεροπήγαδα γιομίζει.

Στις δεκαπέντ' από Φλεβάρη βαρεί το άλογο ποδάρι.

ΠΗΓΗ:www.paidika.g

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!!

ΚΑΙ ΑΣ ΠΑΝΕ ΣΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΑ ΠΑΛΙΑ...

Αυτό ήταν λοιπόν!!
Το 2012 μας εγκατέλειψε και πολλοί θα πείτε "και καλά έκανε".Μπορεί να είναι  και έτσι, γι αυτό κάντε τις ευχές σας και πιστέψτε πολύ, για να γίνουν πραγματικότητα το 2013!!
Με αισιοδοξία λοιπόν και Θετική μόνο σκέψη καλωσορίστε τον καινούριο χρόνο!!

Σε λίστα....
Προσπαθείστε να κάνετε κάτι αισιόδοξο...Αν και το 2013 μόλις μπήκε ζητήστε όλα όσα θέλετε να υλοποιηθούν, όλα όσα θέλετε να έχετε και γράψτε τα  σ ένα χαρτί.Είναι κάτι αντίστοιχο με τα γράμματα  που ετοιμάζουν τα παιδιά για τον Άγιο Βασίλη, αλλά εσείς το δικό σας γράμμα, τη λίστα σας μην του τη στείλετε- απλά τοποθετείστε την κάπου για να την βλέπετε!!Με αυτό τον τρόπο εντοπίζετε  καλύτερα τους στόχους σας και μεθοδεύεται σωστότερα τις κινήσεις σας, προκειμένου να αποκτήσετε και να κατακτήσετε όσα και ό,τι θέλετε!!  Δοκιμάστε το!!

Κι ας πάνε στην ευχή τα παλιά....Ας πάνε όπου θέλουν!!!! Αρκεί να είστε εσείς καλά και με δύναμη να στηρίξετε πρώτα απ΄όλα εσάς και φυσικά τις επιλογές σας.Μπορεί μέσα στη χρονιά που πέρασε να πληγωθήκατε, να κάνατε λάθη, να υποφέρατε από λάθη άλλων, από λάθος αγάπες, από λάθος κινήσεις....Όποια κι αν ήταν "τα σφάλματά σας",έφτασε η ώρα να βάλετε μια τελεία και να γίνουν " τα μαθήματά σας".Για τη χρονιά που μόλις ξεκίνησε βάλτε στόχους και δρομολογήστε τις σκέψεις σας,καθοδηγήστε τα συναισθήματά σας και χαλιναγωγήστε τα πάθη σας.

Για πολλούς από εσάς κάποιες αγάπες  σας έχουν αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς και ανοιχτές πληγές.Φροντίστε λοιπόν, με μεθοδικότητα και αποφασιστικότητα να τις κλείσετε.
Δεν είναι εύκολο, αλλά δεν είναι και ακατόρθωτο- αρκεί να το θελήσετε.
Όσον αφορά  τις σχέσεις, που,για τον έναν ή τον άλλον λόγο δεν υπάρχουν  πράσινο φως και ροδοπέταλα, αποφασίστε καλύτερα να τις βάλετε...στο αρχείο κλειδώστε τις καλά και καλού κακού πετάξτε και το κλειδί ή ακόμα καλύτερα Χάστε το!!!!!Μόνο έτσι θα προχωρήσετε!

ΕΠΕΙΔΗ δεν μπορείτε να παραδεχτείτε ότι...χάσατε αποφύγετε να εμπλακείτε  σε κινήσεις άνευ λόγου, ουσίας και σημασίας.Επανασυνδέσεις χωρίς ορίζοντα, ξεκαθαρίσματα χωρίς νόημα και ανακύκλωση της ίδιας κατάστασης δεν θα σας βοηθήσουν σε ΤΙΠΟΤΑ! Αντίθετα, αν αποφασίσετε να προχωρήσετε σε πράξεις τότε- και μόνο τότε- έχετε όλες  τις πιθανότητες με το μέρος σας.Κάθε τέλος  ΚΑΙ μια καινούρια αρχή δεν λένε;;

ΠΗΓΗ: ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤV ΖΑΠΙΓΚ -ΡΟΖΑ ΦΙΟΡΕΝΤΙΝΟ

                      EΧΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ....ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ....

                                                                 ....ΚΑΙ Η ΖΩΗ!!!

ΠΑΕΙ Κ Ο ΓΕΝΑΡΗΣ....

Ιανουάριος: από τον Ιανό

μήνας Ιανουάριος ή Γενάρης

Ονομασία του μήνα Ιανουαρίου

Ο Γενάρης, όπως και όλοι οι μήνες του ημερολογίου μας, του Παγκοσμίου Χριστιανικού ημερολογίου, οφείλει τ' όνομά του στους Αρχαίους Ρωμαίους στο Θεό του Ιανό, που προς τιμή του τον ονόμασαν έτσι. Δεν είχε όμως απ' την αρχή την τιμή ν' αποτελεί τον πρώτο μήνα του χρόνου.
Αττικός μήνας: ΓΑΜΗΛΙΩΝ (15 Ιανουαρίου - 15 Φεβρουαρίου)
Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν σαν Πρωτοχρονιά την 21η Ιουνίου
(του μηνός Σκιροφοριώντος όπως τον έλεγαν) και οι Ρωμαίοι την 1η Μαρτίου.
Η τελευταία είχε διατηρηθεί να γιορτάζεται και από τους Ελληνες της Ανδριανουπόλεως, πριν τους διώξουν οι Τούρκοι από την Ανατολική Θράκη.
Η πρώτη Ιανουαρίου καθιερώθηκε σαν πρωτοχρονιά από τους Ρωμαίους το 153 π.Χ. Την ημέρα αυτή συνήθιζαν να εκλέγουν τους ανώτατους άρχοντες, τους ύπατους και με την ευκαιρία επιδίδονταν σε τελετές και θορυβώδεις διασκεδάσεις.
Από αυτούς την πήραν αργότερα οι Βυζαντινοί και την καθιέρωσαν (περί το 1000 μ.Χ.).

Ονομασίες του λαού για το μήνα Ιανουάριο

Τον Ιανουάριο ο λαός τον λέει με πολλά ονόματα, που τα περισσότερα αναφέρονται στις ιδιότητές του. Ο Γενάρης λέγεται  Γεννολοητής, παρετυμολογικά, γιατί τότε γεννοβολούν τα κοπάδια.Γατομήνας επειδή σ' αυτόν ζευγαρώνουν οι γάτες. Κρυαρίτης (στη Μάνη) για το τσουχτερό του κρύο.
Λέγεται Μεσοχείμωνας γιατί είναι μεσαίος από τους τρεις μήνες του χειμώνα. Κρυαρώτης γιατί κάνει πολύ κρύο. Αλλες ονομασίες είναι Κλαδευτής, γιατί το μήνα αυτό κλαδεύουν.
Ακόμα τον Ιανουάριο τον ονομάζουν Τρανό, Πρωτάρη, Μεγάλο μήνα ή Μεγαλομήνα, επειδή είναι ο 1ος μήνας του έτους που έχει 31 μέρες και οι νύχτες του είναι μεγάλες, όπως λέει και το τραγούδι: "Νάταν οι μέρες του Μαγιού κι οι νύχτες του Γενάρη" . Τέλος λέγεται Καλαντάρης ή Καλαντέρηςαπ' τα Κάλαντα που τραγουδούν τα παιδιά την Πρωτοχρονιά και τα Φώτα. Γελαστός για τις Αλκυονίδες ημέρες του.

Στην αρχαία εποχή, στη μέση του σημερινού μας Γενάρη άρχιζε ο ιερός μήνας της Ηρας, ο Γαμηλιών. Η Ηρα, εκτός από βασίλισσα τ' ουρανού και των Θεών, ήταν προστάτιδα του γάμου και της οικογένειας. Γι' αυτό τον μήνα αυτό οι αρχαίοι έκαναν τους πιο πολλούς γάμους, απ' όπου πήρε και το όνομά του. Συνήθιζαν δε κάθε χρόνο, στις 27 του Γαμιλίωνα με την Πανσέληνο, να κάνουν θυσίες και εισφορές, που τις έλεγαν "Γαμήλιες".

Γιορτές του μήνα Γενάρη

Μήνας γιορτών μπορεί να ονομαστεί με τις πολλές γιορτές που έχει ο Γενάρης. Μα και σημάδια πολλά για του ανθρώπου το μέλλον, τουλάχιστον της χρονιάς.
Η πρώτη μέρα του μήνα είναι η πρωτοχρονιά και γιορτάζεται σ' όλο τον κόσμο με λαμπρότητα, μεγαλοπρέπεια και πολλές εκδηλώσεις. Αυτή η ημέρα καλύπτεται από ένα πλήθος λαϊκών εθίμων, με πράξεις και ενέργειες μαγικές, που έχουν την προέλευσή τους στα βάθη των αιώνων. Οι ελληνικές λαϊκές παραδόσεις, θέλουν τον Αγιο Βασίλειο είτε ζευγολάτη που γυρίζει και ευλογεί τα χωράφια, είτε οδοιπόρο ή μάντη.
Τη μέρα αυτή γιορτάζεται η μνήμη του Αγίου Βασιλείου, που είναι ένας από τους μεγαλύτερους πατέρες της εκκλησίας. Ο Αγιος Βασίλης ενσαρκώνει για το λαό, το πνεύμα του καινούργιου χρόνου.
Η καλοσυνάτη μορφή του με τη λευκή γενειάδα, τα κάτασπρα μαλλιά το γλυκό χαμόγελο, το μειλίχιο βλέμμα, δεσπόζει παντού, τριγύρω μας τις μέρες τις γιορτινές.  Αυτή την εικόνα η λαϊκή φαντασία έπλασε και ριζώθηκε στην ψυχή μας. Και τον οραματιζόμαστε να έρχεται από τη μακρινή Καισάρεια, φορτωμένος δώρα και χίλια καλά.
Από το Βυζάντιο και συγκεκριμένα από το χειρόγραφο του δωδεκάτου αιώνα, έχουμε το επόμενο αλφαβητάριο, που θυμίζει παρόμοια νεοελληνικά που τα λένε σήμερα τα παιδιά.
Να ο ψυχωφελής βυζαντινός αλφάβητος του δωδεκάτου αιώνα.
Αλφα. Αρχηγός των απάντων.
Βήτα. Βασιλεύει κύριος.
Γάμμα. Γεννάται ο Χριστός.
Δέλτα. Δια λόγου Θεϊκού.
Εψιλον. Ερχεται επί γης.
Ζήτα. Ζωήν φέρει εν τω κόσμω.
Ητα. Ηλιος και σελήνη.
Θήτα. Θεόν προσκινούσιν.

Το περιεχόμενο του Βυζαντινού αλφαβήτου στη Γέννεση του Χριστού, δηλαδή στο κοσμοϊστορικό γεγονός που τα μικρά παιδιά μας αναγγέλουν με τα κάλαντα των Χριστουγέννων και με την Αλφα - Βήτα του μικρού Αη-Βασίλη, στα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς.
Την ημέρα της Πρωτοχρονιάς στη Σιάτιστα και σε άλλα μέρη της Ελλάδας κάνουν τυρόπιτα ή κολοκυθόπιτα γλυκειά και μέσα βάζουν νόμισμα τον παρά που λένε. Πριν αρχίσει το φαγητό κόβουν την πίτα σε κομμάτια για κάθε άτομο στο σπίτι, χωράφια, αμπέλια και ζώα και κατόπιν ψάχνουν να βρουν το νόμισμα. Οποιος βρει το νόμισμα είναι τυχερός της χρονιάς και κάτι καλό θα του συμβεί.
Με την ημέρα της Πρωτοχρονιάς συνδέθηκαν διάφορες προλήψεις, όπως η επιλογή από την οικογένεια του ατόμου το οποίο θα περάσει πρώτο το κατώφλι του σπιτιού, το πρωί της πρώτης του έτους για το "ποδαρικό". Την ίδια μέρα αποφεύγουν να προσφέρουν ο,τιδήποτε, έξω από το σπίτι, ούτε να ρίξουν νερό έξω απ' αυτό.

Στις 6 Ιανουαρίου είναι η γιορτή των Φώτων, που θεωρείται μεγάλη Χριστιανική γιορτή, γιατί τότε αγιάζονται τα νερά. Αυτή η γιορτή συμβολίζει την παλιγγενεσία του ανθρώπου και ο λαός τη λέει "Μεγάλη γιορτή, Θεότρομη".
Είναι η μέρα που βαφτίσθηκε ο Χριστός απ' τον Αη-Γιάννη τον Πρόδρομο στ' άγια νερά του Ιορδάνη. Και από τότε πιστεύεται πως κάθε φορά, την ημέρα των Αγίων Θεοφανείων αγιάζονται τα νερά της βροχής ο λαός μας το λέει αγιονέρι, που πέφτει απ' τον ουρανό και αγιάζει τα σπαρτά και τα χορτάρια της γης. Την βροχή τη λένε αγιασμένη και χαίρονται το δάκρυ της. Το αγίασμα που παίρνει απ' την εκκλησία, ο λαός μας, την ημέρα των Φώτων, το κρατάει με μεγάλη ευλάβεια και πιστεύει απόλυτα στη θαυματουργή δύναμή του. Μ' αυτό αγιάζει τα χωράφια, σπαρτά, τις γωνιές των σπιτιών, τα μαντριά, τα ζωντανά και όλο το βίο του, απ' άκρη σ' άκρη. Ένα  μπουκάλι, γιομάτο αγιασμό και κλεισμένο καλά, θα το πάρει στα αμπέλια του. Εκεί, θα σκάψει, συνήθως στη μέση τ' αμπελιού, και θα το χώσει στο χώμα για να φυλάει τ' αμπελόχτημα από κάθε αρρώστια και κακό.
Οι ζευγολάτες, πιστεύουν πως ξημερώνοντας τα Φώτα, το βράδυ στο παχνί τους μιλούν ακόμα και τα καματερά τους. Κουβεντιάζουν, λένε και αυτά με το Χριστό. Φτάνει βλέπεις, ο Χριστός ίσαμε εκεί, γιατί αυτά τον πρωτοζέσταιναν την ώρα της Γέννεσής του, μέσα στη θεία σπηλιά, όταν τον κυνηγούσε η ανθρώπινη κακία, μ' οδηγό το συμφέρον των ολίγων.
Την παραμονή των Φώτων γίνεται στην εκκλησία ο αγιασμός και ο παπάς γυρίζει όλα τα σπίτια με το σταυρό και τ' αγιάζει. Λένε τότε την παροιμία "Σαν ο Παπάς με το σταυρό".
Παράλληλα η έκτη Ιανουαρίου αποτελεί ένα ορόσημο για τη λαογραφία των ευρωπαϊκών χωρών. Εθιμα παλιά, συνήθως προχριστιανικά στις ρίζες τους επιζούν και συνεχίζουν τον εορτασμό τους προσκολλημένα στο χριστιανικό εορτασμό των Θεοφανείων. Πολλά απ' αυτά συνδέονται με πρωτόγονες λαϊκές δοξασίες γύρω από τις χειμερινές τροπές του ήλιου. Πόσο γνωστή λαογραφικά, είναι η νύχτα της παραμονής των Θεοφανείων και πόση έχει ασκήσει επίδραση σε θρύλους ευρωπαϊκούς, γίνεται αμέσως φανερό, αρκεί μόνο να θυμηθούμε τον όρο "Δωδέκατη νύχτα". Μέσα στη νύχτα αυτή σμίγουν και συναδελφώνονται τα τραγικά και τα ευτράπελα. Και λέγεται δωδέκατη, γιατί είναι η τελευταία του Δωδεκαημέρου των Χριστουγέννων. Στη Γερμανία  και την Αυστρία όλα τα καταστρεπτικά δαιμόνια διώχνονται τη νύχτα των Θεοφανείων, κυνηγημένα από τους δυνατούς θορύβους που κάνουν μεταμφιεσμένοι και μη. Ανάλογα συμβαίνουν και σ' άλες ευρωπαϊκές χώρες, με περισσότερη ιδιόρρυθμη εκδήλωση στην Πορτογαλία και στην Αγγλία.
Στη Σιάτιστα τα Θεοφάνεια γίνονται τα καρναβάλια "Τα μπουμπουσάρια" και για το λόγο αυτό συγκεντρώνεται πολύς κόσμος στη Σιάτιστα. Η λέξη "Μπουμπουσάρια" είναι παραφθορά του ονόματος "Εμπουσα". Ηταν δε Εμπουσα κατά τις δοξασίες των προγόνων μας φάσμα νυχτερινό με πόδια γαϊδάρου, που άλλαζε μορφές από τη μια στιγμή στην άλλη και τρόμαζε τα παιδιά.

Επίσης τα Θεοφάνεια στη Σιάτιστα μετά τη θεία λειτουργία και συγκεκριμένα μετά την εκφώνηση του "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου στου Κύριε..." η εκκλησία δονείται από το εκκωφαντικό "Κύριε Ελέησον...".
Μετά την απόλυση της εκκλησίας οι επίτροποι, κρατώντας ένα κουδούνι γυρίζουν στα σπίτια και μοιράζουν από ένα κομμάτι γλυκειά πίτα παίρνοντας χρήματα για την εκκλησία. Η πίτα αυτή έχει μέσα της ένα φλουρί. Σε όποια οικογένεια πέσει το φλουρί δίνεται η τιμή να παρασκευάσει την πίτα για τα θεοφάνεια της επόμενης χρονιάς.
Οι επίτροποι που μοιράζουν αυτή την πίτα λέγονται "Πνιχτάδες" ίσως από το πνίξιμο του σταυρού στο αγίασμα κατά την τελετή του Αγιασμού.
Στις 7 του μήνα είναι η γιορτή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου του Βαπτιστή.
Στις 17 του μήνα είναι η γιορτή του Αγίου Αντωνίου και στις 18 του Αγίου Αθανασίου. Του Αγίου Αθανασίου η ημέρα μεγαλώνει μια ώρα. Γι' αυτό πολλοί λένε "Αη-Θανάσης ήλθε, καλοκαίρι ήλθε".
Στις 20 Ιανουαρίου είναι η γιορτή του Αγίου Ευθυμίου.
Για τους Αγίους Αντώνιο, Αθανάσιο και Ευθύμιο υπάρχει ο εξής μύθος:
"Οι τρεις Αγιοι πήγαιναν μαζί. Ο Αγιος Ευθύμιος ήταν σπανός και οι άλλοι δυο δεν τον ήθελαν. Κάποτε σ' ένα ταξίδι τους στην έρημο σηκώθηκαν οι δυο πρωί - πρωί και έφυγαν. Για να τους προκάνει ο Αγιος Ευθύμιος στη βία του επάνω, κόλλησε το κεφάλι του γαϊδάρου στο μουλάρι (γι' αυτό από τότε το μουλάρι έχει αυτιά γαϊδάρου) καθώς οι άλλοι φεύγοντας έκοψαν τα κεφάλια απ' τα δυο ζώα, που ήταν του Αγίου Ευθυμίου. Τους πρόκαμε και επειδή ήξερε την αιτία που δεν τον ήθελαν, έπιασε με τα δυο του χέρια το πρόσωπό του και αμέσως φύτρωσε μια γενειάδα που ακούμπησε στη γη.
Στις 30 Ιανουαρίου είναι η γιορτή των Τριών Ιεραρχών του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Η γιορτή των μεγάλων αυτών ιεραρχών είναι η γιορτή των ελληνικών και χριστιανικών γραμμάτων. Την ημέρα αυτή στη Σιάτιστα τελείται πανηγυρική θεία λειτουργία καθώς και μνημόσυνο των ευεργετών των σχολείων της πόλης.

Αλκυονίδες μέρες το μήνα Ιανουάριο

Κατά το δεύτερο δεκαήμερο του Ιανουαρίου συνήθως καλωσυνεύει ο καιρός και απολαμβάνουμε για μερικές μέρες μια σχετική καλοκαιρία, μια ανάπαυλα από τα χειμωνιάτικα μπουρίνια. Οι γλυκές αυτές χειμωνιάτικες ημέρες, είναι οι γνωστές "Αλκυονίδες ημέρες", που σύμφωνα με τον πανάρχαιό μας μύθο, πήραν το όνομά τους από την Αλκυόνα, το ψαροπούλι της ακτής που κλωσσά τα αυγά του αυτές τις μέρες.

Η Αλκυόνη, το σημερινό κακόσχημο ψαροπούλι με τα όμορφα φτερά σύμφωνα με τον πανάρχαιο μύθο μας, ήταν κάποτε μια χαρούμενη και ευτυχισμένη γυναίκα, κόρη του Θεού των ανέμων, του Αιόλου -που ζούσε στ' ακρογιάλια της θάλασσας με τον άντρα της Κήυκα και αλληλοαποκαλούνταν Ζευς και Ηρα. Για την ασέβειά τους όμως αυτή προς τον Δία οργίστηκε τόσο πολύ ο πρώτος των Θεών και μεταμόρφωσε τον Κήυκα σε όρνιο.

Ξετρελαμένη τότε η δύστυχη γυναίκα, έτρεχεν από δω και από κει στις ερημιές στις βαλτώδεις εκβολές των ποταμιών και μέσα στις πυκνές τους καλαμιές, για να βρει τον αγαπημένο της Κήυκα. Οπότε, οι θεοί του Ολύμπου την λυπήθηκαν και την μεταμόρφωσαν και αυτήν σε πουλί, τη γνωστή μας Αλκυόνη, για να ψάχνει και στις θάλασσες μήπως εκεί βρει το χαμένο της άντρα. Ωστόσο όμως η δυστυχία εξακολουθούσε να την συντροφεύει, γιατί αντίθετα από τ' άλλα πουλιά που γεννούν και κλωσσούν τ' αυγά τους την άνοιξη αυτή γεννάει μέσα στη βαρυχειμωνιά, οπότε μανιασμένα τα κύματα της θάλασσας τέτοιον καιρό, την άρπαξαν αυγά και πουλιά κάνοντάς την να κλαίει σπαραχτικά.
Οι Θεοί που τόσο σκληρά είχαν τιμωρήσει την κόρη του Αιόλου, διέταξαν τότε τη θάλασσα και τους ανέμους να ησυχάσουν, να γίνει καλοκαιρία για δυο εβδομάδες, για όσες ημέρες η Αλκυόνη κλωσσά τα αυγά της.

Μια τέτοια ωραία και ποιητική ερμηνεία δόθηκε από τον πανάρχαιο αυτόν ελληνικό μύθο για την καλοκαιρινή αυτή παρεμβολή μέσα στην καρδιά του χειμώνα, που δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με τη σημερινή επιστημονική εξήγηση του φαινομένου αυτού. Ο μύθος μιλάει για την απέραντη συζυγική αγάπη και την τρυφερή στοργή της γυναίκας, ενώ η μετεωρολογική υπηρεσία μιλάει για εξίσωση των βαρομετρικών πιέσεων μεταξύ της νοτίου και βορείου Ευρώπης.

Για τη συζυγική πίστη των Αλκυόνων ασχολήθηκε ο Πλούταρχος που αφηγείται ότι αν ο σύζυγος της Αλκυόνης γεράσει και δεν μπορεί να πετάξει, τότε η θηλυκιά Αλκυόνη τον παίρνει στους ώμους και τον φέρνει πάντοτε μαζί της, τον ταϊζει και τον περιποιείται ως το θάνατο.

Δεν είναι όμως η μόνη περίπτωση ανώτερης ηθικής στο ζωικό βασίλειο. Η τρυγόνα, εάν χαθεί το ταίρι της χηρεύει αυστηρά και δεν ξανασμίγει μ' άλλο ταίρι. Τα κοράκια όταν μαδηθούν απ' τα γεράματα δέχονται πολλές περιποιήσεις και θερμαίνονται απ' τ' άλλα νεώτερα. Το λελέκι τιμωρεί την άπιστη σύζυγο με ραμφισμούς μέχρι να τη θανατώσει. Σ' αυτά βοηθούν και οι άλλοι αρσενικοί. Ο πελεκάνος αν δεν βρίσκει τροφή να δώσει στα μικρά του που κινδυνεύουν τον χειμώνα να πεθάνουν, σχίζει το στήθος του και τα προσφέρει για τροφή το αίμα του, όπως αναφέρεται και στον Επιτάφιο θρήνο.
"Ωσπερ πελεκάν, τετρωμένος την πλευρά σου, Λόγε, τους θανόντας παίδας εζώωσαν επιστάξας ζωτικούς αυτοίς κρουνούς".

Το ψαροπούλι όπως αποκαλείται στη γλώσσα του λαού η Αλκυόνη, εξακολουθεί και σήμερα να είναι σύμβολο της χειμωνιάτικης ωραίας διακοπής μέσα στον Ιανουάριο και σε πολλά μέρη την θεωρούν πουλί που φέρνει γούρι. Οι έμποροι, οι καταστηματάρχες, την κρατούν βαλσαμωμένη στα μαγαζιά τους για ν' αυξήσουν τα πλούτη τους, οι πρώτοι και τους πελάτες τους οι δεύτεροι. Οι φυλάργυροι την διατηρούν για να τους φέρει πολλά πλούτη και οι χωριανοί για να μη πέφτει αστροπελέκι στο σπίτι τους.

Το φαινόμενο της καλοκαιρίας μέσα στη βαρυχειμωνιά του Ιανουαρίου απασχόλησε πολύ τους αρχαίους μας που έδιναν μυθολογικές εξηγήσεις γεμάτες ομορφιά. Ο Αιλιανός λ.χ. έγραψεν ότι "κυούσης δε Αλκυόνος ίσταται τα πελάγη, ειρήνην δε και φιλίαν άγουσεν άνεμον". Ο μέγας Αριστοτέλης λέγει: "Η δε Αλκυών κύει επί τροπάς χειμερινάς, διό και καλούνται όταν ευδιειναί γένονται αι τροπαί, αλκυόνοιοι ημέραι". Ο Λουκιανός πάλι έγραφε πως: "Αίθρια μεν τα άνωθεν, ακύμαντος δε και γαλήνιον άπαν το πέλαγος, όμοιν, ως ειπείν κατόπτρω.

Ωστόσο, όμως οι Αλκυονίδες ημέρες δεν έρχονται πάντα. Υπάρχουν χρόνια που το γλυκό αυτό καλοκαιρινό διάλειμμα στην καρδιά του χειμώνα δεν παρατηρείται καθόλου. Η Αλκυόνη τότε γεννάει μέσα στη βαρυχειμωνιά και όπως είπαμε τα κύματα αρπάζουν τα αυγά ή τα πουλιά της. Το ψαροπούλι τότε θρηνεί πάλι τον πόνο του, καθώς πετιέται μέσα από τα βράχια και περιμένει τον Μάρτη για να φύγει από τον τόπο μας. Γιατί η Αλκυόνη είναι πουλί αποδημητικό με το δικό του δρομολόγιο το ιδιόμορφο. Μας έρχεται τα τέλη του καλοκαιριού και μας αποχαιρετάει μόλις καλωσυνέψει ο καιρός κατά τις αρχές του Μάρτη.

Γεωργικές εργασίες το μήνα Ιανουάριο

Προετοιμάζουν τα γεωργικά τους εργαλεία, όταν υπάρχουν βροχές ή χιόνια.
Μεταφέρουν κοπριά στα κτήματα.
Εκχερσώνουν χωράφια ή διορθώνουν φράχτες.
Κάνουν αποστραγγιστικά χαντάκια.
Ανοίγουν λάκκους γύρω από τα δέντρα για να δεχτούν περισσότερη βροχή ή τα ασβεστώνουν.
Σπέρνουν πρώιμα μπιζέλια, κουκιά, κρομμύδια.
Φυτεύουν τα φυλλοβόλα δέντρα (κερασιά, βυσσινιά, βερικοκιά, ροδακινιά), αγκινάρες, φράουλες, σπαράγγια.
Λιπαίνουν τα δέντρα με χωνεμένη κοπριά.
Κλαδεύουν ελαιόδεντρα.
Επισκευάζουν και βάφουν τις κυψέλες.
Αρχίζουν το άρμεγμα των προβάτων.
Οι γυναίκες ύφαιναν στον αργαλειό κιλίμια και βελέντζες, έπλεκαν και έραβαν. 

Παροιμίες για το μήνα Ιανουάριο:

Σ' όσους μήνες έχουν «ρο», μπάνιο με ζεστό νερό.

Χιόνισ' έβρεξ' ο Γενάρης, oλ' οι μύλοι μας θ' αλέθουν.

Γενάρη μήνα κλάδευε, φεγγάρι μην ξετάζει.

Χιόνι πέφτει το Γενάρη, χαρές θα 'ν' τον αλωνάρη.

Κόττα, πίτα το Γενάρη, κόκοτα τον Αλωνάρη.

Κόψε ξύλο το Γενάρη και μη καρτερείς φεγγάρι.

Γενάρη πίνουν το κρασί, το Θεριστή το ξύδι.

Του Γενάρη το ζευγάρι διάβολος θε να το πάρει.

Του Γενάρη το φεγγάρι παρά λίγο μέρας μοιάζει.

Ο λαγός και το περδίκι κι ο καλός ο νοικοκύρης το Γενάρη χαίρονται.

Εγέλασεν ο Γενάρης.

Του Γεναριού το φεγγάρι είναι σαν του Αλωνάρη.

Ο Γενάρης δε γεννά μήτε αυγά μήτε πουλιά, μόνο κρύο και νερά.

Του Γενάρη το φεγγάρι την ημέρα σιγοντάρει.

Οποιος θε να βαμπακώσει, τον Γενάρη θε ν' οργώσει.

Κόψε ξύλο τον Γενάρη και μην καρτερείς φεγγάρι.

Όποιος σπέρνει το Γενάρη, παίρνει την ανεμοζάλη.

Του Γενάρη το φεγγάρι ήλιος της ημέρας μοιάζει.

Αρχιμηνιά, καλή χρονιά, με σύγκρυα και παγωνιά.

Χαρά στα Φώτα τα στεγνά και τη Λαμπρή βρεμένη.

Γενάρης χωρίς χιόνι, κακό μαντάτο.

Τ' Αλωναριού τα μεσημέρια , και του Γεναριού οι νύχτες.

Γενάρη μήνα κλάδευε, φεγγάρι μην κοιτάζεις.

Οι γεναριότικες νύχτες, για να περάσουν θέλουν συντροφιά και κουβέντα.

Εκαμε κι ο Γενάρης ήλιο.

Γενάρη, μήνα του Χριστού κι αρχιμηνιά του κόσμου.

.Χαρά στα Φώτα τα στεγνά και τη Λαμπρή βρεμένη.

Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη, φλέβισέ το.

Κότα πίτα το Γενάρη, κόκορα τον Αλωνάρη.

ΠΗΓΗ: http://www.paidika.gr

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΜΕΡΑ  ΚΑΙ   ΝΑ ΕΧΕΤΕ 

    ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΟ!!!

                  

ΚΑΛΗ Κ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

                                  KΑΛΗ  ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ Κ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ  ΧΡΟΝΙΑ!!

                                                  ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ!!

                                                   ΕΥΧΟΜΑΙ  ΜΕ  ΕΚΤΙΜΗΣΗ 

                                      ΣΕ ΟΛΟΥΣ  ΕΣΑΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΜΟΥ

                                            ΠΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΧΡΟΝΟ  

                              ΜΟΥ ΚΡΑΤΑΤΕ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ 

                                               ΤΙΣ  ΤΑΞΙΔΙΑΡΙΚΕΣ  ΣΚΕΨΕΙΣ!!
         ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΤΟΥ BLOG ΜΟΥ!                 
                 ΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ BLOGΣΠΙΤΑΚΙ ΜΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΟΣ ΕΤΟΥΣ!!!!

                                                      ΕΧΟΥΜΕ ΓΕΝΕΘΛΙΑ!!
     Κ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ  155  ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΥΣ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ!                                

          
             ΔΙΑΛΕΞΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΜΙΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 

                                ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΩ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOGΟΣΠΙΤΑΚΙ  ΜΟΥ

                  ΜΕ ΔΙΑΘΕΣΗ ΚΑΙ ΚΕΦΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΩ ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΩΡΕΣ

               ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΦΕΥΓΩ  ΑΠΟ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΑ  ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗ ΖΩΗ.

               Ε Κ Τ Ι Μ Η Σ Α    ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΣΑΣ 

                                          ΣΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ

                                            Κ  ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΟΛΟΥΣ 
                                                                                           ΕΠΩΝΥΜΟΥΣ Κ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ

                        ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ  ΣΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΣΠΙΤΑΚΙ ΜΟΥ!!

           

           ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ! ΓΕΡΟΙ! ΓΕΜΑΤΟΙ ΕΛΠΙΔΑ, ΚΟΥΡΑΓΙΟ, ΧΑΜΟΓΕΛΑ!

ΑΥΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ  ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΠΝΙΓΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ Κ ΑΝ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ, ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΟΠΛΑ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ!!ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΔΙΝΩ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΠΛΕΟΝ ΜΕ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ....

        ΕΧΟΝΤΑΣ ΑΥΤΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ ΠΑΝΤΑ, ΟΛΑ  ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΜΕ 

                                    ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ!!    ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ!!

                                                         ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ!!!!

"ΟΤΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΟΛΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΣΥΝΟΜΟΤΕΙ ΥΠΕΡ ΜΑΣ"     
                                                                                                                        Πάουλο Κοέλιο
  
                                                                     
                                                                            ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ!!!!!
                                                                                                
                                                                                     ΑΠΟ:"ΑΓΓΕΛΕΜΟΥ -VALIA"

ΚΕΡΑΣΤΕΙΤΕ ΕΝΑ ΓΛΥΚΑΚΙ ΠΟΥ ΕΦΤΙΑΞΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ!!

Πρωτοχρονιάτικα έθιμα στην Ελλάδα

Στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες κόβουν τη βασιλόπιτα αμέσως μετά την αλλαγή του χρόνου. Σε μερικές όμως, περιοχές της Ελλάδας η Βασιλόπιτα κόβεται στο μεσημεριανό τραπέζι, ανήμερα του Αγίου Βασιλείου την 1η Ιανουαρίου. Όποτε πάντως και αν κοπεί, ακολουθείται το ίδιο εθιμοτυπικό: Ο νοικοκύρης την σταυρώνει τρεις φορές με ένα μαχαίρι και μετά αρχίζει να κόβει τα κομμάτια. Το πρώτο είναι του Χριστού, το δεύτερο της Παναγίας, το τρίτο του Αγίου Βασιλείου, το τέταρτο του σπιτιού και ακολουθούν τα κομμάτια των μελών της οικογένειας με σειρά ηλικίας.

Χαρτοπαιξία

Αγαπημένο έθιμο των Ελλήνων τις μέρες της Πρωτοχρονιάς είναι να δοκιμάζουν την τύχη τους. Εκτός από το κρατικό Λαχείο, υπάρχει επίσης η χαρτοπαιξία και τα ζάρια σε καφενεία, λέσχες και σπίτια.

Στα σπίτια είναι έθιμο να παίζονται χαρτιά το βράδυ της Παραμονής της Πρωτοχρονιάς περιμένοντας την αλλαγή του χρόνου. Τα ποσά συνήθως είναι χαμηλά, τέτοια που να προσφέρουν απλά μια φιλική διασκέδαση χωρίς να στενοχωρούν τους χαμένους.

Πυροτεχνήματα

Τα τελευταία χρόνια έχουν καθιερωθεί τα πυροτεχνήματα στις κεντρικές πλατείες των πόλεων. Είναι με ευθύνη και διοργάνωση των δημοτικών αρχών που επίσης φροντίζουν για τον εορταστικό στολισμό των πόλεων, αλλά και τη διοργάνωση μουσικών εκδηλώσεων για την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

Το Ποδαρικό
Πολλοί άνθρωποι είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί ακόμα και σήμερα σχετικά με το ποιος θα κάνει ποδαρικό στο σπίτι τους, δηλαδή ποιος θα μπει πρώτος στο σπίτι τους τον καινούριο χρόνο.

Έτσι, από την παραμονή λένε σε κάποιο δικό τους άνθρωπο, που τον θεωρούν καλότυχο και γουρλή, να έρθει την Πρωτοχρονιά να τους κάνει ποδαρικό. Πολλές φορές προτιμούν ένα μικρό παιδί για να κάνει ποδαρικό, γιατί τα παιδιά είναι αθώα και στην καρδιά τους δεν υπάρχει η ζήλια και η κακία.

Η Καλή Χέρα

Συνηθίζεται να δίνεται ένα χρηματικό ποσό σαν δώρο σε παιδιά που θα επισκεφτούν κάποιο σπίτι την Πρωτοχρονιά. Συνήθως πρόκειται για τα εγγόνια ή τα ανίψια. Μερικές δεκαετίες παλιότερα, η «καλή χέρα» ήταν το μόνο δώρο που έπαιρναν τα παιδιά την Πρωτοχρονιά και σε πολλές περιπτώσεις ήταν απλά ένα κέρασμα μιας κι ούτε χρήματα υπήρχαν πολλά, αλλά ούτε μαγαζιά με παιχνίδια.

Στα όμορφα Επτάνησα, ανάμεσα στο Ιόνιο πέλαγος και την Αδριατική θάλασσα, χαίρονται με ξεχωριστό τρόπο τις ημέρες του Δωδεκαημέρου. Οι άνθρωποι γιορτάζουν πηγαίνοντας στην εκκλησία, τρώγοντας, πίνοντας, τραγουδώντας αλλά και κάνοντας αστεία ο ένας στον άλλο.

Οι Κολώνιες
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς το βράδυ, οι κάτοικοι της πόλης γεμάτοι χαρά για τον ερχομό του Νέου Χρόνου κατεβαίνουν στο δρόμο κρατώντας μπουκάλια με κολώνια και ραίνουν ο ένας τον άλλο τραγουδώντας: « Ήρθαμε με ρόδα και με ανθούς να σας ειπούμε Χρόνους Πολλούς».


Στις Κυκλάδες θεωρούν καλό οιωνό να φυσάει βοριάς την πρωτοχρονιά. Επίσης θεωρούν καλό σημάδι αν έρθει στην αυλή τους περιστέρι τη μέρα αυτή. Αν όμως πετάξει πάνω από το σπιτικό τους κοράκι τους βάζει σε σκέψεις μελαγχολικές ότι τάχα τους περιμένουν συμφορές.


Κρεμύδα για Γούρι

Το σκυλοκρέμμυδο ή κρεμύδα (Scilla maritima) είναι συνηθισμένο φυτό στην Κρήτη. Φυτρώνει άγριο και μοιάζει με μεγάλο κρεμμύδι. Τα ζώα δεν το τρώνε γιατί έχει δηλητήριο, που μπορεί να προκαλέσει δερματικό ερεθισμό από επαφή. Ακόμα και να το βγάλεις απ' τη γη και να το κρεμάσεις, δεν παύει να βγάζει νέα φύλλα και άνθη. Ο λαός πιστεύει ότι αυτή τη μεγάλη ζωτική του δύναμη μπορεί να τη μεταδώσει σε έμψυχα και άψυχα, γι' αυτό την Πρωτοχρονιά κρεμούν σκυλοκρέμμυδο στα σπίτια τους.

Το ρόδι

Το ρόδι είναι σύμβολο αφθονίας, γονιμότητας και καλής τύχης. Σε πολλά μέρη της Ελλάδας κρεμούσαν στο κάθε σπίτι, από το φθινόπωρο, ένα ρόδι. Μετά τη Μεγάλη Λειτουργία της Πρωτοχρονιάς το πετούσαν με δύναμη στο κατώφλι για να σπάσει σε χίλια κομμάτια κι έλεγαν: «Χρόνια Πολλά! Ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος!».
**********************                   ****************************

Ένα από τα πιο γνωστά έθιμα της Πρωτοχρονιάς είναι το σπάσιμο του ροδιού. Πρόκειται για έναέθιμο που έχει τις ρίζες του στις Σέρρες. Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, ο νοικοκύρης του σπιτιού έπαιρνε ένα ρόδι μαζί του στην εκκλησία, ώστε να λειτουργηθεί. Έπειτα, επιστρέφοντας στο σπίτι δεν μπαίνει με το κλειδί του, αλλά χτυπάει το κουδούνι σαν επισκέπτης και του ανοίγουν. Τότε, μπαίνοντας, πετάει με δύναμη στο πάτωμα πίσω από την πόρτα το ρόδι, και τα σπόρια του πετάγονται τριγύρω. Τα σπόρια αυτά συμβολίζουν την υγεία και τη μακροζωία. Όσο περισσότερα και πιο κόκκινα είναι, τόσο περισσότερη τύχη θα φέρουν στην οικογένεια.

Το έθιμο αυτό αναβιώνει μέχρι τις μέρες μας τόσο στην Πελοπόννησο όσο και σε άλλες περιοχές, και συνοδεύεται από μία φράση, διαφορετική σε κάθε περιοχή. Στην Πελοπόννησο καθώς σπάει το ρόδι η οικογένεια λέει "με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά". ΣτηνΑράχωβα το ρόδι της Πρωτοχρονιάς το πετάει ο νοικοκύρης μαζί με μία πέτρα και λέει "Σαν το λιθάρι γεροί και σαν το ρόδι γεμάτοι". Διάφορες παραλλαγές του εθίμου διατηρούνται σε όλη την Ελλάδα.

Στις μέρες μας, πέρα από το σπάσιμο του ροδιού της Πρωτοχρονιάς, το ίδιο το ρόδι έχει γίνει σύμβολο της Πρωτοχρονιάς, και της καλής τύχης. Κυκλοφορούν ρόδια από ασήμι, κρύσταλλο ή άλλα υλικά, και αποτελούν πολύ συνηθισμένα δώρα για τις γιορτές, καθώς δείχνουν τις ευχές μας για καλή τύχη, χρήματα και υγεία.

Η Πρωτοχρονιά είναι μια ιδιαίτερα γιορτινή μέρα που φέρνει καινούργιες ελπίδες, και μια μοναδική ευκαιρία για να χαρίσουμε ευχές και δώρα στα αγαπημένα μας πρόσωπα. Το σπάσιμο του ροδιού συμβολίζει αυτή τη νέα αρχή και την ελπίδα η καινούργια χρονιά να μας φέρει όσα η προηγούμενη μας στέρησε.

ΠΗΓΗ:http://iliadeion.blogspot.gr


Το σφάξιμο του χοίρου

Ένα παλιό έθιμο, που η πρόοδος και οι σύγχρονες ευκολίες το έχουν σβήσει, είναι το σφάξιμο του χοίρου. Κάθε οικογένεια μεγαλώνει στην αυλή του σπιτιού ένα χοίρο για να το σφάξει τις μέρες των γιορτών. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς η νοικοκυρά έβραζε σ' ένα καζάνι πολύ νερό.

Ο χασάπης με τη βοήθεια και άλλων αντρών έσφαζε το χοίρο. Μετά το σφάξιμο και το καθάρισμα του από τις τρίχες με κοχλαστό νερό, έσχιζαν το χοίρο και τον χώριζαν σε κομμάτια: κεφάλι, πόδια, έντερα, χοιρομέρια κλπ.

Την ουροδόχο κύστη, τη «φούσκα» του χοίρου την καθάριζαν, τη φούσκωναν και την έδιναν στα παιδιά για να παίξουν. Τα έντερα τα έπλεναν καλά και τα έβαζαν στο ξύδι. Ψιλοκομμένα κομμάτια κρέας χοίρου τα έβαζαν για οχτώ μέρες στο κρασί και στη συνέχεια γέμιζαν μ' αυτά τα έντερα φτιάχνοντας τα λουκάνικα.

ΠΗΓΗ:http://www.madata.gr

Τα νησιά του Ιονίου κρατούν και εκείνα με τη σειρά τους ανέπαφες τις πρωτοχρονιάτικες παραδόσεις τους. Με μουσικές, καντάδες, γεύσεις και αρώματα αποχαιρετούν τη χρονιά που φεύγει και υποδέχονται το νέο έτος. Στην Κεφαλονιά, κατά το έθιμο που έχει διασωθεί από την αρχαιότητα, τις τρεις τελευταίες μέρες του χρόνου, οι ντόπιοι βγαίνουν στην εξοχή για να ξεριζώσουν αγιοβασιλίτσες. Το όνομα του φυτού οφείλεται στον εορτάζοντα της Πρωτοχρονιάς Άγιο Βασίλειο. Παράλληλα ψάλλονται από τους νέους και τα κεφαλονίτικα κάλαντα.
Στη Λευκάδα οι ντόπιοι κρεμάνε στα σπίτια τους παραμονή της Πρωτοχρονιάς τις λεγόμενες «κουτσούνες» (πρόκειται για αγριοκρεμμύδες), ενώ με το πρώτο φως της ημέρας αναβιώνει το έθιμο της «Διάνας». Πρόκειται για έναν πρωινό ύμνο που πιανίζει η Φιλαρμονική της Λευκάδας από γειτονιά σε γειτονιά.

Στο Αργοστόλι πάλι συνηθίζουν να μπουγελώνονται με αρωματισμένο νερό στην κεντρική πλατεία, ενώ στην Κέρκυρα και τη Ζάκυνθο το γιορτινό χρώμα δίνουν οι φιλαρμονικές και οι κανταδόροι αλλά και οι νοικοκυρές που φτιάχνουν τηγανίτες, συμπληρώνοντας έτσι το κέρασμα της πρώτης μέρας του χρόνου.
Στην Κρήτη κάθε χρόνο η Πρωτοχρονιά συνοδεύεται από μεγάλη κατανάλωση μπουγάτσας. Για το σκοπό αυτό, σε όλους τους δρόμους του Ηρακλείου στήνονται υπαίθριοι πάγκοι για να είναι γλυκιά η πρώτη γεύση που θα πάρουν οι κάτοικοι του νησιού. Όσο για το χαρτζιλίκι; Αυτό ονομάζεται «καλή χέρα» και ρέει άφθονο!
Στη Θάσο από την άλλη πλευρά οι κάτοικοι επιδίδονται σε ένα πολύ περίεργο έθιμο: σκορπούν φύλλα Πρωτοχρονιάτικα. Πρόκειται για ένα πολύ παλιό έθιμο κατά τη διάρκεια του οποίου όλοι κάθονται γύρω από το αναμμένο τζάκι, τραβούν την ανθρακιά προς τα έξω και ρίχνουν γύρω στ' αναμμένα κάρβουνα, φύλλα ελιάς, βάζοντας στο νου τους από μια ευχή, χωρίς όμως να την πουν στους άλλους. Όποιου το φύλλο γυρίσει περισσότερο, εκείνου θα πραγματοποιηθεί και η ευχή του.    


*********************

Η περιοχή της Θεσσαλίας από τα χρόνια της σκλα-
βιάς, πρωτοστατούσε στα λαϊκά δρώμενα, τα οποία εί-
χαν ένα απώτερο στόχο: να ξεγελάσουν τους Τούρκους
και να συνεννοηθούν μεταξύ τους οι άνθρωποι μέσω
των μεταμφιέσεων, όπως συνέβαινε και με το έθιμο
«Μπούλες», στην περιχή της Ημαθίας. Τα έθιμα πέρασαν
τα περισσότερα και στις κατοπινές γενιές, τα οποία
όμως από τη δεκαετία του ‘60 και μετά άρχισαν να ξε-
φτίζουν και να έρχονται σήμερα στην επικαιρότητα από
τους κατά τόπους πολιτιστικούς συλλόγους.
Στη Θεσσαλία και ειδικά στις ορεινές περιοχές του
Ολύμπου, σαράντα μέρες προτού έρθει η Πρωτοχρονιά,
τα παιδιά των χωριών κάθε βράδυ αρματωμένα και ζω-
σμένα με «κυπριά», «κουδούνες» και «τσιοκάνια», γύρι-
ζαν στους δρόμους και τα σοκάκια, χτυπώντας τα ηχηρά
αυτά ποιμενικά όργανα και δημιουργούσαν μια αλλιώ-
τικη ατμόσφαιρα. Από τον Σεπτέμβριο μήνα οι νέοι του
χωριού, σχημάτιζαν ομάδες και άρχιζαν τις προετοιμα-
σίες για το μεγάλο καρναβάλι της Πρωτοχρονιάς.
Έτσι, μάζευαν σύνεργα του γιατρού, του χωροφύ-
λακα, του γύφτου, του αρκουδιάρη, του κλέφτη κ.λπ.
δηλαδή αντικείμενα που είχαν σχέση με την ιδιότητα
αυτή της μεταμφίεσης. Η πιο εκλεκτή ομάδα ήταν αυτή
της «νύφης» και του «γαμπρού». Έραβαν τις φουστα-
νέλες τα παλικάρια, τα τσαρούχια με φούντες, το φου-
στάνι η υποδυόμενη τη νύφη και ήταν έτοιμη η ομάδα
αυτή να πρωταγωνιστήσει την ημέρα του Αγ. Βασιλεί-
ου. Το πρωί της γιορτής του Α. Βασιλείου, όλες οι ομά-
δες μαζεύονταν στο προαύλιο του ναού και μόλις ο ιε-
ρέας τελείωνε τη θεία Λειτουργία, εκκλησίασμα, οι
ομάδες των μεταμφιεσμένων με πρώτα τα παιδιά και
τη νύφη με τον γαμπρό έσερναν το χορό. Η ομάδα αυ-
τή είχε μαζί της και τον «γκουγκουνιάρη», δηλαδή έναν
γεροδεμένο νέο, ο οποίος ήταν ζωσμένος με κουδού-
νες και κυπριά, τα οποία χτυπούσε και έβγαζαν ήχο.
Μαζί της είχαν και ένα ή δύο παιδιά που συγκέντρωναν
τα φιλοδωρήματα. Μετά τη λήξη του χορού ξεχύνον-
ταν στα σπίτια, όπου οι νοικοκυρές περίμεναν να πε-
ράσουν οι επισκέπτες. Μεγάλη χαρά είχαν να περάσει
από το σπίτι η νύφη και ο γαμπρός, για να φέρει κα-
λοτυχία και υγεία στο σπιτικό. Η νύφη που φυσικά ήταν
νεαρός, με πορτοκάλι στο χέρι, το έδινε να το μυρίσει
κάθε ελεύθερη κοπέλα, για να παντρευτεί γρήγορα.
Η ομάδα της νύφης και του γαμπρού συγκέντρωναν
χρήματα, χοιρινό κρέας και λουκάνικα. Τα χρήματα τα
έδινε σε φτωχούς του χωριού, στην εκκλησία, στο σχο-
λείο κ.λπ. Το βράδυ μαζευόταν όλο το χωριό στην πλα-
τεία του χωριού, όπου άναβαν φωτιά και έψηναν το
χοιρινό κρέας και τα λουκάνικα. Στο γιορτάσι αυτό με-
τείχαν όλες οι ηλικίες και αφού έτρωγαν, άρχιζαν το
χορό ως τα μεσάνυχτα.
Άλλο σημαντικό έθιμο ήταν τα «Σούρβα», τα κάλαντα,
τα οποία έλεγαν τα δασκαλόπαιδα ανήμερα της γιορτής
του Α. Βασιλείου και μάζευαν ξηρούς καρπούς, χρήμα-
τα, κουλούρια και πίτες.
Το έθιμο του καλού ποδαρικού ήταν το πρώτο μέλη-
μα των νοικοκυραίων. Έπρεπε να τους κάνει επίσκεψη
κάποιο άτομο γουρλίδικο. Κυρίως έβαζαν στο σπίτι ένα
αρσενικό αγόρι και του έδιναν να ρίξει στη φωτιά του
τζακιού αλάτι, για να έχουν καλή σοδειά. Άλλωστε, η
φράση «τι λαλάς Κυρ’ Βασίλη για τ’ αρνιά και τα κατσί-
κια», δείχνει τον καημό των κτηνοτρόφων για καλή πα-
ραγωγή από τα κοπάδια τους.
Πέρα από τα Θεσσαλικά αυτά έθιμα, θα αναφερθού-
με και στο γνωστό σε όλους μας, έθιμο της Βασιλόπιτας.
Σε πολλά μέρη λέγεται και Αγιοβασιλόπιτα, Βασιλίτσα,
Βασιλόψωμο, Βασιλοκουλούρα. Το έθιμο αυτό δεν έχει
εκλείψει και στη σύγχρονη εποχή, διατηρείται, όπως και
παλιότερα. Είναι το σύμβολο του πρωτοχρονιάτικου
τραπεζιού. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Χριστιανική πα-
ράδοση, το έθιμο του φλουριού που τοποθετούν μέσα
οι νοικοκυρές, προέρχεται από την Καισάρεια τη γενέ-
τειρα του Α. Βασιλείου, όπου ήταν επίσκοπος. Ο Βυζαν-
τινός βασιλιάς Ιουλιανός, ο οποίος ήταν και έπαρχος
της Καππαδοκίας, περνώντας με το στρατό του για να
πολεμήσει τους Πέρσες, ζήτησε να φορολογηθεί όλη
αυτή η επαρχία. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να δώσουν
όλα τα χρυσαφικά τους, αλλά ήταν τυχεροί γιατί ο Ιου-
λιανός σκοτώθηκε και δεν πέρασε να πάρει τα χρυσα-
φικά τους. Ο Α. Βασίλειος έδωσε εντολή ένα μέρος αυ-
τών να δοθούν σε φτωχούς, ένα άλλο στη «Βασιλειάδα»
και τα υπόλοιπα να μοιραστούν στους κατοίκους. Για
να γίνει η επιστροφή των φλουριών πίσω ήταν αδύνατο.
Για το λόγο αυτό έκαναν μικρές κουλούρες, όπου μέσα
έβαλαν ένα χρυσαφικό και έτσι μοιράστηκαν τα φλουριά
στους κατοίκους.
Για τη χαρτοπαιξία, υπάρχει μια παράδοση που έρ-
χεται από τον Πόντο, που θέλει τον Α. Βασίλη να κερδίζει
τον φοροεισπράκτορα στα χαρτιά και να γλιτώνει το
ποίμνιό του από τη φορολογία.
Βέβαια, το έθιμο της βασιλόπιτας μπορεί να συσχε-
τιστεί και με τον εορταστικό άρτο της ελληνικής αρχαι-
ότητας, που προσφέρονταν από τους Ελληνες στους
θεούς ως απαρχή σε μεγάλες αγροτικές γιορτές, όπως
ήταν τα Θαλύσια και Θαργήλια. Σύμφωνα με την πρω-
τοχρονιάτικη παράδοση, η πίτα κόβεται και μοιράζεται
με εθιμικό τελετουργικό τρόπο τη νύχτα της παραμονής
του νέου χρόνου, ενώ ξεχωρίζονται τα κομμάτια, τα
οποία αφιερώνονται στον Χριστό, την Παναγία, τον Α.
Βασίλη, το σπίτι, τους ξενιτεμένους και στην οικογένεια.
Παράλληλα, οι γεωργοί χωρίζουν κομμάτι για τα χωρά-
φια και οι κτηνοτρόφοι για τα ζωντανά τους. Βέβαια,
σήμερα στη σύγχρονη κοινωνική ζωή η κοπή της πίτας
παίρνει τη μορφή – χαρακτήρα επαγγελματικών και κοι-
νωνικών υποχρεώσεων, η οποία κόβεται και μετά την
Πρωτοχρονιά.
Στην πίτα παλιότερα έβαζαν κωνσταντινάτα φλουριά,
ασημένια και χρυσά φυλακτά και όποιος έβρισκε το
φλουρί ήταν ο τυχερός της οικογένειας και της χρονιάς.
Παραδοσιακά το κόψιμο της πίτας γίνεται από τον αρ-
χηγό της οικογένειας, ο οποίος προσεύχεται μαζί με
την οικογένεια για την υγεία και ευτυχία στο νέο χρόνο.
Η πίτα πριν κοπεί σταυρώνεται και ο τυχερός τοποθετεί
το φλουρί στο εικονοστάσι του σπιτιού ως την επόμενη
χρονιά.

ΠΗΓΗ:http://arisdeslis.blogspot.gr

ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ

ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ

Το έθιμο της βασιλόπιτας έχει τις ρίζες του πολύ βαθιά στην ελληνική αλλά και την παγκόσμια ιστορία, καθώςπρόδρομοι της βασιλόπιτας εντοπίζονται στα Ρωμαϊκά Σατουρνάλια, αλλά και τις διάφορες αρχαιοελληνικές γιορτές που σχετίζονταν με τον "εορταστικό άρτο", όπως τα Θεσμοφόρια και τα Θαλύσια. Μέσω των φράγκων το κόψιμο της βασιλόπιτας απέκτησε τον τυχερό χαρακτήρα του με την τοποθέτηση ενός κέρματος στο εσωτερικό της, και με τη μορφή αυτή το έθιμο διατηρήθηκε στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα όμως η προέλευση της βασιλόπιτας σχετίζεται και με ένα περιστατικό της Χριστιανικής ιστορίας.

Λέγεται ότι τον 4ο αιώνα μ.Χ, ο επίσκοπος Καισαρείας Μέγας Βασίλειος δέχθηκε την απειλή του Επάρχου της Καππαδοκίας ότι αν δεν του παραδώσει τα πλούτη της πόλης θα τη λεηλατούσε. Τότε ο Βασίλειος κάλεσε όλο το λαό να παραδώσει ό,τι πολύτιμο είχε, για να σωθεί η πόλη. Όταν μετά από θαύμα (ή κατ' άλλους αλλαγή στρατηγικής του Επάρχου) τα στρατεύματα αποχώρησαν, ο Βασίλειος διέταξε να ζυμωθούν ψωμάκια μέσα στα οποία τοποθετήθηκαν τα πολύτιμα αντικείμενα και μοιράστηκαν στην πρωινή λειτουργία.

Σήμερα το έθιμο της βασιλόπιτας διατηρείται σε όλη την Ελλάδα σε διάφορες παραλλαγές. Αλλού η Βασιλόπιτα είναι κέικ, αλλού ψωμί σαν το Χριστόψωμο κι αλλού πίτα με φύλλο και αλμυρή γέμιση. Παντού όμως ένα φλουρί ή κάποιο άλλο τυχερό αντικείμενο περιμένει τον ευνοημένο της βραδιάς που θα κρατήσει την τύχη στο τσεπάκι του για όλη τη χρονιά.

ΠΗΓΗ:http://iliadeion.blogspot.gr

Υπάρχει ή όχι ο Άγιος Βασίλης; Η στιγμή της αλήθειας!

Από την Έλσα Αρκοπούλου

Χοντρούλης, ντυμένος στα κόκκινα και με λευκή γενειάδα, κουβαλάει στην πλάτη του ένα μεγάλο σάκο γεμάτο δώρα, για να τα μοιράσει στα παιδιά. Αυτή είναι οι εικόνα που έχουμε όλοι στο μυαλό μας και που πιστεύουμε με όλη μας την καρδιά, πολύ περισσότερο τα παιδιά. Τι κάνουμε, όμως, όταν εκείνα μας ρωτήσουν γεμάτα απορία, αν όντως υπάρχει ο Άγιος Βασίλης;

Ο Άγιος Βασίλης κάθε χρόνο φορτώνει το έλκηθρό του, που το σέρνουν 8 τάρανδοι, με κάθε λογής παιχνίδια, που θα μοιράσει στα παιδιά. Την Πρωτοχρονιά μπαίνει από τις καμινάδες των τζακιών στα σπίτια ή κρυφά από το παράθυρο και αφήνει τα δώρα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Χαρά, ελπίδα, ευτυχία και μια μεγάλη δόση γλυκιάς προσμονής είναι τα συναισθήματα που γεννιούνται στα παιδιά περιμένοντας τον αγαπημένο τους άγιο.

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρή, η μητέρα μου ερχόταν κάθε χρόνο λίγο πριν μπουν τα Χριστούγεννα, να ρωτήσει εμένα και τον αδερφό μου, τι δώρο θα θέλαμε να μας φέρει ο Άγιος Βασίλης. Κάποιες φορές μας έπαιρνε χρόνο να σκεφτούμε τι θα θέλαμε περισσότερο απ' όλα όσα είχαμε στο μυαλό μας, άλλες πάλι είχαμε ήδη καταλήξει από καιρό στην απόφασή μας. Μόνο που έπρεπε να προλάβουμε! Να προλάβουμε να γράψουμε και να στείλουμε το γράμμα, ώστε να φτάσει έγκαιρα στο χωριό του Αϊ Βασίλη και την Πρωτοχρονιά να βρίσκονται τα δώρα κάτω από το δέντρο μας. Πολλές φορές προσπαθήσαμε να μείνουμε ξάγρυπνοι ως αργά, προκειμένου να τον συναντήσουμε στο σαλόνι μας, όμως μέχρι την ώρα που τα μάτια μας κλείνανε σιγά, σιγά, ποτέ δεν τα καταφέραμε. Έτσι, η... σχέση μας έμενε πάντα σε μια εξ' αποστάσεως επικοινωνία μέσα από τα γράμματα και με λόγια τύπου,“Καλέ μου Άγιε Βασίλη, αυτή τη χρονιά θα θέλαμε να μας φέρεις αυτό το δώρο και, αν θες και προλαβαίνεις, μείνε λίγο παραπάνω σπίτι μας, μήπως σε προλάβουμε όταν ξυπνήσουμε”.

Η αποκάλυψη της αλήθειας

Κάπου προς τις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού, θυμάμαι, πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και μιλώντας στην τάξη για τα δώρα που θα παίρναμε, μια συμμαθήτριά μου μού είπε: “Μην είσαι χαζή. Δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Τα δώρα μάς τα παίρνουν οι γονείς!”. Εγώ, εκείνη την ώρα υποστήριξα με όλη μου την ψυχή πως ο Άγιος Βασίλης υπάρχει, έτσι είχα μάθει και έτσι ήθελα να πιστεύω και πως απλώς εκείνη δεν το πίστευε γιατί δεν τον είχε δει. Και όμως, οι γονείς της τής το είχαν πει, προτού εμείς οι υπόλοιποι μάθουμε την αλήθεια (;). Πηγαίνοντας στο σπίτι το απόγευμα, ζητούσα επίμονα από την μητέρα μου να μου πει αν όντως υπάρχει ή όχι ο Άγιος Βασίλης, και εκείνη με τη σειρά της μου μίλησε λίγο πιο ξεκάθαρα για όλα όσα συμβόλιζε αυτός ο Άγιος.  

Η θέση του μπαμπά ή της μαμάς είναι λίγο δύσκολη, όταν το παιδί επιστρέψει σπίτι με την απορία, αν τελικά υπάρχει η όχι ο Άγιος Βασίλης, γιατί έτσι του είπε κάποιο άλλο παιδάκι. Τι πρέπει να κάνουν εκείνη τη στιγμή; Να του αρνηθούν όλα όσα ήξερε μέχρι τώρα ή να διαψεύσουν το άλλο παιδάκι; Όπως μας λέει η κα Αδαμαντία Μπουζιάνη, ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια, “Καλό είναι σε τέτοιες περιπτώσεις ο γονιός να ρωτάει το ίδιο το παιδί, “Εσύ τι νομίζεις;”, και στη συνέχεια να δίνει την απάντησή του σύμφωνα με τις απαντήσεις του παιδιού, οι οποίες μας αποκαλύπτουν που βρίσκεται το παιδί και τι πιστεύει το ίδιο. Καλό είναι να μην παρασυρθούμε εκείνη τη στιγμή από την ανάγκη να παύσουμε την απογοήτευση του παιδιού και συνεπώς να του απαντήσουμε σύμφωνα με το τι εμείς νομίζουμε ότι θέλει να ακούσει.”

Πολλοί γονείς αναρωτιούνται, αν είναι καλύτερο να μιλήσουν εκείνοι πρώτοι στο παιδί τους, προτού αποκαλυφθεί η αλήθεια από κάποιο άλλο πρόσωπο, συνήθως ένα συνομήλικό ή λίγο μεγαλύτερο παιδί. Μέχρι ποια ηλικία όμως πρέπει να αφήσουν τα παιδιά τους να πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη και πότε να τους πουν την αλήθεια; Η κα Μπουζιάνη μας λέει, ότι “δεν υπάρχει ένα αυστηρά καθορισμένο χρονικό ή ηλικιακό όριο για το μέχρι πότε πρέπει τα παιδιά να πιστεύουν στο Άγιο Βασίλη. Ανάλογα με το παιδί, ο κάθε γονιός επιλέγει στρατηγικές για το πως θα διαχειριστεί την ερώτηση “Υπάρχει Άγιος Βασίλης;”.Συνεπώς, δεν υπάρχει συγκεκριμένη ηλικία που να είναι σωστό να πει κανείς στο παιδί του ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης.

Από την άλλη είναι φρόνιμο, ο γονιός να κατευθυνθεί σύμφωνα με τη γραμμή σκέψης του παιδιού, την ωριμότητα του συλλογισμού, αλλά και τις ερωτήσεις που το ίδιο το παιδί θέτει. Είναι μάταιο να επιμένουμε να περάσουμε ένα συγκεκριμένο μήνυμα περί ύπαρξης του Άγιου Βασίλη, τη στιγμή που το παιδί είναι έτοιμο να εγκαταλείψει την πεποίθηση αυτή. Συμπεραίνουμε λοιπόν, ότι αυτό που παίζει σημαντικό ρόλο είναι το εξελικτικό στάδιο του παιδιού, το οποίο απεικονίζεται και μέσα από τη στάση του απέναντι στο συγκεκριμένο θέμα. “Είναι σημαντικό να εστιάσουμε στο που βρίσκεται το παιδί όσον αφορά στη συναισθηματική ωριμότητα γύρω από το θέμα αυτό. Συγκεκριμένα, να ρωτήσουμε ποιες είναι οι απόψεις του και αν έχει την ανάγκη να συνεχίσει να πιστεύει στον Άγιο Βασίλη ή είναι έτοιμο να εκλογικεύσει τα γεγονότα.”, προσθέτει.

Σαφώς τα παιδιά, όσο είναι μικρά και μέχρι κάποια ηλικία, έχουν ανάγκη να πιστέψουν σε κάποιους μύθους, σύμβολα, κ.λπ. Όλα αυτά είναι ερεθίσματα που λειτουργούν θετικά στη ψυχοσυναισθηματική τους ανάπτυξη, αλλά και στη μάθηση πολιτισμικών και κοινωνικών στοιχείων. Ο Άγιος Βασίλης αποτελεί την παραδοσιακή μορφή των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, που μεταφέρει το μήνυμα της ειρήνης, της αγάπης και της επιθυμίας να γινόμαστε κάθε χρόνο όλο και καλύτεροι άνθρωποι. Στο βαθμό, λοιπόν, που η ύπαρξή του επιδρά θετικά στα παιδιά δεν υπάρχει κανένας λόγος να στερήσουμε από εκείνα την πίστη τους σε αυτόν. Τουλάχιστον, μέχρι τη στιγμή που θα είναι σε θέση να ακούσουν την αλήθεια και να επεξεργαστούν την ύπαρξή του, αλλά και το τι πραγματικά συμβολίζει μέσα στο πνεύμα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Ο Άγιος Βασίλης στις πλατείες 

Καθώς το εορταστικό κλίμα μπαίνει για τα καλά στην καθημερινότητά μας, όσο πλησιάζουν οι ημέρες τα καταστήματα φοράνε τα “καλά” τους, στολίζουν τις βιτρίνες τους με φιγούρες από τον Άγιο Βασίλη, χριστουγεννιάτικα δέντρα, νιφάδες, ταράνδους, ενώ ακούγονται παντού χριστουγεννιάτικες μελωδίες. Στα εμπορικά κέντρα και στις πλατείες, ζωντανοί Άγιοι Βασίληδες κάνουν την εμφάνισή τους, προκαλώντας τα παιδιά να παίξουν μαζί τους ή να βγάλουν αναμνηστικές φωτογραφίες. Κάποια παιδάκια φοβούνται λιγάκι το χοντρούλη με τα λευκά γένια και την κόκκινη στολή που χτυπάει με το χέρι του την κουδούνα, άλλα πάλι τραβάνε τους γονείς τους απ' το χέρι για να βρεθούν δίπλα του. Όσα από αυτά είναι πολύ μικρά θεωρούν ότι εκείνος είναι ο πραγματικός Άγιος Βασίλης και του ζητάνε δώρα, ενώ κάποια άλλα αναρωτιούνται γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί Άγιοι Βασίληδες.

Και εσείς πρέπει να απαντήσετε! Έστω και αν δε γνωρίζει την αλήθεια το παιδί, πρέπει να έχει ξεκάθαρα στο μυαλό του, ότι οι Άγιοι Βασίληδες που συναντάτε στις βόλτες σας δεν είναι πραγματικοί. Μπορείτε να του εξηγήσετε με πολύ απλά λόγια, ότι είναι κανονικοί άνθρωποι που θέλουν να διασκεδάσουν τον κόσμο και κυρίως τα μικρά παιδιά, γι' αυτό και ντύνονται έτσι ώστε να μοιάζουν στον Άγιο Βασίλη. Εξάλλου, όπως μας λέει η κα Μπουζιάνη “Το θέμα δεν είναι να ενημερώσει κανείς για την ύπαρξη ή όχι του Άγιου Βασίλη. Αυτό είναι κάτι που θα το μάθει αργά ή γρήγορα, αλλά το πως θα μετουσιώσει την πεποίθηση αυτή στην ύπαρξη άλλων εορταστικών εκδηλώσεων που συνδέονται με το Χριστουγεννιάτικο Πνεύμα. Οι γονείς θα πρέπει να διδάξουν στα παιδιά ότι ο Άγιος Βασίλης κρύβεται μέσα μας και τον κρατάμε ζωντανό με το να εκφράσουμε την αγάπη και την προσφορά ο ένας στον άλλον και γι' αυτό ανταλλάσσουμε δώρα.”

Ο Άγιος Βασίλης & τα δώρα

Ο αγαπημένος άγιος των παιδιών δε θεωρείται άδικα αγαπημένος, μιας και κάθε Πρωτοχρονιά τους φέρνει τα δώρα που ζητάνε, χωρίς αντάλλαγμα. Σημαντικό ρόλο παίζει βέβαια να ήταν καλά παιδιά καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου. Έτσι, δικαίως εκείνα περιμένουν πως και πως να τα επισκεφτεί, μιας και το αγαπημένο τους παιχνίδι θα βρεθεί σύντομα κάτω από το δέντρο. Είναι, όμως, ο ρόλος του Άγιου Βασίλη εκείνος του κουβαλητή των δώρων;

Είναι λάθος να συνδέουν τα παιδιά τον Άγιο Βασίλη με τα δώρα και πολύ περισσότερο με τα ακριβά δώρα που ζητάνε συνήθως. Κάθε μαμά και μπαμπάς πρέπει να έχει στο νου του, ότι ίσως κάποια στιγμή δεν μπορέσει να ανταποκριθεί οικονομικά στις “απαιτήσεις” του παιδιού για το πιο όμορφο και ακριβό δώρο και τότε... ο Άγιος Βασίλης να φέρει κάποιο άλλο εξίσου όμορφο δώρο. Τι θα γίνει σε αυτήν την περίπτωση; Θα απογοητευτούν τα παιδιά και θα... κακιώσουν με τον Άγιο Βασίλη;

Ας μην ξεχνάμε, και είναι σημαντικό να το εξηγήσουμε αυτό στα παιδιά, ότι υπάρχουν και κάποια άλλα παιδιά που είναι φτωχά και δεν είναι τόσο τυχερά ώστε να αποκτήσουν τα δικά τους δώρα. “Από μια ηλικία και μετά οι γονείς μπορούν να πουν στα παιδιά, ότι το τελετουργικό κομμάτι που συνδέεται με τη φιγούρα του γεράκου που φέρνει δώρα σε όλον τον κόσμο είναι ένας τρόπος να εκφράσουμε την αγάπη μας για τους άλλους μέσα από την προσφορά δώρων, για παράδειγμα σε άτομα που είναι φτωχά ή παιδιά που είναι ορφανά. Αν αυτή η επεξήγηση συνοδευτεί και με βιωματική εφαρμογή π.χ. μια επίσκεψη σε κάποιο ίδρυμα, μπορεί έτσι το παιδί να αξιολογήσει καλύτερα την έννοια της εθελοντική προσφοράς.”,επισημαίνει η κα Μπουζιάνη. Και φυσικά να αντιληφθεί, ότι ο Άγιος Βασίλης αντιπροσωπεύει τις αληθινές και πραγματικά πολύτιμες αξίες του πνεύματος των Χριστουγέννων, όπως είναι η αγάπη, η χαρά, η φιλανθρωπία, η ειρήνη και όλα όσα μας οδηγούν σαν ανθρώπους ένα βήμα πιο μπροστά!

Ευχαριστούμε για τη συνεργασία την κα Αδαμαντία Μπουζιάνη, ψυχολόγο - ψυχοθεραπεύτρια. Επικοινωνία: Γρηγορίου Λαμπράκη 132, Πειραιάς. Τηλ.: 210 49.17.512 & 6992 175.401. E-mail:info@psycho-diagnosis.gr, www.psycho-diagnosis.gr

ΠΗΓΗ:http://www.yeskid.gr