ΤΟ ΓΥΑΛΙΝΟ ΒΑΖΟ...!!

                                                    Κ Α Λ Η Μ Ε Ρ Α  ΚΑΙ  ΝΑ  ΕΧΟΥΜΕ

                           ΜΙΑ    Ε Β Δ Ο Μ Α Δ Α    Γ Ε Μ Α Τ Η     Π Ρ Ο Τ  Ε  Ρ Α Ι  Ο Τ Η Τ Ε Σ!!!!!




            ***αφιερωμένο στη  ΒΑΣΩ  Α. επειδή της αρέσει το καλωσόρισμά μου  κάθε Εβδομάδα!!

Αυτό που ραγίζει τις καρδιές μας.....

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ Κ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΜΕΛΙΝΑ....!!

Δεκαοκτώ χρόνια χωρίς τη Μελίνα Μερκούρη. Σαν σήμερα, στις 6 Μαρτίου 1994, έφυγε από τη ζωή, η γυναίκα που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στην Ελλάδα εντός και εκτός συνόρων.

Η Μελίνα Μερκούρη (Μαρία Αμαλία Μερκούρη) γεννήθηκε στην Αθήνα στις 18 Οκτωβρίου 1920 και πέθανε στη Νέα Υόρκη. Ήταν η αγαπημένη εγγονή του δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Μερκούρη και κόρη του βουλευτή της ΕΔΑ και υπουργού Σταμάτη Μερκούρη.Μεγάλη ηθοποιός βραβευμένη με διεθνή βραβεία και παγκόσμιας ακτινοβολίας προσωπικότητα διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού όλων των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.

Το Σεπτέμβρη του 1938 γίνεται δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ το χειμώνα του 1939 παντρεύεται τον Παναγή Χαροκόπο. Πρωτοεμφανίζεται στη θεατρική σκηνή το 1944, ενώ το 1949 ανεβάζει το «Λεωφορείον ο Πόθος» που αποτέλεσε μια από τις παραστάσεις σταθμούς στην καριέρα της.

Από το 1951 αρχίζει να πρωταγωνιστεί παράλληλα και στην Γαλλική θεατρική σκηνή, όπου έγινε μούσα ενός από τους μεγαλύτερους θεατρικούς συγγραφείς, του Μαρσέλ Ασάρ. Το 1960 παίζει με το Θέτρο Τέχνης το «Γλυκό Πουλί της Νιότης». Επόμενος σημαντικός σταθμός στην θεατρική της καριέρα είναι το «Illya Darling» που ανεβάζει, με προπωλημένα όλα τα εισιτήρια των παραστάσεων και με συμπρωταγωνιστή τον Ν. Κούρκουλο, στο Broadway στις, ενώ είχε ήδη κάνει περιοδεία σε ολόκληρες της Ηνωμένες Πολιτείες. Το έργο είναι η θεατρική διασκευή του κινηματογραφικού «Ποτέ την Κυριακή», που της είχε χαρίσει παγκόσμια αναγνώριση. Κατά τα χρόνια της δικτατορίας, έπαιξε μόνο την Λυσιστράτη το 1972.

Το 1975 και ενώ έχει επιστρέψει στην Ελλάδα, συνεχίζει τις θεατρικές παραστάσεις και κλείνει ουσιαστικά την θεατρική της καριέρα το 1980 με την «Ορέστεια» στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου από το Θέατρο Τέχνης. Το 1992 κάνει μια τελευταία, έκτακτη, εμφάνιση στην όπερα «Πυλάδης», σε βιντεοσκοπημένη σκηνή, στο ρόλο της Κλυταιμνήστρας, που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Αρκετά σημαντική ήταν και η πορεία της στον διεθνή και ελληνικό κινηματογράφο, που της χάρισε αρκετά βραβεία με κορυφαίο το βραβείο πρώτης γυναικείας ερμηνείας του Φεστιβάλ Καννών και επίσης μία υποψηφιότητα για Όσκαρ γιά το Never on Sunday, το οποίο έχασε απ'την Ελίζαμπεθ Τέιλορ το 1960.

Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο έγινε με ένα θεατρικό έργο που είχε γραφτεί από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη ειδικά για τη Μελίνα Μερκούρη, το «Στέλλα με τα κόκκινα γάντια», που στην ταινία είχε τον τίτλο «Στέλλα» (1955). Η ταινία αυτή ήταν η μόνη που έκανε η Μελίνα Μερκούρη με ελληνική παραγωγή (Καραγιάννης Καρατζόπουλος).

Παράλληλα είχε σπουδαία πορεία στη δισκογραφία καθώς έχουν κυκλοφορήσει πάνω από δεκαπέντε δίσκοι της, πέρα από soundtrack ταινιών και θεατρικών παραστάσεων. Εμφανίσεις έκανε και στην τηλεόραση, σε σειρά ντοκιμαντέρ του BBC με τίτλο «Η Ελλάδα της Μελίνας», όπως και σε σήριαλ και εκπομπές στη Γαλλική και τη Γερμανική τηλεόραση.

Επίσης έγραψε και ένα βιογραφικό βιβλίο με τίτλο «Γεννήθηκα Ελληνίδα», του οποίου τα έσοδα από τις πωλήσεις διατέθηκαν για τον αντιδικτατορικό αγώνα (η έκδοσή του στα ελληνικά δεν είναι νόμιμη). Ο τίτλος του βιβλίου της είναι η απάντηση που έδωσε στους δημοσιογράφους όταν της ζήτησαν να κάνει μία δήλωση για την αφαίρεση της υπηκοότητάς της από τους συνταγματάρχες: «Γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα».

Κατά τη διάρκεια της επταετίας (1967-1974) πολέμησε σφοδρά τη χούντα, χρησιμοποιώντας τη φήμη και τη λάμψη που είχε αποκτήσει. Έδωσε αρκετές συναυλίες και διοργάνωσε αρκετά μεγάλο αριθμό πορειών αντιδικτατορικού χαρακτήρα. Επεδίωξε και συναντήθηκε με πολιτικούς αλλά και με πνευματικές προσωπικότητες παγκοσμίου κύρους, με σκοπό να τους ευαισθητοποίησει ενάντια στη χούντα. Κατά την διάρκεια των αγώνων της έγιναν εναντίον της απόπειρες δολοφονίας, μία από τις οποίες παραλίγο να της στερήσει τη ζωή.

Με την πτώση της χούντας επιστρέφει στην Ελλάδα όπου και εγκαθίστανται μόνιμα πλέον και συνεργαζόμενη με στελέχη της αντιστασιακής οργάνωσης Π.Α.Κ. και τον Ανδρ. Παπανδρέου ιδρύουν το ΠΑΣΟΚ. Το 1974 κατεβαίνει υποψήφια στη Β` Πειραιά αλλά δεν καταφέρνει να εκλεγεί βουλευτής, πράγμα το οποίο επιτυγχάνει το 1977. Ως υπουργός Πολιτισμού ξεκίνησε εκστρατεία για την επιστροφή των κλεμμένων μαρμάρων της Ακρόπολης από τον Λόρδο Έλγιν, δημιούργησε το θεσμό των δημοτικών περιφερειακών θεάτρων (γνωστά ως ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.) και τον θεσμό των πολιτιστικών πρωτευουσών της Ευρώπης. Το 1990 διεκδίκησε την δημαρχία της Αθήνας, χωρίς όμως επιτυχία.

Στη δεύτερη θητεία της στο υπουργείο Πολιτισμού δίνει μεγάλη σημασία στην εισαγωγή του πολιτισμού και της θεατρικής αγωγής στα σχολεία, αλλά καταβεβλημένη από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο Memorial της Νέας Υόρκης, την Κυριακή 6 Μαρτίου του 1994. Τέσσερις μέρες αργότερα, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι τη συνοδεύουν ως το Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν η πρώτη Ελληνίδα που κηδεύτηκε με τιμές αρχηγού κράτους. Την ώρα της κηδείας της, τα θέατρα και τα μαγαζιά στο Μπρόντγουεϊ παραμένουν κλειστά.

Όραμά της ήταν μέχρι το θάνατό της η επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει το θέατρο στην επαρχία, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης».

Αφιερώματα

Με αφορμή τη συμπλήρωση 18 ετών από τον θάνατο της η ΕΡΤ παρουσιάζει ειδικά αφιερώματα μέσα από τη συχνότητα της ΕΤ1 και την ιστοσελίδα του Αρχείου της.

Ειδικότερα, η ΕΤ1 θα μεταδώσει σήμερα Τρίτη 6 Μαρτίου στις 21.15 το ντοκιμαντέρ του Σταύρου Στρατηγάκου «ΜΕΛΙΝΑ». Μέσα από συνεντεύξεις αρχείου, η Μελίνα Μερκούρη ανατρέχει στην παιδική της ηλικία, αναπολεί τον πρώτο μεγάλο της έρωτα με τον ηθοποιό Γιώργο Παππά και κάνει λόγο για τους ρόλους που υποδύθηκε στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Αναφέρεται ιδιαίτερα στη «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη, η υποψηφιότητα της οποίας στο Φεστιβάλ Καννών το 1955, έγινε η αιτία της γνωριμίας της με τον σκηνοθέτη Ζυλ Ντασέν (Jules Dassin). Σκιαγραφεί τη σχέση της μαζί του και παραδέχεται την τεράστια επιρροή που άσκησε στην ζωή και την καριέρα της. Αναφέρεται επίσης στην αντιδικτατορική δράση που ανέπτυξε στην Ευρώπη και τη μετέπειτα πολιτική της παρουσία.

Αμέσως μετά, στις 22.30, ακολουθεί η βραβευμένη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «ΣΤΕΛΛΑ», με τους Μελίνα Μερκούρη, Γιώργο Φούντα, Αλέκο Αλεξανδράκη, Χριστίνα Καλογερίκου, Βούλα Ζουμπουλάκη κ.α. Η Στέλλα, που τραγουδάει στο κέντρο «Παράδεισος», ζει μια απελευθερωμένη, θυελλώδη ζωή, γεμάτη έρωτες και δυναμισμό.

Στις 00.10 θα μεταδοθεί το επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ», με τίτλο «Μελίνα Μερκούρη: Εικόνες Επιδαύρου», σε σκηνοθεσία Λάκη Παπαστάθη.

Η Μελίνα Μερκούρη μιλά για τη σχέση της με την τραγωδία, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Η σχέση αυτή, όπως η ίδια τονίζει, περιορίζεται σε τρεις μόνο ρόλους – της Μήδειας, της Φαίδρας και της Κλυταιμνήστρας – που επανέρχονταν όμως με διάφορους τρόπους σε διαφορετικές στιγμές της καριέρας της. Την αφήγηση πλαισιώνουν αποσπάσματα από τη «Μήδεια» που ανέβασε ο Μίνως Βολανάκης το 1976, από την «Ορέστεια» του Καρόλου Κουν, καθώς και στιγμιότυπα από τα γυρίσματα της όπερας «Πυλάδης» των Γ. Κουρουπού, Γ. Χειμωνά και Δ. Φωτόπουλου.

Επίσης το Αρχείο της δημόσιας τηλεόρασης παρουσιάζει ένα μοναδικό ιστορικό ντοκουμέντο μέσω των ιστοσελίδων www.ert-archives.gr και www.ert.gr.

Πρόκειται για την πρώτη συνέντευξη που παραχώρησε η Μελίνα Μερκούρη στην ελληνική τηλεόραση μετά την πτώση της χούντας και την επτάχρονη απουσία της στο εξωτερικό. Η συνέντευξη δόθηκε στον Δημήτρη Λιμπερόπουλο και μεταδόθηκε στο πλαίσιο της εκπομπής «ΟΙ ΡΕΠΟΡΤΕΡΣ» στις 20 Σεπτεμβρίου 1974.

Με αφορμή τη διοργάνωση εκδήλωσης για την Κύπρο στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στις 23/9/1974 από τη Συντονιστική Επιτροπή Κυπρίων Φοιτητών, ο φακός καταγράφει την πρόβα με τον Μάνο Λοΐζο, τη Μαρίζα Κωχ και τη Μελίνα Μερκούρη να ερμηνεύει το τραγούδι «Ο Δρόμος».

Στη συνέντευξή της, η Μελίνα περιγράφει τα συναισθήματα που βίωσε κατά την αυτοεξορία της στη διάρκεια της δικτατορίας, αλλά και από την επιστροφή της στην Ελλάδα. Μιλά για το Κυπριακό ζήτημα, με αφορμή τη συμμετοχή της σε συλλαλητήριο στην Αθήνα για την Κύπρο, ενώ αναφέρεται σε όσους εναντιώθηκαν στο δικτατορικό καθεστώς και στους αγωνιστές του Πολυτεχνείου, καταθέτοντας τις ιδέες της για τη δημοκρατία. Μεταξύ άλλων, σκιαγραφείται και η συνεισφορά της στην προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια της επταετίας.

ΠΗΓΗ:http://www.imerisia.gr

                      ΑΣ ΤΗΝ ΞΑΝΑΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΣΕ  ΔΥΟ ΑΞΕΧΑΣΤΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑ ΜΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑ 

                                                ΚΙ ΑΣ ΣΙΓΟΨΙΘΥΡΙΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΗΣ:

                                 "ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ"-  ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ "ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ"

"ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ 'ΓΙΝΕΣ ΔΙΚΟΠΟ ΜΑΧΑΙΡΙ"

                                       
  ΣΤΗΝ  ΜΝΗΜΗ  ΤΗΣ  ΑΞΕΧΑΣΤΗΣ  ΜΕΛΙΝΑΣ.....

                     ΠΟΥ ΧΑΡΙΣΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ  ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ  ΣΤΙΓΜΕΣ

                                          Κ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΣΤΙΣ 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 1994,

                               ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΛΙΓΕΣ ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ "ΣΤΕΛΛΑ"

                                                   ΠΟΥ ΕΡΜΗΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ

                                                      ΜΑΣ  ΕΔΕΙΞΕ  ΤΙ  ΘΑ  ΠΕΙ  ΑΓΑΠΗ.....

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!

                             Κ Α Λ Η Μ Ε Ρ Α   ΚΑΙ    Κ Α Λ Η    Ε Β Δ Ο Μ Α Δ Α!!!

ΤΙ ΚΑΝΕΙ Η ΑΓΑΠΗ....

                                                  Κ Α Λ Ο     Σ Α Β Β Α Τ Ο Κ Υ Ρ Ι Α Κ Ο

                                                           ΓΕΜΑΤΟ          Α Γ Α Π Η!!!!

ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ...ΙΘΑΚΗΣ!!

Είναι πολλές  οι φορές  στη ζωή μας που δυσκολευόμαστε να πάρουμε αποφάσεις...
Είναι πολλές οι φορές που οι επιλογές μας δεν είναι εύκολες...
Τα όνειρα...οι στόχοι...οι επιθυμίες μας μοιάζουν άπιαστα....
Στην αναζήτηση της προσωπικής  μας ευτυχίας αγχωνόμαστε...
Τα συστατικά της πολλά....απρόοπτα.... σχεδόν δυσεύρετα έως σπάνια....
Πολλές φορές λέμε..."Θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος αν..." και πίσω απ αυτό το "αν" καλυπτόμαστε, βολευόμαστε και περιμένουμε....
Εγκλωβιζόμαστε σε μια κατάσταση παθητικότητας και περιμένουμε εκείνο το "αν" που η τύχη, η μοίρα  ο Θεός θα μας στείλουν κάποια μέρα νομίζοντας ότι αυτό θ αλλάξει τη ζωή μας και θα μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους....
Τίποτα όμως δεν μας εξασφαλίζει ότι ο ερχομός του θα μας οδηγήσει στην ευτυχία ή η έλλειψή του στη δυστυχία!

Κι αν το "αν" αυτό πραγματοποιηθεί κάποτε, είτε πρόκειται π.χ. για καλύτερη δουλειά είτε πρόκειται για περισσότερα χρήματα,είτε για καλύτερο σπίτι...η χαρά που θα νιώσουμε ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας;...Τις περισσότερες φορές μάλλον όχι!Γρήγορα επανερχόμαστε στην προηγούμενη συναισθηματική κατάσταση και επιδιώκουμε κάτι άλλο και κάτι άλλο έχοντας ένα αίσθημα ανικανοποίητου και επομένως συνεχίζουμε την παθητική κατάσταση αναζήτησης της ευτυχίας....

Όμως οι στόχοι...οι επιθυμίες και τα όνειρα είναι απολύτως  ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ στη ζωή μας!!
Μας δίνουν δύναμη και κουράγιο να συνεχίζουμε, να κινητοποιούμαστε και να προσπαθούμε ΣΥΝΕΧΩΣ!! Χωρίς αυτά η ζωή μας θα ήταν ανιαρή!
Είναι όμως σημαντικό στην αναζήτηση της προσωπικής μας ευτυχίας να μην χάνουμε την ΟΥΣΙΑ!!

Μικρές καθημερινές χαρές όπως ένα απίστευτο ηλιοβασίλεμα στη μέση του χειμώνα δεν θα πρέπει να λείπουν από την καθημερινότητά μας αλλά θα πρέπει να είναι ΣΥΝΕΙΔΗΤΕΣ  ΕΠΙΛΟΓΕΣ!!
Αυτές ΟΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ  ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ στο γρήγορο και αγχωτικό ρυθμό της ζωής μας!
Τέτοιου είδους επιλογές  ίσως διαμορφώσουν  τον ευτυχισμένο ή όχι τρόπο ζωής...

Μπορεί μερικές φορές να αισθανόμαστε ότι οι επιλογές μας...οι υποχρεώσεις μας και τα όσα καθημερινά είναι απαραίτητο να κάνουμε σε προσωπικό, οικογενειακό, κοινωνικό, επαγγελματικό επίπεδο μας οδηγούν σ ένα μονόδρομο.
Είναι βέβαια σημαντικό οι επιλογές μας να μας ευχαριστούν αλλά, και όταν εκ των πραγμάτων δεν μπορεί πάντα να γίνει αυτό το σημαντικό είναι να  το συνειδητοποιούμε κ όταν έρθει η στιγμή να μπορούμε να το αλλάξουμε, να το απολαύσουμε!
Κάθε επαφή, κάθε επικοινωνία, κάθε συναλλαγή, κάθε συνεργασία είναι και μια εμπειρία. Στο χέρι μας είναι να καταφέρουμε να αποκομίσουμε κάτι θετικό για τον εαυτό μας, ακόμα και από τις επαγγελματικές μας υποχρεώσεις.

"Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ. Με τις χαρές της, με τις λύπες της τον πόνο και τις απολαύσεις!Από κει και πέρα είναι η δική μας αντίληψη και στάση απέναντι στα καθημερινά περιστατικά που μπορεί να μετατρέπει τον κόσμο μας σε κόλαση ή παράδεισο"(Deepak Chopra)

Στην  αναζήτηση της δικής μας "ΙΘΑΚΗΣ" ας συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας, μ αυτό που είμαστε, μ αυτό που θέλουμε, μ αυτό που νιώθουμε κ  ΑΣ ΡΙΣΚΑΡΟΥΜΕ!!
ΑΣ απολαύσουμε το ταξίδι μας!
ΑΣ τολμήσουμε!
ΑΣ αγωνιστούμε για πράγματα που οι άλλοι  μπορούν να θεωρούν αδύνατα!
ΑΣ δημιουργήσουμε εμείς τη ζωή μας! κ
ΑΣ μην μένουμε θεατές των γεγονότων...γιατί  μόνο  τότε θα έχει ΑΞΙΑ...!!!


                                                          Κ Α Λ Ο    Μ Η Ν Α!!

EXEI O KAΙΡΟΣ...ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ...

Χιόνι στην Σύρο!

Άσπρη μέρα δεν είναι και τόσο εύκολο να δούμε έτσι όπως πηγαίνουν τα πράγματα, όμως το χιόνι κάνει την εμφάνισή του στην Σύρο από απόγευμα της Τρίτης. Ειδικά στα χωριά και στις περιοχές της Απάνω Μεριάς. Παρά τους ισχυρούς ανέμους, από το βράδυ της Τρίτης το χιόνι έχει αρχίσει να κάνει έντονη την εμφάνισή του και το πιθανότερο είναι κατά τη διάρκεια της νύχτας, το φαινόμενο να ενταθεί κι άλλο. Σε πολλά σημεία το έχει στρώσει για τα καλά.  Η θερμοκρασία αυτή την ώρα έχει πέσει στους 4 βαθμούς και το κρύο είναι τσουχτερό. Θα παραμείνει σε πολύ χαμηλά επίπεδα καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας, ενώ και την Τετάρτη θα διατηρηθεί στην ίδια κλίμακα. Μεγάλη προσοχή χρειάζεται για όσους κινούνται με οχήματα.  Δείτε φωτορεπορτάζ από Ερμούπολη, Αληθινή και Πύργο:  ΠΗΓΗ: http://cyclades24.gr/

Η ΦΩΝΗ ΜΟΥ...Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ!

                      Αποτελεί σίγουρα το πιο ισχυρό δομικό στοιχείο της επικοινωνίας.
Αν αγαπήσουμε μια φωνή, νιώθουμε εμπιστοσύνη σε αυτά που μας λέει, αισθανόμαστε αυτό τον άνθρωπο ΔΙΚΟ ΜΑΣ!

  Η φωνή μας είναι η ταυτότητά μας.Ακούμε μια φωνή ακόμα και χωρίς  να έχουμε δει ποτέ το πρόσωπο
στην οποία αντιστοιχεί, και αμέσως μπορούμε να εκφράσουμε  άποψη: <<Αυτήν τη φωνή την εμπιστεύομαι, αυτή με φοβίζει, αυτή μου δημιουργεί εκνευρισμό, αυτή νιώθω ότι μπορεί να με προστατεύσει>>.
Κι αυτό γιατί στο άκουσμά της προκαλούνται πλούσια συναισθήματα.Ένα ηχόχρωμά της μπορεί να εκπέμπει δύναμη, μπορούμε να φανταστούμε μόνο από τη χροιά της ή τον τόνο της, τη σωματοδομή ενός άνδρα.

Όπως τα  μάτια μας είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας έτσι και

Η ΦΩΝΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΑΣ!!

Είναι πολλές φορές αυτή που μας προδίδει όταν θέλουμε να κρύψουμε κάτι.Δεν υπάρχει συναίσθημα που να μην μπορεί να εκφραστεί μέσα από αυτήν!

Οι τόνοι...οι αποχρώσεις.... οι εντάσεις....οι σφυγμοί της φωνής εναλλάσονται ανάλογα με τη διάθεσή μας.
Άλλη είναι η φωνή μας όταν είμαστε χαλαροί.... άλλη όταν ζούμε μια έντονη στιγμή...αλλιώς μιλάμε όταν είμαστε θλιμμένοι...αλλιώς όταν είμαστε χαρούμενοι!

Από τον τονισμό και μόνο μιας λέξης μπορούν να αποκαλυφθούν όσα βρίσκονται μέσα μας εκείνη την στιγμή...ακόμα κ όταν μας χωρίζουν τεράστιες αποστάσεις από αγαπημένα μας πρόσωπα μπορούμε να καταλάβουμε άκουγοντάς τους από το τηλέφωνο αν είναι καλά ή κάτι τους βασανίζει....
Είναι ένα μαγικό μέσο επικοινωνίας,τα ίδια λόγια σε άλλη φωνή μπορούν να μεταφέρουν ένα εντελώς διαφορετικό νόημα!

 Αλλά κ εμείς οι ίδιοι "αλλάζουμε" μέσα από τις φωνές μας: άλλη φωνή έχουμε όταν θέλουμε να επιβληθούμε στα παιδιά μας...άλλη όταν φλερτάρουμε...άλλη όταν ντρεπόμαστε...άλλη όταν είμαστε χαρούμενοι, άλλη όταν είμαστε  θυμωμένοι και εκνευρισμένοι!!
Όταν παρατηρούμε τις φωνές άλλων, άλλες μας ανατριχιάζουν  στο άκουσμά τους, άλλες μας απωθούν χωρίς να εξετάσουμε τίποτα άλλο θετικό σ αυτόν που μιλάει!

Η ένταση της φωνής ενός ανθρώπου έχει να κάνει με την ενέργειά του: Έχεται δει κανέναν να "σέρνεται" και να μιλάει δυνατά; Η φωνή ηχεί την ψυχή! Είναι το μέσο που χρησιμοποιεί η ψυχή μας για να δηλώσει την ύπαρξή της. ΔΙΝΕΙ  ήχο και μορφή στα συναισθήματα, ΕΙΝΑΙ αυτά που αισθανόμαστε και μερικές φορές είναι αυτά που θέλουμε να πούμε, αλλά δεν τα λέμε ποτέ!!!Ή πάλι όταν είμαστε εκνευρισμένοι...λέμε κάποια λόγια ενώ ουσιαστικά δεν θέλουμε να τα πούμε...

Μπορεί να συμπαθήσουμε ή να αντιπαθήσουμε έναν άνθρωπο μόνο από το ηχόχρωμά του.
Από τη στιγμή που αρχίζεις να φαντάζεσαι έναν άνθρωπο μέσω της φωνής του, γεννιέται ένα έντονο συναίσθημα. Μικρή σημασία έχει αν πρόκειται για συμπάθεια ή αντιπάθεια.Επίσης η  φωνή είναι στοιχείο  που ελκύει κάποιον στο άλλο φύλο...πόσες φορές έχουμε ακούσει να λένε: τον/την ερωτεύτηκε για τη φωνή του/της!

Η φωνή είναι το κλειδί για να πείσεις κάποιον ότι είσαι εσύ!

                                       ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗ!!!


                                                             ΠΗΓΗ: Αποσπάσματα από το περιοδικό "psychologies"

    ***αφιερωμένο στην καρδιακή μου φίλη από την Πάτρα που με νιώθει μέσω της φωνής μου***