Άγγελέ μου, Φύλακά μου, Σκέπος κ Βοήθειά μου με το θάρρος σε φωνάζω κ Προστάτη μου σε κράζω: Φώτισέ με,Φύλαξέ με Ισχυρά Προστάτεψέ με!(πρωινή προσευχη)
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΕΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΟ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!
ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΔΙΠΛΑ...
ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Κ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821!!
ΕΓΩ ΕΧΩ ΕΝΑ ΛΟΓΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ...ΠΑΝΤΑ ΗΤΑΝ ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΣΥΝΕΠΕΣΕ ΜΕ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ
...Κ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΒΑΦΤΙΣΜΕΝΗ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ(ΤΏΡΑ ΛΥΘΗΚΕ Η ΑΠΟΡΙΑ ΣΑΣ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ BLOGΟΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΤΟ ΒΑΛΙΑ...)
ΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΣΧΟΛΙΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΜΕ ΕΒΑΖΑΝ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΣΚΕΤΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ.....
(ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ...)
.....Κ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΜΟΥ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΚΛΕΦΤΟΠΟΥΛΟ....
ΜΑΡΤΙΟΣ 1978 -Ε' ΤΑΞΗ 2ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗΣ
......Ή ΤΟΝ ΑΛΗ ΠΑΣΑ....
ΜΑΡΤΙΟΣ 1979- ΣΤ' ΤΑΞΗ 2ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗΣ
ΟΜΟΡΦΑ ΞΕΝΟΙΑΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΤΕ......
1984 ΣΤ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
1985 Α' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ....Η ΛΑΧΤΑΡΑ ΜΟΥ... ΓΙΑ ΠΑΓΩΤΟ ΧΩΝΑΚΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ! ΕΙΧΕ ΜΑΓΑΖΙ ΠΟΥ ΕΦΤΙΑΧΝΕ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥΣ ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΠΑΓΩΤΟ ΦΡΕΣΚΟ!!
ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΓΩΤΟ ΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΤΟ ΕΤΡΩΓΑ ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΜΟΥ,ΣΑΝ ΤΡΕΛΛΑ ΤΡΕΧΑΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΑΜΕ ΑΠΟ ΤΙ ΧΕΡΑΚΙΑ ΗΤΑΝ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟ!!!
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ.....ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ......!!!!!
ΝΑ ΣΑΣ ΚΕΡΑΣΩ ΛΟΙΠΟΝ Κ ΕΝΑ ΓΛΥΚΟ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΕΡΑΚΙΑ!!!
(ΟΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ...!)
Πολλοί βλέπουν τη δέσμευση που συνοδεύει μια σχέση αγάπης σαν περιορισμό ή απώλεια της προσωπικής ελευθερίας!Αυτό μπορεί να ισχύει, αλλά μπορεί και όχι, ανάλογα με το πως εννοεί ο καθένας την προσωπική ελευθερία.
Η αλήθεια είναι πως η αγάπη εξασφαλίζει ορισμένες σημαντικές ελευθερίες: την ελευθερία να θυμώνουμε κάπου, κάπου, ακόμα κ να χάνουμε περιστασιακά την αυτοκυριαρχία μας, χωρίς να φοβόμαστε ότι αυτό θ αφήσει μόνιμο σημάδι...την ελευθερία να μην είμαστε τέλειοι, ακόμα και σε σημείο που να γινόμαστε γελοίοι, χωρίς να φοβόμαστε ότι θα χάσουμε το σεβασμό του άλλου...την ελευθερία ν αλλάζουμε κ ν ανθίζουμε,αλλά και να σφάλλουμε ή ν αποτυγχάνουμε, χωρίς το φόβο ότι θα μας εγκαταλείψουν την ώρα που θα βρισκόμαστε σε ανάγκη.
'Οπως οι περισσότερες από τις ελευθερίες που έχουμε, τα πράγματα αυτά μπορεί να θεωρούνται δεδομένα. Σε αντίθεση όμως με τις άλλες ελευθερίες,μια εξαμηνιαία ανασκόπηση δεν είναι αρκετή: ΠΡΕΠΕΙ να τις περιφρουρούμε καθημερινά.
Μια από τις θεμελιώδεις αρχές της επιστήμης είναι ότι Η ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΙΚΟΤΗΤΑ αποτελεί το ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ!!
Η αρχή αυτή δεν είναι λιγότερο βασική για την αγάπη, δεδομένου ότι συχνά απαιτείται να υποτάξουμε τις άμεσες επιθυμίες μας στις ανάγκες εκείνων που αγαπάμε.Η ευημερία τους πρέπει να είναι για μας τόσο σημαντική όσο και η δική μας-ίσως και περισσότερο!!
Τα άτομα που είναι απρόθυμα να προσαρμόσουν ή να τροποποιήσουν τη συμπεριφορά τους βλέπουν το συμβιβασμό σαν αδυναμία που, στην καλύτερη περίπτωση τους φοβίζει.Αδυνατούν να καταλάβουν ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του να εξαναγκάζονται να υποκύψουν και του να υποκύπτουν οικειοθελώς.
Το να ενδίδουμε είναι μια σημαντική μορφή προσφοράς όταν δύο άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλον....
Αυτό που νομίζουμε ότι μπορεί να χάνουμε από άποψη πλεονεκτικής θέσης ή ελέγχου....το κερδίζουμε στο δεκαπλάσιο από άποψη σιγουριάς και ειρηνικής συνύπαρξης.
ΜΕ ΤΟ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ ΔΕΝ ΧΑΝΕΤΕ...ΒΡΙΣΚΕΤΕ!!!!
Αποσπάσματα από" ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ"- ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ
Αυτός που αγαπώ επιθυμώ να είναι ελεύθερος - ακόμα κ από μένα!!!!!
ANNE MORROW LINDBERGH
(Πρωτοπόρος Αμερικανίδα αεροπόρος και συγγραφέας)
Μας παρουσιάζονται πολλές ευκαιρίες στη ζωή για να εφαρμόσουμε αυτή τη στρατηγική.Στη δουλειά... στο σπίτι...στο σχολείο...στα γήπεδα..στα καφενεία...Πιστεύω ότι θα μας βοηθήσει στην επικοινωνία μας με κάποιον με τον οποίο έχουμε συγκρουστεί.
Όταν το αίμα ανεβαίνει στο κεφάλι...καλό είναι να παίρνουμε μικρές ανάσες να συγκρατιόμαστε κ ν αποφασίσουμε να μην αφήνουμε το θυμό μας να επικρατήσει της λογικής, αφού όλοι ξέρουμε ότι η συνήθης αντίδραση σε μια προσωπική επίθεση είναι η αντεπίθεση.
Σε περίπτωση αντιπαράθεσης, όταν χειριστούμε τον αντίπαλο με σεβασμό, συνήθως
(όχι πάντα βέβαια) ανταποκρίνεται και προσπαθεί ν ανταποδώσει.
Αν ελέγξουμε το θυμό μας, μπορούμε να διοχετεύσουμε την έντονη ενέργειά μας στην επίλυση του προβλήματος.Η αποφασιστικότητά μας θα αναγκάσει αυτόν με τον οποίο έχουμε τη διαφορά να μας πάρει στα σοβαρά. Είναι προτιμότερο να χειριστούμε την κατάσταση με ηπιότητα αν θέλουμε να βρεθεί κάποια λύση στο πρόβλημά μας.Διαφορετικά, οι έντονοι τόνοι θα οξύνουν το πρόβλημα και θα εντείνουν την αντιπαράθεση.Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν δέχονται επίθεση ανταποδίδουν και σε καμμιά περίπτωση δεν παραδέχονται το σφάλμα τους.
Το ίδιο μπορεί να συμβεί σε μια οικογενειακή αντιπαράθεση με τα παιδιά ή το σύζυγο μας.
Αν επιπλήξουμε τα παιδιά με άσχημο τρόπο γιατί δεν έχουν συμμαζέψει τα δωμάτιά τους, πιθανότατα θα μας αγνοήσουν.Αν όμως τους μιλήσουμε με ήπιο τόνο και αιτιολογήσουμε γιατί δεν μπορούμε να το κάνεις εμείς, λόγω του περιορισμένου χρόνου μας, είναι πιθανό ότι θα θελήσουν να επανορθώσουν.
Μαθαίνοντας να αντιδρούμε λιγότερο έντονα στις δύσκολες καταστάσεις, όχι μόνο αναγκάζουμε τον υπαίτιο του θυμού μας να μας λάβει υπόψη του, αλλά και η ζωή μας διευκολύνεται αφού γίνεται λιγότερο αγχώδης.Αν αποφασίσουμε να μην επιτρέπουμε στο θυμό να μας αφοπλίζει και να μας αφαιρεί τη διαπραγματευτική ικανότητα, θα είναι μια απ τις πλέον σημαντικές αποφάσεις που πήραμε ποτέ...!!!
Χαμός γίνεται αυτή την περίοδο με τα παιχνίδια στις blogογειτονιές!!!
Μας επηρέασε η άνοιξη φαίνεται και αρχίσαμε τις γνωριμίες μεταξύ μας!
Να σας πω, ευχάριστο είναι αυτό το διάλειμμα από τις σκοτούρες της κρίσης μαθαίνω κάτι παραπάνω για τους συνταξιδιώτες μου!
Βέβαια εγώ άργησα λίγο,κάτι η έλλειψη χρόνου,κάτι κάποιες ώρες που η διάθεση ήταν στο μηδέν κόντευα να χάσω τη σειρά μου και να μείνω μεταξεταστέα...τελειώνουν τα παιχνίδια κ εγώ δεν έχω προλάβει κανένα....!!
Ξεκινάω λοιπόν από τις προσωπικές προσκλήσεις του Ιππότη της γειτονιάς μας...όχι καλέ της ασφάλτου...αυτό ήταν σίριαλ των παιδικών μου χρόνων....!!!!
Γίνεται ν αρνηθείς σ έναν Ιππότη;; Όχι βέβαια!!!Σ ευχαριστώ για την τιμή της προσωπικής πρόσκλησης, Επειδή είναι αρκετές θα επιλέξω δύο!
Έπεται συνέχεια κ από προσκλήσεις άλλων συνταξιδιωτών μου...σε επόμενες αναρτήσεις!
Λοιπόν οι ερωτήσεις του Ανδρέα:
1.Τι σημαίνει ζωή για ‘σένα;
Να μπορώ να ζω αξιοπρεπώς(λόγω κρίσης) ,κάνοντας αυτά που έχω ονειρευτεί!
2.Ποιος στίχος πιστεύεις ότι σε εκφράζει;
Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο..σε κάθε φάση της ζωής μου υπάρχει και διαφορετικός!
3.Τι είναι αυτό που δεν θα ξεχάσεις ποτέ στην ζωή σου;
Κάποια συγκεκριμένα λάθη μου....
4.Με μια λέξη τι είναι «έλληνας - Ελλάδα» για εσένα;
Είναι λέξεις που έχουν ταυτιστεί με την Ελευθερία και την ιστορία μας σαν χώρα,τελευταία όμως (συγχωρέστε με για την έκφραση) έχουν ξεφτιλιστεί...λοιπόν πριν από όλο αυτό το μπάχαλο....ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ
είναι η λέξη που αρμόζει!
5.Σε ποια άλλη εποχή θα ήθελες να ζεις;
Επειδή είμαι αρκετά ρομαντική, την εποχή Ρωμαίου-Ιουλιέττας!!
6.Θα ήθελες δεύτερη ευκαιρία;
.....Ε ν ν ο ε ί τ α ι!!!!!!!!!!!!!
7.Ποιο χρώμα σου θυμίζει την αγαπημένη σου ή τον αγαπημένο σου;
ΜΜΜ...το άσπρο!!!!!...Τ άσπρα καλοκαιρινά ρούχα του όταν τον πρωτοείδα!!!!
8.Φωτιά, νερό ή αέρας;
....Φωτιά για να τον ζεσταίνω!!!! Νερό για να τον ξεδιψάω!!!!!
Αέρας να τον δροσίζω!!!!!.... ΟΛΑ αυτά!!!!
9.Αν σου έδιναν την δυνατότητα να μην ξαναπληγωθείς και πονέσεις, θα τη δεχόσουν;
ΦΥΣΙΚΑ!!!!!Δεν αντέχει η ψυχή μου τον πόνο....
10.Τι είναι όνειρο;
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΩ.....ΚΑΤΙ ΑΠΙΑΣΤΟ!!!
11.Πιστεύεις…;
ΠΑΝΤΑ!!!!!
Με διασκέδασε...θα πάρω μέρος και στο επόμενο...λοιπόν:
1.Tι σκέφτεσαι τώρα; Μόλις γύρισα απ τη δουλειά απογοητευμένη...με το μεροκάματο...
2.Τι θα συγχωρούσες σε έναν άνθρωπο; Συγχωρώ πολύ εύκολα...αλλά μόνο αυτούς που νοιάζομαι!!!!
3.Γιατί Αγαπάς;
Για όλα αυτά που μου χάρισε …
4.Τι γεύση θα ήθελες να ήσουν και γιατί; Τι άλλο από το αγαπημένο μου....ΣΟΚΟΛΑΤΑ....Η ΓΛΥΚΑ ΤΗΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ!!!!...αμφιβάλλει κανείς;;;
5.Τον δικό σου "κόσμο" με τι χρώμα τον έχεις βάψει;
Ανάμικτα: μαύρο όταν έχω τις κακές μου και φούξια όταν έχω τις καλές μου...τα έντονα χρώματα μου φτιάχνουν τη διάθεση
6.Τι θα άλλαζες στην ζωή σου;
Κάποιες "κακές στιγμές" που ήρθαν σε λάθος χρόνο....
7.Τι είναι εκείνο που σου έμεινε χαραγμένο στην μνήμη και δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
....Ένα πικρό ξημέρωμα.....
8.Είναι ποτέ αργά να πεις ότι νιώθεις ή ότι θέλεις;
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ....ΟΤΑΝ ΝΙΩΘΕΙΣ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΣ.....!!!!!
9.Να μιλάς ή να σιωπάς;
Να μιλάς όπου κ όταν χρειάζεται....να σιωπάς όπου κ όταν χρειάζεται!!!! Άρα και τα δύο να γίνονται στο βαθμό που πρέπει...
10.Στις δύσκολες στιγμές ποιον θα ήθελες δίπλα σου; Όποιον με νοιάζεται ειλικρινά.....και το έχει κάνει ήδη πράξη...με έσωσε!!
11.Και τέλος… θα μου αφήσεις ένα τραγούδι…;
Φυσικά!!!Αλλά επειδή μ αρέσει πολύ η μουσική δεν ξέρω ποιο απ όλα...Επιλέγω ένα ρομαντικό λοιπόν που έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα!!!
ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΩΝ ΑΥΤΑ!!!! Εγώ ξέφυγα λιγάκι ελπίζω να ξεφύγατε κ εσείς απ τις δικές σας έννοιες...όποιος συνταξιδιώτης μου θέλει και δεν έχει απαντήσει στις συγκεκριμένες ερωτήσεις
είναι ευπρόσδεκτος να παίξει για να τον γνωρίσουμε περισσότερο!!
Ζώντας και μεγαλώνοντας παιδιά σήμερα, σε μια κοινωνία με πολλούς κινδύνους,θέλω και νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ τις σκέψεις μου και με άλλους γονείς που έχουν τις ίδιες ανησυχίες προβληματισμούς,φόβους, αγωνίες για το μέλλον των παιδιών τους, όπως εγώ.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ οι συνθήκες του σύγχρονου κόσμου απαιτούν από το άτομο να είναι ενεργό και αυτόνομο.Σ αυτή λοιπόν την πραγματικότητα η πρόληψη μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο δίνοντας δυνατότητες και ευκαιρίες για τη δημιουργία μικρών κοινωνικών ομάδων σταθερής διάρκειας οι οποίες προάγουν υπεύθυνα και αυτόνομα άτομα.
Δυστυχώς κανείς δεν μας δίδαξε πως να είμαστε γονείς στη σημερινή πολύπλοκη πραγματικότητα.
Δεν υπάρχει καμιά έτοιμη συνταγή!Προσπαθούμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας όπως μας μεγάλωσαν οι γονείς μας, με λογική και εμπειρία.Όμως οι εποχές έχουν αλλάξει και συνεχίζουν ν αλλάζουν με γρήγορους ρυθμούς.Οι κίνδυνοι που καλούνται ν αντιμετωπίσουν τα παιδιά μας δεν είναι οι ίδιοι όπως στα δικά μας χρόνια, αλλά ούτε και οι δυνατότητες-ευκαιρίες που μπορούν ν αξιοποιήσουν.
Γι αυτό πρέπει να δώσουμε στα παιδιά μας ΑΡΧΕΣ και ΑΞΙΕΣ που θα τα δυναμώσουν και ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ που θα τα βοηθήσουν να γίνουν ΥΠΕΥΘΥΝΑ και ΑΥΤΟΝΟΜΑ για να μπορέσουν να βρουν το νόημα της ζωής τους.
Χρειάζεται να τους δείχνουμε κάθε στιγμή την ΑΓΑΠΗ μας την ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ, το ΣΕΒΑΣΜΟ μας!Να τα ενθαρρύνουμε, να τονίζουμε τα θετικά τους στοιχεία, να συζητάμε τις ανησυχίες τους όποια ηλικία και να έχουν δεν έχει σημασία,γιατί για κάθε ηλικία οτιδήποτε κάνουν τα παιδιά έχει σημασία γι αυτά. Ν αναγνωρίζουμε τα λάθη, να είμαστε δίπλα τους όταν μας χρειάζονται!
Βέβαια για να τα πετύχουμε όλα αυτά πρέπει πρώτα να κάνουμε δουλειά με τον εαυτό μας.Πράγματα που θεωρητικά ξέρουμε να τα κάνουμε πράξη.Κάνοντας σιγά-σιγά αλλαγές στον εαυτό μας βλέπουμε ότι όλοι γύρω μας αλλάζουν!!:Καλυτερεύει η σχέση με τον σύντροφό μας, τον ακούμε και μας ακούει,τον καταλαβαίνουμε και μας καταλαβαίνει, τον σεβόμαστε και μας σέβεται.Αναγνωρίζουμε τα λάθη στη συμπεριφορά μας και προσπαθούμε μαζί να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας δίνοντάς τους ΕΦΟΔΙΑ που θα τα κάνουν ΑΥΤΟΝΟΜΑ άτομα ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΑ.
Δεν αρκούν μόνο τα υλικά αγαθά και η πλούσια παροχή τους.
Χρειάζονται και ΓΕΡΕΣ ΒΑΣΕΙΣ και ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ!!
Νιώθοντας την ανάγκη κ εγώ να μάθω και γνωρίζοντας ότι γίνεται κάποια προσπάθεια στον τόπο μου συμμετείχα στα σεμινάρια του "Θησέα" και πιστέψτε με δεν βγήκα χαμένη!Πολλές φορές πάλεψα με τα λάθη μου αλλά δεν εγκατέλειψα.Πολλές φορές σκέφτηκα ότι αν είχα ξεκινήσει πιο νωρίς από την νηπιακή ηλικία πόσο πιο εύκολα θα ήταν για μένα..ΟΜΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ!
Διψούσα να μάθω να γίνω καλύτερη για μένα, το σύντροφό μου, το παιδί μου!
Τα βήματά μου ήταν μικρά αλλά με γέμιζαν χαρά κ αισιοδοξία βλέποντας ότι κάτι κέρδιζα!
Σίγουρα κανείς δεν είναι τέλειος και ξέρουμε ότι "ΤΑ ΑΓΑΘΑ ΚΩΠΟΙΣ ΚΤΩΝΤΑΙ" !
Γι αυτό μη διστάζετε ξεκινήστε τώρα όποια ηλικία έχουν τα παιδιά σας, ακόμα κ αν δεν έχετε ακόμη παιδιά.Δώστε την μάχη με τον εαυτό σας,μην εγκαταλείπετε όταν δυσκολευόσαστε γιατί πιστέψτε με ΑΞΙΖΕΙ....
Καθένας μας απ την πλευρά του θα βοηθήσει στο χτίσιμο της αυριανής κοινωνίας.Ας βάλουμε κ εμείς το λιθαράκι μας λοιπόν...
Δεκαοκτώ χρόνια χωρίς τη Μελίνα Μερκούρη. Σαν σήμερα, στις 6 Μαρτίου 1994, έφυγε από τη ζωή, η γυναίκα που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στην Ελλάδα εντός και εκτός συνόρων.
Η Μελίνα Μερκούρη (Μαρία Αμαλία Μερκούρη) γεννήθηκε στην Αθήνα στις 18 Οκτωβρίου 1920 και πέθανε στη Νέα Υόρκη. Ήταν η αγαπημένη εγγονή του δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Μερκούρη και κόρη του βουλευτή της ΕΔΑ και υπουργού Σταμάτη Μερκούρη.Μεγάλη ηθοποιός βραβευμένη με διεθνή βραβεία και παγκόσμιας ακτινοβολίας προσωπικότητα διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού όλων των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.
Το Σεπτέμβρη του 1938 γίνεται δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ το χειμώνα του 1939 παντρεύεται τον Παναγή Χαροκόπο. Πρωτοεμφανίζεται στη θεατρική σκηνή το 1944, ενώ το 1949 ανεβάζει το «Λεωφορείον ο Πόθος» που αποτέλεσε μια από τις παραστάσεις σταθμούς στην καριέρα της.
Από το 1951 αρχίζει να πρωταγωνιστεί παράλληλα και στην Γαλλική θεατρική σκηνή, όπου έγινε μούσα ενός από τους μεγαλύτερους θεατρικούς συγγραφείς, του Μαρσέλ Ασάρ. Το 1960 παίζει με το Θέτρο Τέχνης το «Γλυκό Πουλί της Νιότης». Επόμενος σημαντικός σταθμός στην θεατρική της καριέρα είναι το «Illya Darling» που ανεβάζει, με προπωλημένα όλα τα εισιτήρια των παραστάσεων και με συμπρωταγωνιστή τον Ν. Κούρκουλο, στο Broadway στις, ενώ είχε ήδη κάνει περιοδεία σε ολόκληρες της Ηνωμένες Πολιτείες. Το έργο είναι η θεατρική διασκευή του κινηματογραφικού «Ποτέ την Κυριακή», που της είχε χαρίσει παγκόσμια αναγνώριση. Κατά τα χρόνια της δικτατορίας, έπαιξε μόνο την Λυσιστράτη το 1972.
Το 1975 και ενώ έχει επιστρέψει στην Ελλάδα, συνεχίζει τις θεατρικές παραστάσεις και κλείνει ουσιαστικά την θεατρική της καριέρα το 1980 με την «Ορέστεια» στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου από το Θέατρο Τέχνης. Το 1992 κάνει μια τελευταία, έκτακτη, εμφάνιση στην όπερα «Πυλάδης», σε βιντεοσκοπημένη σκηνή, στο ρόλο της Κλυταιμνήστρας, που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Αρκετά σημαντική ήταν και η πορεία της στον διεθνή και ελληνικό κινηματογράφο, που της χάρισε αρκετά βραβεία με κορυφαίο το βραβείο πρώτης γυναικείας ερμηνείας του Φεστιβάλ Καννών και επίσης μία υποψηφιότητα για Όσκαρ γιά το Never on Sunday, το οποίο έχασε απ'την Ελίζαμπεθ Τέιλορ το 1960.
Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο έγινε με ένα θεατρικό έργο που είχε γραφτεί από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη ειδικά για τη Μελίνα Μερκούρη, το «Στέλλα με τα κόκκινα γάντια», που στην ταινία είχε τον τίτλο «Στέλλα» (1955). Η ταινία αυτή ήταν η μόνη που έκανε η Μελίνα Μερκούρη με ελληνική παραγωγή (Καραγιάννης Καρατζόπουλος).
Παράλληλα είχε σπουδαία πορεία στη δισκογραφία καθώς έχουν κυκλοφορήσει πάνω από δεκαπέντε δίσκοι της, πέρα από soundtrack ταινιών και θεατρικών παραστάσεων. Εμφανίσεις έκανε και στην τηλεόραση, σε σειρά ντοκιμαντέρ του BBC με τίτλο «Η Ελλάδα της Μελίνας», όπως και σε σήριαλ και εκπομπές στη Γαλλική και τη Γερμανική τηλεόραση.
Επίσης έγραψε και ένα βιογραφικό βιβλίο με τίτλο «Γεννήθηκα Ελληνίδα», του οποίου τα έσοδα από τις πωλήσεις διατέθηκαν για τον αντιδικτατορικό αγώνα (η έκδοσή του στα ελληνικά δεν είναι νόμιμη). Ο τίτλος του βιβλίου της είναι η απάντηση που έδωσε στους δημοσιογράφους όταν της ζήτησαν να κάνει μία δήλωση για την αφαίρεση της υπηκοότητάς της από τους συνταγματάρχες: «Γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα».
Κατά τη διάρκεια της επταετίας (1967-1974) πολέμησε σφοδρά τη χούντα, χρησιμοποιώντας τη φήμη και τη λάμψη που είχε αποκτήσει. Έδωσε αρκετές συναυλίες και διοργάνωσε αρκετά μεγάλο αριθμό πορειών αντιδικτατορικού χαρακτήρα. Επεδίωξε και συναντήθηκε με πολιτικούς αλλά και με πνευματικές προσωπικότητες παγκοσμίου κύρους, με σκοπό να τους ευαισθητοποίησει ενάντια στη χούντα. Κατά την διάρκεια των αγώνων της έγιναν εναντίον της απόπειρες δολοφονίας, μία από τις οποίες παραλίγο να της στερήσει τη ζωή.
Με την πτώση της χούντας επιστρέφει στην Ελλάδα όπου και εγκαθίστανται μόνιμα πλέον και συνεργαζόμενη με στελέχη της αντιστασιακής οργάνωσης Π.Α.Κ. και τον Ανδρ. Παπανδρέου ιδρύουν το ΠΑΣΟΚ. Το 1974 κατεβαίνει υποψήφια στη Β` Πειραιά αλλά δεν καταφέρνει να εκλεγεί βουλευτής, πράγμα το οποίο επιτυγχάνει το 1977. Ως υπουργός Πολιτισμού ξεκίνησε εκστρατεία για την επιστροφή των κλεμμένων μαρμάρων της Ακρόπολης από τον Λόρδο Έλγιν, δημιούργησε το θεσμό των δημοτικών περιφερειακών θεάτρων (γνωστά ως ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.) και τον θεσμό των πολιτιστικών πρωτευουσών της Ευρώπης. Το 1990 διεκδίκησε την δημαρχία της Αθήνας, χωρίς όμως επιτυχία.
Στη δεύτερη θητεία της στο υπουργείο Πολιτισμού δίνει μεγάλη σημασία στην εισαγωγή του πολιτισμού και της θεατρικής αγωγής στα σχολεία, αλλά καταβεβλημένη από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο Memorial της Νέας Υόρκης, την Κυριακή 6 Μαρτίου του 1994. Τέσσερις μέρες αργότερα, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι τη συνοδεύουν ως το Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν η πρώτη Ελληνίδα που κηδεύτηκε με τιμές αρχηγού κράτους. Την ώρα της κηδείας της, τα θέατρα και τα μαγαζιά στο Μπρόντγουεϊ παραμένουν κλειστά.
Όραμά της ήταν μέχρι το θάνατό της η επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει το θέατρο στην επαρχία, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης».
Αφιερώματα
Με αφορμή τη συμπλήρωση 18 ετών από τον θάνατο της η ΕΡΤ παρουσιάζει ειδικά αφιερώματα μέσα από τη συχνότητα της ΕΤ1 και την ιστοσελίδα του Αρχείου της.
Ειδικότερα, η ΕΤ1 θα μεταδώσει σήμερα Τρίτη 6 Μαρτίου στις 21.15 το ντοκιμαντέρ του Σταύρου Στρατηγάκου «ΜΕΛΙΝΑ». Μέσα από συνεντεύξεις αρχείου, η Μελίνα Μερκούρη ανατρέχει στην παιδική της ηλικία, αναπολεί τον πρώτο μεγάλο της έρωτα με τον ηθοποιό Γιώργο Παππά και κάνει λόγο για τους ρόλους που υποδύθηκε στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Αναφέρεται ιδιαίτερα στη «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη, η υποψηφιότητα της οποίας στο Φεστιβάλ Καννών το 1955, έγινε η αιτία της γνωριμίας της με τον σκηνοθέτη Ζυλ Ντασέν (Jules Dassin). Σκιαγραφεί τη σχέση της μαζί του και παραδέχεται την τεράστια επιρροή που άσκησε στην ζωή και την καριέρα της. Αναφέρεται επίσης στην αντιδικτατορική δράση που ανέπτυξε στην Ευρώπη και τη μετέπειτα πολιτική της παρουσία.
Αμέσως μετά, στις 22.30, ακολουθεί η βραβευμένη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «ΣΤΕΛΛΑ», με τους Μελίνα Μερκούρη, Γιώργο Φούντα, Αλέκο Αλεξανδράκη, Χριστίνα Καλογερίκου, Βούλα Ζουμπουλάκη κ.α. Η Στέλλα, που τραγουδάει στο κέντρο «Παράδεισος», ζει μια απελευθερωμένη, θυελλώδη ζωή, γεμάτη έρωτες και δυναμισμό.
Στις 00.10 θα μεταδοθεί το επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ», με τίτλο «Μελίνα Μερκούρη: Εικόνες Επιδαύρου», σε σκηνοθεσία Λάκη Παπαστάθη.
Η Μελίνα Μερκούρη μιλά για τη σχέση της με την τραγωδία, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Η σχέση αυτή, όπως η ίδια τονίζει, περιορίζεται σε τρεις μόνο ρόλους – της Μήδειας, της Φαίδρας και της Κλυταιμνήστρας – που επανέρχονταν όμως με διάφορους τρόπους σε διαφορετικές στιγμές της καριέρας της. Την αφήγηση πλαισιώνουν αποσπάσματα από τη «Μήδεια» που ανέβασε ο Μίνως Βολανάκης το 1976, από την «Ορέστεια» του Καρόλου Κουν, καθώς και στιγμιότυπα από τα γυρίσματα της όπερας «Πυλάδης» των Γ. Κουρουπού, Γ. Χειμωνά και Δ. Φωτόπουλου.
Επίσης το Αρχείο της δημόσιας τηλεόρασης παρουσιάζει ένα μοναδικό ιστορικό ντοκουμέντο μέσω των ιστοσελίδων www.ert-archives.gr και www.ert.gr.
Πρόκειται για την πρώτη συνέντευξη που παραχώρησε η Μελίνα Μερκούρη στην ελληνική τηλεόραση μετά την πτώση της χούντας και την επτάχρονη απουσία της στο εξωτερικό. Η συνέντευξη δόθηκε στον Δημήτρη Λιμπερόπουλο και μεταδόθηκε στο πλαίσιο της εκπομπής «ΟΙ ΡΕΠΟΡΤΕΡΣ» στις 20 Σεπτεμβρίου 1974.
Με αφορμή τη διοργάνωση εκδήλωσης για την Κύπρο στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στις 23/9/1974 από τη Συντονιστική Επιτροπή Κυπρίων Φοιτητών, ο φακός καταγράφει την πρόβα με τον Μάνο Λοΐζο, τη Μαρίζα Κωχ και τη Μελίνα Μερκούρη να ερμηνεύει το τραγούδι «Ο Δρόμος».
Στη συνέντευξή της, η Μελίνα περιγράφει τα συναισθήματα που βίωσε κατά την αυτοεξορία της στη διάρκεια της δικτατορίας, αλλά και από την επιστροφή της στην Ελλάδα. Μιλά για το Κυπριακό ζήτημα, με αφορμή τη συμμετοχή της σε συλλαλητήριο στην Αθήνα για την Κύπρο, ενώ αναφέρεται σε όσους εναντιώθηκαν στο δικτατορικό καθεστώς και στους αγωνιστές του Πολυτεχνείου, καταθέτοντας τις ιδέες της για τη δημοκρατία. Μεταξύ άλλων, σκιαγραφείται και η συνεισφορά της στην προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια της επταετίας.
Είναι πολλές οι φορές στη ζωή μας που δυσκολευόμαστε να πάρουμε αποφάσεις...
Είναι πολλές οι φορές που οι επιλογές μας δεν είναι εύκολες...
Τα όνειρα...οι στόχοι...οι επιθυμίες μας μοιάζουν άπιαστα....
Στην αναζήτηση της προσωπικής μας ευτυχίας αγχωνόμαστε...
Τα συστατικά της πολλά....απρόοπτα.... σχεδόν δυσεύρετα έως σπάνια....
Πολλές φορές λέμε..."Θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος αν..." και πίσω απ αυτό το "αν" καλυπτόμαστε, βολευόμαστε και περιμένουμε....
Εγκλωβιζόμαστε σε μια κατάσταση παθητικότητας και περιμένουμε εκείνο το "αν" που η τύχη, η μοίρα ο Θεός θα μας στείλουν κάποια μέρα νομίζοντας ότι αυτό θ αλλάξει τη ζωή μας και θα μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους....
Τίποτα όμως δεν μας εξασφαλίζει ότι ο ερχομός του θα μας οδηγήσει στην ευτυχία ή η έλλειψή του στη δυστυχία!
Κι αν το "αν" αυτό πραγματοποιηθεί κάποτε, είτε πρόκειται π.χ. για καλύτερη δουλειά είτε πρόκειται για περισσότερα χρήματα,είτε για καλύτερο σπίτι...η χαρά που θα νιώσουμε ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας;...Τις περισσότερες φορές μάλλον όχι!Γρήγορα επανερχόμαστε στην προηγούμενη συναισθηματική κατάσταση και επιδιώκουμε κάτι άλλο και κάτι άλλο έχοντας ένα αίσθημα ανικανοποίητου και επομένως συνεχίζουμε την παθητική κατάσταση αναζήτησης της ευτυχίας....
Όμως οι στόχοι...οι επιθυμίες και τα όνειρα είναι απολύτως ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ στη ζωή μας!!
Μας δίνουν δύναμη και κουράγιο να συνεχίζουμε, να κινητοποιούμαστε και να προσπαθούμε ΣΥΝΕΧΩΣ!! Χωρίς αυτά η ζωή μας θα ήταν ανιαρή!
Είναι όμως σημαντικό στην αναζήτηση της προσωπικής μας ευτυχίας να μην χάνουμε την ΟΥΣΙΑ!!
Μικρές καθημερινές χαρές όπως ένα απίστευτο ηλιοβασίλεμα στη μέση του χειμώνα δεν θα πρέπει να λείπουν από την καθημερινότητά μας αλλά θα πρέπει να είναι ΣΥΝΕΙΔΗΤΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ!!
Αυτές ΟΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ στο γρήγορο και αγχωτικό ρυθμό της ζωής μας!
Τέτοιου είδους επιλογές ίσως διαμορφώσουν τον ευτυχισμένο ή όχι τρόπο ζωής...
Μπορεί μερικές φορές να αισθανόμαστε ότι οι επιλογές μας...οι υποχρεώσεις μας και τα όσα καθημερινά είναι απαραίτητο να κάνουμε σε προσωπικό, οικογενειακό, κοινωνικό, επαγγελματικό επίπεδο μας οδηγούν σ ένα μονόδρομο.
Είναι βέβαια σημαντικό οι επιλογές μας να μας ευχαριστούν αλλά, και όταν εκ των πραγμάτων δεν μπορεί πάντα να γίνει αυτό το σημαντικό είναι να το συνειδητοποιούμε κ όταν έρθει η στιγμή να μπορούμε να το αλλάξουμε, να το απολαύσουμε!
Κάθε επαφή, κάθε επικοινωνία, κάθε συναλλαγή, κάθε συνεργασία είναι και μια εμπειρία. Στο χέρι μας είναι να καταφέρουμε να αποκομίσουμε κάτι θετικό για τον εαυτό μας, ακόμα και από τις επαγγελματικές μας υποχρεώσεις.
"Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ. Με τις χαρές της, με τις λύπες της τον πόνο και τις απολαύσεις!Από κει και πέρα είναι η δική μας αντίληψη και στάση απέναντι στα καθημερινά περιστατικά που μπορεί να μετατρέπει τον κόσμο μας σε κόλαση ή παράδεισο"(Deepak Chopra)
Στην αναζήτηση της δικής μας "ΙΘΑΚΗΣ" ας συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας, μ αυτό που είμαστε, μ αυτό που θέλουμε, μ αυτό που νιώθουμε κ ΑΣ ΡΙΣΚΑΡΟΥΜΕ!!
ΑΣ απολαύσουμε το ταξίδι μας!
ΑΣ τολμήσουμε!
ΑΣ αγωνιστούμε για πράγματα που οι άλλοι μπορούν να θεωρούν αδύνατα!
ΑΣ δημιουργήσουμε εμείς τη ζωή μας! κ
ΑΣ μην μένουμε θεατές των γεγονότων...γιατί μόνο τότε θα έχει ΑΞΙΑ...!!!
