Άγγελέ μου, Φύλακά μου, Σκέπος κ Βοήθειά μου με το θάρρος σε φωνάζω κ Προστάτη μου σε κράζω: Φώτισέ με,Φύλαξέ με Ισχυρά Προστάτεψέ με!(πρωινή προσευχή)




zwani.com myspace graphic comments








ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ
ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ...
ΕΝΩ ΠΟΝΑΜΕ!!!!

Η ΑΓΑΠΗ Μ Ε Τ Ρ Ι Ε Τ Α Ι ΜΕ Ο,ΤΙ ΑΠΑΡΝΙΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΗΣ........
....ΕΣΤΩ Κ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ Α Γ Α Π Η........


Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑ ΝΑ ΕΞΑΤΜΙΣΤΕΙ....



Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

ΠΑΕΙ Κ Ο ΓΕΝΑΡΗΣ....


Ιανουάριος: από τον Ιανό

μήνας Ιανουάριος ή Γενάρης

Ονομασία του μήνα Ιανουαρίου

Ο Γενάρης, όπως και όλοι οι μήνες του ημερολογίου μας, του Παγκοσμίου Χριστιανικού ημερολογίου, οφείλει τ' όνομά του στους Αρχαίους Ρωμαίους στο Θεό του Ιανό, που προς τιμή του τον ονόμασαν έτσι. Δεν είχε όμως απ' την αρχή την τιμή ν' αποτελεί τον πρώτο μήνα του χρόνου.
Αττικός μήνας: ΓΑΜΗΛΙΩΝ (15 Ιανουαρίου - 15 Φεβρουαρίου)
Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν σαν Πρωτοχρονιά την 21η Ιουνίου
(του μηνός Σκιροφοριώντος όπως τον έλεγαν) και οι Ρωμαίοι την 1η Μαρτίου.
Η τελευταία είχε διατηρηθεί να γιορτάζεται και από τους Ελληνες της Ανδριανουπόλεως, πριν τους διώξουν οι Τούρκοι από την Ανατολική Θράκη.
Η πρώτη Ιανουαρίου καθιερώθηκε σαν πρωτοχρονιά από τους Ρωμαίους το 153 π.Χ. Την ημέρα αυτή συνήθιζαν να εκλέγουν τους ανώτατους άρχοντες, τους ύπατους και με την ευκαιρία επιδίδονταν σε τελετές και θορυβώδεις διασκεδάσεις.
Από αυτούς την πήραν αργότερα οι Βυζαντινοί και την καθιέρωσαν (περί το 1000 μ.Χ.).

Ονομασίες του λαού για το μήνα Ιανουάριο

Τον Ιανουάριο ο λαός τον λέει με πολλά ονόματα, που τα περισσότερα αναφέρονται στις ιδιότητές του. Ο Γενάρης λέγεται  Γεννολοητής, παρετυμολογικά, γιατί τότε γεννοβολούν τα κοπάδια.Γατομήνας επειδή σ' αυτόν ζευγαρώνουν οι γάτες. Κρυαρίτης (στη Μάνη) για το τσουχτερό του κρύο.
Λέγεται Μεσοχείμωνας γιατί είναι μεσαίος από τους τρεις μήνες του χειμώνα. Κρυαρώτης γιατί κάνει πολύ κρύο. Αλλες ονομασίες είναι Κλαδευτής, γιατί το μήνα αυτό κλαδεύουν.
Ακόμα τον Ιανουάριο τον ονομάζουν ΤρανόΠρωτάρη, Μεγάλο μήνα ή Μεγαλομήνα, επειδή είναι ο 1ος μήνας του έτους που έχει 31 μέρες και οι νύχτες του είναι μεγάλες, όπως λέει και το τραγούδι: "Νάταν οι μέρες του Μαγιού κι οι νύχτες του Γενάρη" . Τέλος λέγεται Καλαντάρης ή Καλαντέρηςαπ' τα Κάλαντα που τραγουδούν τα παιδιά την Πρωτοχρονιά και τα Φώτα. Γελαστός για τις Αλκυονίδες ημέρες του.
Στην αρχαία εποχή, στη μέση του σημερινού μας Γενάρη άρχιζε ο ιερός μήνας της Ηρας, ο Γαμηλιών. Η Ηρα, εκτός από βασίλισσα τ' ουρανού και των Θεών, ήταν προστάτιδα του γάμου και της οικογένειας. Γι' αυτό τον μήνα αυτό οι αρχαίοι έκαναν τους πιο πολλούς γάμους, απ' όπου πήρε και το όνομά του. Συνήθιζαν δε κάθε χρόνο, στις 27 του Γαμιλίωνα με την Πανσέληνο, να κάνουν θυσίες και εισφορές, που τις έλεγαν "Γαμήλιες".

Γιορτές του μήνα Γενάρη

Μήνας γιορτών μπορεί να ονομαστεί με τις πολλές γιορτές που έχει ο Γενάρης. Μα και σημάδια πολλά για του ανθρώπου το μέλλον, τουλάχιστον της χρονιάς.
Η πρώτη μέρα του μήνα είναι η πρωτοχρονιά και γιορτάζεται σ' όλο τον κόσμο με λαμπρότητα, μεγαλοπρέπεια και πολλές εκδηλώσεις. Αυτή η ημέρα καλύπτεται από ένα πλήθος λαϊκών εθίμων, με πράξεις και ενέργειες μαγικές, που έχουν την προέλευσή τους στα βάθη των αιώνων. Οι ελληνικές λαϊκές παραδόσεις, θέλουν τον Αγιο Βασίλειο είτε ζευγολάτη που γυρίζει και ευλογεί τα χωράφια, είτε οδοιπόρο ή μάντη.
Τη μέρα αυτή γιορτάζεται η μνήμη του Αγίου Βασιλείου, που είναι ένας από τους μεγαλύτερους πατέρες της εκκλησίας. Ο Αγιος Βασίλης ενσαρκώνει για το λαό, το πνεύμα του καινούργιου χρόνου.
Η καλοσυνάτη μορφή του με τη λευκή γενειάδα, τα κάτασπρα μαλλιά το γλυκό χαμόγελο, το μειλίχιο βλέμμα, δεσπόζει παντού, τριγύρω μας τις μέρες τις γιορτινές.  Αυτή την εικόνα η λαϊκή φαντασία έπλασε και ριζώθηκε στην ψυχή μας. Και τον οραματιζόμαστε να έρχεται από τη μακρινή Καισάρεια, φορτωμένος δώρα και χίλια καλά.
Από το Βυζάντιο και συγκεκριμένα από το χειρόγραφο του δωδεκάτου αιώνα, έχουμε το επόμενο αλφαβητάριο, που θυμίζει παρόμοια νεοελληνικά που τα λένε σήμερα τα παιδιά.
Να ο ψυχωφελής βυζαντινός αλφάβητος του δωδεκάτου αιώνα.
Αλφα. Αρχηγός των απάντων.
Βήτα. Βασιλεύει κύριος.
Γάμμα. Γεννάται ο Χριστός.
Δέλτα. Δια λόγου Θεϊκού.
Εψιλον. Ερχεται επί γης.
Ζήτα. Ζωήν φέρει εν τω κόσμω.
Ητα. Ηλιος και σελήνη.
Θήτα. Θεόν προσκινούσιν.
Το περιεχόμενο του Βυζαντινού αλφαβήτου στη Γέννεση του Χριστού, δηλαδή στο κοσμοϊστορικό γεγονός που τα μικρά παιδιά μας αναγγέλουν με τα κάλαντα των Χριστουγέννων και με την Αλφα - Βήτα του μικρού Αη-Βασίλη, στα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς.
Την ημέρα της Πρωτοχρονιάς στη Σιάτιστα και σε άλλα μέρη της Ελλάδας κάνουν τυρόπιτα ή κολοκυθόπιτα γλυκειά και μέσα βάζουν νόμισμα τον παρά που λένε. Πριν αρχίσει το φαγητό κόβουν την πίτα σε κομμάτια για κάθε άτομο στο σπίτι, χωράφια, αμπέλια και ζώα και κατόπιν ψάχνουν να βρουν το νόμισμα. Οποιος βρει το νόμισμα είναι τυχερός της χρονιάς και κάτι καλό θα του συμβεί.
Με την ημέρα της Πρωτοχρονιάς συνδέθηκαν διάφορες προλήψεις, όπως η επιλογή από την οικογένεια του ατόμου το οποίο θα περάσει πρώτο το κατώφλι του σπιτιού, το πρωί της πρώτης του έτους για το "ποδαρικό". Την ίδια μέρα αποφεύγουν να προσφέρουν ο,τιδήποτε, έξω από το σπίτι, ούτε να ρίξουν νερό έξω απ' αυτό.
Στις 6 Ιανουαρίου είναι η γιορτή των Φώτων, που θεωρείται μεγάλη Χριστιανική γιορτή, γιατί τότε αγιάζονται τα νερά. Αυτή η γιορτή συμβολίζει την παλιγγενεσία του ανθρώπου και ο λαός τη λέει "Μεγάλη γιορτή, Θεότρομη".
Είναι η μέρα που βαφτίσθηκε ο Χριστός απ' τον Αη-Γιάννη τον Πρόδρομο στ' άγια νερά του Ιορδάνη. Και από τότε πιστεύεται πως κάθε φορά, την ημέρα των Αγίων Θεοφανείων αγιάζονται τα νερά της βροχής ο λαός μας το λέει αγιονέρι, που πέφτει απ' τον ουρανό και αγιάζει τα σπαρτά και τα χορτάρια της γης. Την βροχή τη λένε αγιασμένη και χαίρονται το δάκρυ της. Το αγίασμα που παίρνει απ' την εκκλησία, ο λαός μας, την ημέρα των Φώτων, το κρατάει με μεγάλη ευλάβεια και πιστεύει απόλυτα στη θαυματουργή δύναμή του. Μ' αυτό αγιάζει τα χωράφια, σπαρτά, τις γωνιές των σπιτιών, τα μαντριά, τα ζωντανά και όλο το βίο του, απ' άκρη σ' άκρη. Ένα  μπουκάλι, γιομάτο αγιασμό και κλεισμένο καλά, θα το πάρει στα αμπέλια του. Εκεί, θα σκάψει, συνήθως στη μέση τ' αμπελιού, και θα το χώσει στο χώμα για να φυλάει τ' αμπελόχτημα από κάθε αρρώστια και κακό.
Οι ζευγολάτες, πιστεύουν πως ξημερώνοντας τα Φώτα, το βράδυ στο παχνί τους μιλούν ακόμα και τα καματερά τους. Κουβεντιάζουν, λένε και αυτά με το Χριστό. Φτάνει βλέπεις, ο Χριστός ίσαμε εκεί, γιατί αυτά τον πρωτοζέσταιναν την ώρα της Γέννεσής του, μέσα στη θεία σπηλιά, όταν τον κυνηγούσε η ανθρώπινη κακία, μ' οδηγό το συμφέρον των ολίγων.
Την παραμονή των Φώτων γίνεται στην εκκλησία ο αγιασμός και ο παπάς γυρίζει όλα τα σπίτια με το σταυρό και τ' αγιάζει. Λένε τότε την παροιμία "Σαν ο Παπάς με το σταυρό".
Παράλληλα η έκτη Ιανουαρίου αποτελεί ένα ορόσημο για τη λαογραφία των ευρωπαϊκών χωρών. Εθιμα παλιά, συνήθως προχριστιανικά στις ρίζες τους επιζούν και συνεχίζουν τον εορτασμό τους προσκολλημένα στο χριστιανικό εορτασμό των Θεοφανείων. Πολλά απ' αυτά συνδέονται με πρωτόγονες λαϊκές δοξασίες γύρω από τις χειμερινές τροπές του ήλιου. Πόσο γνωστή λαογραφικά, είναι η νύχτα της παραμονής των Θεοφανείων και πόση έχει ασκήσει επίδραση σε θρύλους ευρωπαϊκούς, γίνεται αμέσως φανερό, αρκεί μόνο να θυμηθούμε τον όρο "Δωδέκατη νύχτα". Μέσα στη νύχτα αυτή σμίγουν και συναδελφώνονται τα τραγικά και τα ευτράπελα. Και λέγεται δωδέκατη, γιατί είναι η τελευταία του Δωδεκαημέρου των Χριστουγέννων. Στη Γερμανία  και την Αυστρία όλα τα καταστρεπτικά δαιμόνια διώχνονται τη νύχτα των Θεοφανείων, κυνηγημένα από τους δυνατούς θορύβους που κάνουν μεταμφιεσμένοι και μη. Ανάλογα συμβαίνουν και σ' άλες ευρωπαϊκές χώρες, με περισσότερη ιδιόρρυθμη εκδήλωση στην Πορτογαλία και στην Αγγλία.
Στη Σιάτιστα τα Θεοφάνεια γίνονται τα καρναβάλια "Τα μπουμπουσάρια" και για το λόγο αυτό συγκεντρώνεται πολύς κόσμος στη Σιάτιστα. Η λέξη "Μπουμπουσάρια" είναι παραφθορά του ονόματος "Εμπουσα". Ηταν δε Εμπουσα κατά τις δοξασίες των προγόνων μας φάσμα νυχτερινό με πόδια γαϊδάρου, που άλλαζε μορφές από τη μια στιγμή στην άλλη και τρόμαζε τα παιδιά.
Επίσης τα Θεοφάνεια στη Σιάτιστα μετά τη θεία λειτουργία και συγκεκριμένα μετά την εκφώνηση του "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου στου Κύριε..." η εκκλησία δονείται από το εκκωφαντικό "Κύριε Ελέησον...".
Μετά την απόλυση της εκκλησίας οι επίτροποι, κρατώντας ένα κουδούνι γυρίζουν στα σπίτια και μοιράζουν από ένα κομμάτι γλυκειά πίτα παίρνοντας χρήματα για την εκκλησία. Η πίτα αυτή έχει μέσα της ένα φλουρί. Σε όποια οικογένεια πέσει το φλουρί δίνεται η τιμή να παρασκευάσει την πίτα για τα θεοφάνεια της επόμενης χρονιάς.
Οι επίτροποι που μοιράζουν αυτή την πίτα λέγονται "Πνιχτάδες" ίσως από το πνίξιμο του σταυρού στο αγίασμα κατά την τελετή του Αγιασμού.
Στις 7 του μήνα είναι η γιορτή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου του Βαπτιστή.
Στις 17 του μήνα είναι η γιορτή του Αγίου Αντωνίου και στις 18 του Αγίου Αθανασίου. Του Αγίου Αθανασίου η ημέρα μεγαλώνει μια ώρα. Γι' αυτό πολλοί λένε "Αη-Θανάσης ήλθε, καλοκαίρι ήλθε".
Στις 20 Ιανουαρίου είναι η γιορτή του Αγίου Ευθυμίου.
Για τους Αγίους Αντώνιο, Αθανάσιο και Ευθύμιο υπάρχει ο εξής μύθος:
"Οι τρεις Αγιοι πήγαιναν μαζί. Ο Αγιος Ευθύμιος ήταν σπανός και οι άλλοι δυο δεν τον ήθελαν. Κάποτε σ' ένα ταξίδι τους στην έρημο σηκώθηκαν οι δυο πρωί - πρωί και έφυγαν. Για να τους προκάνει ο Αγιος Ευθύμιος στη βία του επάνω, κόλλησε το κεφάλι του γαϊδάρου στο μουλάρι (γι' αυτό από τότε το μουλάρι έχει αυτιά γαϊδάρου) καθώς οι άλλοι φεύγοντας έκοψαν τα κεφάλια απ' τα δυο ζώα, που ήταν του Αγίου Ευθυμίου. Τους πρόκαμε και επειδή ήξερε την αιτία που δεν τον ήθελαν, έπιασε με τα δυο του χέρια το πρόσωπό του και αμέσως φύτρωσε μια γενειάδα που ακούμπησε στη γη.
Στις 30 Ιανουαρίου είναι η γιορτή των Τριών Ιεραρχών του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Η γιορτή των μεγάλων αυτών ιεραρχών είναι η γιορτή των ελληνικών και χριστιανικών γραμμάτων. Την ημέρα αυτή στη Σιάτιστα τελείται πανηγυρική θεία λειτουργία καθώς και μνημόσυνο των ευεργετών των σχολείων της πόλης.

Αλκυονίδες μέρες το μήνα Ιανουάριο

Κατά το δεύτερο δεκαήμερο του Ιανουαρίου συνήθως καλωσυνεύει ο καιρός και απολαμβάνουμε για μερικές μέρες μια σχετική καλοκαιρία, μια ανάπαυλα από τα χειμωνιάτικα μπουρίνια. Οι γλυκές αυτές χειμωνιάτικες ημέρες, είναι οι γνωστές "Αλκυονίδες ημέρες", που σύμφωνα με τον πανάρχαιό μας μύθο, πήραν το όνομά τους από την Αλκυόνα, το ψαροπούλι της ακτής που κλωσσά τα αυγά του αυτές τις μέρες.
Η Αλκυόνη, το σημερινό κακόσχημο ψαροπούλι με τα όμορφα φτερά σύμφωνα με τον πανάρχαιο μύθο μας, ήταν κάποτε μια χαρούμενη και ευτυχισμένη γυναίκα, κόρη του Θεού των ανέμων, του Αιόλου -που ζούσε στ' ακρογιάλια της θάλασσας με τον άντρα της Κήυκα και αλληλοαποκαλούνταν Ζευς και Ηρα. Για την ασέβειά τους όμως αυτή προς τον Δία οργίστηκε τόσο πολύ ο πρώτος των Θεών και μεταμόρφωσε τον Κήυκα σε όρνιο.

Ξετρελαμένη τότε η δύστυχη γυναίκα, έτρεχεν από δω και από κει στις ερημιές στις βαλτώδεις εκβολές των ποταμιών και μέσα στις πυκνές τους καλαμιές, για να βρει τον αγαπημένο της Κήυκα. Οπότε, οι θεοί του Ολύμπου την λυπήθηκαν και την μεταμόρφωσαν και αυτήν σε πουλί, τη γνωστή μας Αλκυόνη, για να ψάχνει και στις θάλασσες μήπως εκεί βρει το χαμένο της άντρα. Ωστόσο όμως η δυστυχία εξακολουθούσε να την συντροφεύει, γιατί αντίθετα από τ' άλλα πουλιά που γεννούν και κλωσσούν τ' αυγά τους την άνοιξη αυτή γεννάει μέσα στη βαρυχειμωνιά, οπότε μανιασμένα τα κύματα της θάλασσας τέτοιον καιρό, την άρπαξαν αυγά και πουλιά κάνοντάς την να κλαίει σπαραχτικά.
Οι Θεοί που τόσο σκληρά είχαν τιμωρήσει την κόρη του Αιόλου, διέταξαν τότε τη θάλασσα και τους ανέμους να ησυχάσουν, να γίνει καλοκαιρία για δυο εβδομάδες, για όσες ημέρες η Αλκυόνη κλωσσά τα αυγά της.
Μια τέτοια ωραία και ποιητική ερμηνεία δόθηκε από τον πανάρχαιο αυτόν ελληνικό μύθο για την καλοκαιρινή αυτή παρεμβολή μέσα στην καρδιά του χειμώνα, που δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με τη σημερινή επιστημονική εξήγηση του φαινομένου αυτού. Ο μύθος μιλάει για την απέραντη συζυγική αγάπη και την τρυφερή στοργή της γυναίκας, ενώ η μετεωρολογική υπηρεσία μιλάει για εξίσωση των βαρομετρικών πιέσεων μεταξύ της νοτίου και βορείου Ευρώπης.
Για τη συζυγική πίστη των Αλκυόνων ασχολήθηκε ο Πλούταρχος που αφηγείται ότι αν ο σύζυγος της Αλκυόνης γεράσει και δεν μπορεί να πετάξει, τότε η θηλυκιά Αλκυόνη τον παίρνει στους ώμους και τον φέρνει πάντοτε μαζί της, τον ταϊζει και τον περιποιείται ως το θάνατο.

Δεν είναι όμως η μόνη περίπτωση ανώτερης ηθικής στο ζωικό βασίλειο. Η τρυγόνα, εάν χαθεί το ταίρι της χηρεύει αυστηρά και δεν ξανασμίγει μ' άλλο ταίρι. Τα κοράκια όταν μαδηθούν απ' τα γεράματα δέχονται πολλές περιποιήσεις και θερμαίνονται απ' τ' άλλα νεώτερα. Το λελέκι τιμωρεί την άπιστη σύζυγο με ραμφισμούς μέχρι να τη θανατώσει. Σ' αυτά βοηθούν και οι άλλοι αρσενικοί. Ο πελεκάνος αν δεν βρίσκει τροφή να δώσει στα μικρά του που κινδυνεύουν τον χειμώνα να πεθάνουν, σχίζει το στήθος του και τα προσφέρει για τροφή το αίμα του, όπως αναφέρεται και στον Επιτάφιο θρήνο.
"Ωσπερ πελεκάν, τετρωμένος την πλευρά σου, Λόγε, τους θανόντας παίδας εζώωσαν επιστάξας ζωτικούς αυτοίς κρουνούς".
Το ψαροπούλι όπως αποκαλείται στη γλώσσα του λαού η Αλκυόνη, εξακολουθεί και σήμερα να είναι σύμβολο της χειμωνιάτικης ωραίας διακοπής μέσα στον Ιανουάριο και σε πολλά μέρη την θεωρούν πουλί που φέρνει γούρι. Οι έμποροι, οι καταστηματάρχες, την κρατούν βαλσαμωμένη στα μαγαζιά τους για ν' αυξήσουν τα πλούτη τους, οι πρώτοι και τους πελάτες τους οι δεύτεροι. Οι φυλάργυροι την διατηρούν για να τους φέρει πολλά πλούτη και οι χωριανοί για να μη πέφτει αστροπελέκι στο σπίτι τους.
Το φαινόμενο της καλοκαιρίας μέσα στη βαρυχειμωνιά του Ιανουαρίου απασχόλησε πολύ τους αρχαίους μας που έδιναν μυθολογικές εξηγήσεις γεμάτες ομορφιά. Ο Αιλιανός λ.χ. έγραψεν ότι "κυούσης δε Αλκυόνος ίσταται τα πελάγη, ειρήνην δε και φιλίαν άγουσεν άνεμον". Ο μέγας Αριστοτέλης λέγει: "Η δε Αλκυών κύει επί τροπάς χειμερινάς, διό και καλούνται όταν ευδιειναί γένονται αι τροπαί, αλκυόνοιοι ημέραι". Ο Λουκιανός πάλι έγραφε πως: "Αίθρια μεν τα άνωθεν, ακύμαντος δε και γαλήνιον άπαν το πέλαγος, όμοιν, ως ειπείν κατόπτρω.
Ωστόσο, όμως οι Αλκυονίδες ημέρες δεν έρχονται πάντα. Υπάρχουν χρόνια που το γλυκό αυτό καλοκαιρινό διάλειμμα στην καρδιά του χειμώνα δεν παρατηρείται καθόλου. Η Αλκυόνη τότε γεννάει μέσα στη βαρυχειμωνιά και όπως είπαμε τα κύματα αρπάζουν τα αυγά ή τα πουλιά της. Το ψαροπούλι τότε θρηνεί πάλι τον πόνο του, καθώς πετιέται μέσα από τα βράχια και περιμένει τον Μάρτη για να φύγει από τον τόπο μας. Γιατί η Αλκυόνη είναι πουλί αποδημητικό με το δικό του δρομολόγιο το ιδιόμορφο. Μας έρχεται τα τέλη του καλοκαιριού και μας αποχαιρετάει μόλις καλωσυνέψει ο καιρός κατά τις αρχές του Μάρτη.

Γεωργικές εργασίες το μήνα Ιανουάριο

Προετοιμάζουν τα γεωργικά τους εργαλεία, όταν υπάρχουν βροχές ή χιόνια.
Μεταφέρουν κοπριά στα κτήματα.
Εκχερσώνουν χωράφια ή διορθώνουν φράχτες.
Κάνουν αποστραγγιστικά χαντάκια.
Ανοίγουν λάκκους γύρω από τα δέντρα για να δεχτούν περισσότερη βροχή ή τα ασβεστώνουν.
Σπέρνουν πρώιμα μπιζέλια, κουκιά, κρομμύδια.
Φυτεύουν τα φυλλοβόλα δέντρα (κερασιά, βυσσινιά, βερικοκιά, ροδακινιά), αγκινάρες, φράουλες, σπαράγγια.
Λιπαίνουν τα δέντρα με χωνεμένη κοπριά.
Κλαδεύουν ελαιόδεντρα.
Επισκευάζουν και βάφουν τις κυψέλες.
Αρχίζουν το άρμεγμα των προβάτων.
Οι γυναίκες ύφαιναν στον αργαλειό κιλίμια και βελέντζες, έπλεκαν και έραβαν. 


Παροιμίες για το μήνα Ιανουάριο:


Σ' όσους μήνες έχουν «ρο», μπάνιο με ζεστό νερό.

Χιόνισ' έβρεξ' ο Γενάρης, oλ' οι μύλοι μας θ' αλέθουν.
Γενάρη μήνα κλάδευε, φεγγάρι μην ξετάζει.

Χιόνι πέφτει το Γενάρη, χαρές θα 'ν' τον αλωνάρη.
Κόττα, πίτα το Γενάρη, κόκοτα τον Αλωνάρη.
Κόψε ξύλο το Γενάρη και μη καρτερείς φεγγάρι.
Γενάρη πίνουν το κρασί, το Θεριστή το ξύδι.
Του Γενάρη το ζευγάρι διάβολος θε να το πάρει.

Του Γενάρη το φεγγάρι παρά λίγο μέρας μοιάζει.
Ο λαγός και το περδίκι κι ο καλός ο νοικοκύρης το Γενάρη χαίρονται.

Εγέλασεν ο Γενάρης.

Του Γεναριού το φεγγάρι είναι σαν του Αλωνάρη.
Ο Γενάρης δε γεννά μήτε αυγά μήτε πουλιά, μόνο κρύο και νερά.
Του Γενάρη το φεγγάρι την ημέρα σιγοντάρει.

Οποιος θε να βαμπακώσει, τον Γενάρη θε ν' οργώσει.
Κόψε ξύλο τον Γενάρη και μην καρτερείς φεγγάρι.
Όποιος σπέρνει το Γενάρη, παίρνει την ανεμοζάλη.

Του Γενάρη το φεγγάρι ήλιος της ημέρας μοιάζει.
Αρχιμηνιά, καλή χρονιά, με σύγκρυα και παγωνιά.

Χαρά στα Φώτα τα στεγνά και τη Λαμπρή βρεμένη.
Γενάρης χωρίς χιόνι, κακό μαντάτο.

Τ' Αλωναριού τα μεσημέρια , και του Γεναριού οι νύχτες.
Γενάρη μήνα κλάδευε, φεγγάρι μην κοιτάζεις.

Οι γεναριότικες νύχτες, για να περάσουν θέλουν συντροφιά και κουβέντα.

Εκαμε κι ο Γενάρης ήλιο.

Γενάρη, μήνα του Χριστού κι αρχιμηνιά του κόσμου.

.Χαρά στα Φώτα τα στεγνά και τη Λαμπρή βρεμένη.

Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη, φλέβισέ το.

Κότα πίτα το Γενάρη, κόκορα τον Αλωνάρη.


ΠΗΓΗ: http://www.paidika.gr


Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ, ΚΕΡΑΣΤΕΙΤΕ ΠΑΛΙ!!

ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΚΑΘΕ ΜΑΝΑΣ!
 ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ!!!

Ο ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΟ ΦΕΡΝΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ....
ΓΥΡΝΑΝΕ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΘΕ ΜΑΝΑΣ...ΟΤΑΝ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ 
ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΗΣ ΘΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΖΩΗ!!!
     ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ 18 ΧΡΟΝΩΝ ΠΕΡΝΑΝΕ ΟΛΕΣ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ...
Ο ΤΑΣΟΣ ΜΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΑΣ ΚΕΡΝΑΜΕ ΤΟΥΡΤΙΤΣΑ!!!



16 ΙΟΥΛΙΟΥ 1996 -1 ΕΤΟΥΣ


ΑΠΟΚΡΙΕΣ 1997


1999
2000...ΠΟΤΕ ΗΤΑΝ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΠΕΦΤΑΝ ΤΑ ΔΟΝΤΑΚΙΑ...ΚΑΙ ΤΩΡΑ....

2002

ΤΕΛΕΤΗ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ





2012

                                               ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2013....ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΝΤΡΑΣ!!!
         ΝΑΣΑΙ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΓΕΡΟΣ ΔΥΝΑΤΟΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΚΑΛΟΣΥΝΗ!!
   Άγιος Αναστάσιος ο Πέρσης  
  ο Οσιομάρτυρας

Ἀναστάσιος ἐν τραχήλῳ τὸν βρόχον,
Ὡς λαμπρὸν ὅρμον ὡραΐζεται φέρων.
Εἰκάδι δευτερίῃ Ἀναστάσιος βρόχον ἔτλη.


Η Σύναξη του Αγίου ετελείτο στο Μαρτύριό του, που βρισκόταν εντός του Αγίου Φιλήμονος, στο Στρατήγιο. H δε ανακομιδή των λειψάνων του Οσίου Αναστασίου, εορτάζεται στις 24 Ιανουαρίου.


Ο Άγιος Αναστάσιος ο Πέρσης ο Οσιομάρτυρας εορτάζει στις 22 Ιανουαρίου



Μάγος από μάγους
Ο ένδοξος Μάρτυρας του Χριστού Αναστάσιος, καταγόταν από την Περσία. Έζησε το έτος 610 μ.Χ. Κατά την εποχή εκείνη βασιλιάς της Πέρας ήταν ο Χοσρόης, του δε Βυζαντίου ο 
αυτοκράτορας ο Ηράκλειος. Το πρώτο όνομα του Αγίου ήταν Μάργουνδατ. Ο πατέρας του ήταν ένας από τους πιο σοφούς και τους πιο αρίστους στην σατανική τέχνη της μαγείας 
και ονομαζόταν Βάβ. Αυτός, λοιπόν, ο πατέρας του Αναστασίου, είχε πολλούς μαθητές, στους οποίους μάθαινε, πώς να φτιάχνουν μάγια. Μεταξύ των μαθητών του ξεχώριζε και ο 
Αναστάσιος. Ο πατέρας του, έβαλε όλη του την σατανική δύναμη και τέχνη να κάνη το παιδί του ένα από τους μεγαλύτερους μάγους του καιρού του, ώστε να ξεπεράσει ακόμη κι 
αυτόν τον ίδιο, τον εαυτό του, στην μαγεία. Όταν ο Αναστάσιος μεγάλωσε, ο πατέρας του τον έγραψε σε κάποιο τάγμα, που το λέγανε τάγμα των τηρώνων, δηλ. τάγμα των 
νεοσυλλέκτων.

Ο Τίμιος Σταυρός θαυματουργεί στην Περσία
Οι Πέρσες εκστράτευσαν εναντίον της Ιερουσαλήμ και την κυρίευσαν. Στα Ιεροσόλυμα βρήκαν και λεηλάτησαν πάρα πολλά πράγματα μεγάλης αξίας. Μεταξύ όλων των 
πραγμάτων αυτών εκείνο πού είχε την μεγαλυτέρη αξία διά τους χριστιανούς, ήταν ο Τίμιος και ζωοποιός και σωτήριος Σταυρός του Χριστού μας. Ο αιχμάλωτος Σταυρός τους 
γλύτωσε από την ειδωλολατρία και τους χάρισε την ελευθερία τους. Όσο καιρό βρισκόταν στην Περσία ο Σταυρός πάντοτε άστραφτε και παντού άπλωνε τις ευεργετικές ακτίνες 
της χάριτος σαν όπλο σωτήριο και ακατανίκητο. Και εκείνες τις ψυχές πού δεν δεχόταν τα λόγια του ευαγγελίου τις μάστιζε;. Εκείνοι όμως πού είχαν πολλή διάθεση, και δέχονταν 
την αληθινή πίστη του Χριστού, κατά τρόπον θαυμαστό τους φώτιζε. Ένας από αυτούς πού δέχτηκαν την πίστη ήταν και ο Αναστάσιος.

Η Θεϊκή φωτιά
Όλα αυτά πού γίνονταν στα μέρη της Περσίας, τα άκουσε και ο Αναστάσιος. Μέσα στην ψυχή του άναψε μυστικά η θεϊκή φωτιά. Διά τούτο ρωτούσε παντού να μάθει ο νέος, για 
την χριστιανική πίστη. Ο Αναστάσιος ρώτησε και έμαθε από τους ευσεβείς Χριστιανούς, όλα εκείνα πού έγιναν γύρω από το μυστήριο της θείας οικονομίας. Τότε με μεγάλη χαρά 
και αγαλλίαση δέχθηκε τους σπόρους της ευσεβείας και καρποφόρησε καρπούς πίστεως. Το αποτέλεσμα ήταν, να απαρνηθεί και να εγκαταλείψει την πατρίδα του, τα πλούτη 
του, τους συγγενείς του και τα στρατιωτικά αξιώματα, πού όλα αυτά ήταν πρόσκαιρα και μάταια και ανωφελή. Προτίμησε λοιπόν ν’ αποκτήσει ουράνια πλούτη. Έτσι πρώτα ήλθε 
στην Ιεράπολι. Εκεί έμεινε στο σπίτι κάποιου Πέρσου Χριστιανού στο θρήσκευμα και χρυσοχόου το επάγγελμα. Ο Αναστάσιος παρεκάλεσε τον χριστιανό αυτόν Πέρση να τον 
βοηθήσει, ώστε να λάβει το άγιο βάπτισμα. Ήθελε ο Αναστάσιος να βαπτιστεί για να καθαρισθεί από κάθε αμαρτία και προ παντός από την μαγική σαπίλα, και να γίνει δούλος 
του Χριστού.



Πώς εβαπτίσθη
Ο χρυσοχόος όμως, επειδή φοβόταν τον Περσικό κίνδυνο, απέφυγε να τον βάφτιση. Ο Αναστάσιος πολλές φορές πήγαινε στην εκκλησία και προσευχόταν. Ο Αναστάσιος 
βλέποντας στους τοίχους της εκκλησίας ζωγραφισμένους τους Αγίους μας, ρωτούσε τους άλλους χριστιανούς να μάθη για τη ζωή των Αγίων. Ακούγοντας δε για τους αγώνες 
και τα παλαίσματα των Αγίων, η καρδιά του Αναστασίου άναβε ακόμη περισσότερο από την θεϊκή αγάπη. Τότε έτρεξε και ήλθε στα Ιεροσόλυμα, για να βαπτιστεί. Στα Ιεροσόλυμα,
λοιπόν, βρήκε κάποιον χριστιανό. Σ’ αυτόν εκμυστηρεύτηκε τον πόθο του και τον παρεκάλεσε να τον βοηθήσει να βαπτιστεί. Πράγματι ο χριστιανός αυτός πήρε τον Αναστάσιο 
και τον πήγε σε κάποιο πρεσβύτερο, πού τον λέγανε Ηλία. Ο Ηλίας, πού ήταν ιερεύς στο ναό της Αγίας Αναστάσεως τον έφερε στον πατριάρχη Μόδεστο. Ο Πατριάρχης με 
μεγάλη χαρά δέχθηκε και βάφτισε τον νέον αυτόν και του έδωκε το όνομα Αναστάσιος. Ο Αναστάσιος, λοιπόν, έμεινε στο σπίτι του ιερέως Ηλία οκτώ ημέρες. Σύμφωνα με την 
συνήθεια των κατηχουμένων ο θειος Ηλίας ρώτησε τον Αναστάσιο που σκέπτεται να πάει. Ο Αναστάσιος τον παρεκάλεσε να τον κάνει καλόγηρο. Ο πρεσβύτερος Ηλίας 
κατάλαβε, ότι ο Αναστάσιος έχει καλή ψυχή, και ότι μια μέρα θα γινόταν ένα στολίδι της Εκκλησίας του Χριστού. Γι αυτό δέχθηκε να τον κάμει μοναχό.

Στο Μοναστήρι
Όταν ο Όσιος ιερεύς τελείωσε την θεία λειτουργία, πήρε μαζί του τον Αναστάσιο και πήγαν στο Μοναστήρι του Αγίου Αναστασίου. Ηγούμενος εκεί ήταν ένας ξακουστός και 
ενάρετος άνθρωπος, πού τον λέγανε Ιουστίνο. Ο Ηγούμενος με μεγάλη χαρά δέχθηκε τον Αναστάσιο και τον έκαμε και μοναχό. Ήταν δε τότε ο δέκατος χρόνος πού βασίλευε 
στο Βυζάντιο ο ευσεβής Ηράκλειος. Ο Αναστάσιος έδειξε μέσα στο Μοναστήρι θαυμάσια διαγωγή. Ζούσε θεάρεστα, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Στο Μοναστήρι ο Άγιος 
κάθισε επτά χρόνια.

Νίκησε τους πειρασμούς του
Αλλά ο φθονερός διάβολος δεν άντεξε άλλο. Δεν μπορούσε να υποφέρει τόσο μεγάλη αρετή και τόση μεγάλη αγάπη προς τον Χριστό. Γι αυτό έλαβε την απόφαση να του φέρνει 
εμπόδια. Πρώτα - πρώτα άρχισε να του βάζει στο μυαλό του την καλοπέραση, πού είχε στην πατρίδα του, την Περσία. Έπειτα του έβαλε στο μυαλό του, την αγάπη του πατέρα 
του, τις κοσμικές απολαύσεις και όλα εκείνα, τα οποία είναι μάταια και πρόσκαιρα. Ο Άγιος κατέφευγε πάντοτε στην προσευχή, ζητώντας την βοήθεια του Χριστού. Κατόπιν με 
δάκρυα πήγαινε στο δάσκαλο του και του έλεγε όλους τους πειρασμούς του φθονερού και δολίου δράκοντος. Ο διδάσκαλος του μόλις άκουσε αυτά από τον Αναστάσιο φώναξε 
και συγκεντρώθηκαν όλοι οι μοναχοί για να κάνουν παράκληση προς τον Κύριο. Και με αυτόν τον τρόπο ελευθερώθηκε ο Αναστάσιος από τον διάβολο.



Προβλέπει το Μαρτύριο του
Ύστερα από λίγο ο τρισμακάριος αυτός Αναστάσιος είδε όλα αυτά πού ποθούσε, σε ένα όραμα, το οποίον είχε ως εξής: Είδε ότι ανέβηκε σε κάποιο βουνό ψηλό και μετέωρο. 
Εκεί κάποιος άνθρωπος του έδωκε ένα Χρυσό ποτήρι, το οποίον ήταν στολισμένο με πολύτιμους λίθους. Το Χρυσό αυτό ποτήρι ήταν γεμάτο από κρασί. Ο άνθρωπος, πού του 
το έδωσε, του είπε: Λάβε και πιες το. Πράγματι, ο μακάριος Αναστάσιος το ήπιε το κρασί. Τότε δε του φάνηκε στην γεύση πολύ καλό, ώστε αισθάνθηκε στην ψυχή του και κάποια 
γλυκύτητα. Κατάλαβε ο Άγιος Αναστάσιος, προτού ξυπνήσει, ότι ο Θεός με το όραμα αυτό, του έδειξε το μαρτύριο, πού επρόκειτο να του κάμουν. Όταν ξύπνησε με δάκρυα ο 
Αναστάσιος πήγε και έπεσε στα πόδια του δασκάλου του και τον παρακαλούσε να προσευχηθεί γι αυτόν, διότι το τέλος της ζωής του πλησιάζει. Του διηγήθηκε κατόπιν το όραμα 
του αλλά δεν του φανέρωσε την επιθυμία του ότι θέλει να μαρτυρήσει μήκως ο δάσκαλος του τον εμποδίσει.

Πηγαίνει για το Μαρτύριο
Η ψυχή του ποθούσε το μαρτύριο. Σε λίγο όμως, χωρίς να πάρει μαζί του ούτε άρτους, ούτε αργύριο, ούτε άλλο ιμάτιο εκτός από αυτό πού φορούσε, έφυγε κρυφά από το 
Μοναστήρι. Φεύγοντας από το Μοναστήρι, ήλθε στην Καισαρεία της Παλαιστίνης. Εκεί ήταν ο ναός της Αειπαρθένου Θεοτόκου. Στον ναό αυτό ο Άγιος έμεινε επί δύο ημέρες 
προσευχόμενος. Ζητούσε να τον οδηγήσει σύμφωνα με το συμφέρον της ψυχής του. Ύστερα ήλθε στο ναό της Άγιας Ευφημίας.

Ελέγχει τους μάγους και φυλακίζεται
Εκεί όμως είδε μερικούς μάγους από την Περσία, οι οποίοι έκαμαν μάγια και μάντευαν σαν δηλ. σαν τα σημερινά σατανικά μέντιουμ. Ο Άγιος κινούμενος από θείο ζήλο του 
ήλεγξε αυστηρά και τους είπε: «Αυτά, τα οποία κάμνετε εσείς τώρα, τα έκανα κι εγώ. Όταν όμως γνώρισα την αληθινή πίστη του Χριστού, έτρεξα και καθαρίστηκα με το Άγιο 
Βάπτισμα. Έκτοτε εγκατέλειψα και μίσησα, τα έργα αυτά του Διαβόλου. Το ίδιο συμβουλεύω να κάνετε κι εσείς και χωρίς καμία αναβολή μάλιστα. Μακριά απ τον Σατανά...». 
Προσπαθούσε έτσι να τους φέρει σε μετάνοια.
Εκείνη την στιγμή όμως, κι ενώ ακόμη συζητούσε ο Αναστάσιος με τους μάγους, συνέβη το έξης: Εκεί κοντά ήσαν κι άλλοι Πέρσες, οι οποίοι υπηρετούσαν μαζί με τον Άγιο 
στρατιώτες στην πατρίδα του, την Περσία. Αυτοί, λοιπόν, μόλις τον είδαν, τον γνώρισαν όρμησαν σαν λύκοι άγριοι κατ’ επάνω του. Τον άρπαξαν βάναυσα και τον έρριξαν βίαια 
στην φυλακή.
Στην φυλακή ο Άγιος καθόταν, ώσπου να έλθει ο άρχοντάς των Μαρσαβανάς, για να τον εξετάσει, διότι απουσίαζε από την Καισάρεια.



Μπροστά στον Μαρσαβανά
Όταν λοιπόν ήλθε ο τύραννος, του πήγαν μπροστά του τον Άγιο για ανακρίσεις. Ο Άγιος δεν τον προσκύνησε, όπως είναι συνήθεια στους Πέρσες, αλλά στάθηκε όρθιος, 
χωρίς φόβο, φανερώνοντας έτσι την Ελευθερία της ψυχής του. Ο Μαρσαβανάς προσπάθησε στην αρχή με διάφορες κολακείες να τον κάνει να αρνηθεί τον Χριστό. Ο Άγιος 
όμως αδιαφορούσε για τα λόγια του τυράννου.
Τότε ο σκληρός τύραννος, διέταξε να βάλουν στο ένα πόδι του και στο λαιμό του μια σιδερένια αλυσίδα. Διέταξε έπειτα να σηκώνει λιθάρια και να τα ανεβάζει στο τειχόκαστρο. 
Αλλά δεν έφθαναν μόνον αυτά. Οι συμπατριώτες του τον κτυπούσαν, τον χλεύαζαν και του ξερίζωναν τα γένια του, του έκαναν διάφορα άλλα μαρτύρια. Όλα αυτά ο Άγιος τα 
υπέμεινε με μεγάλη υπομονή και χαρά. Οι ονειδισμοί χάριν του Χριστού ήταν για τον Άγιο, εγκώμια.
Ύστερα από όλα αυτά ο τύραννος άρχισε να τον ανακρίνει πάλι, φοβερίζοντας να τον στείλει στον βασιλέα, για να τον βασανίσει περισσότερο και σκληρότερα. Αλλά ο Άγιος 
δεν υποχωρούσε. Παρέμενε στερεός και ασάλευτος στην πίστη του Χριστού μας. Τότε διέταξε ο άρχων να τον ξαπλώσουν κάτω στο χώμα και να τον κτυπούν άσπλαχνα. 
Ξαπλωμένος, όπως ήταν, δεχόταν από τους δήμιους ξυλοδαρμούς με αξιοθαύμαστη καρτερικότητα. Αν και δεν ήταν δεμένος εν τούτοις ελάχιστα κουνήθηκε από την θέση του. 
Και όλα αυτά τα βασανιστήρια, πού προκαλούσαν αβάστακτους πόνους, ο Άγιος Αναστάσιος τα υπέμεινε, χωρίς γογγυσμούς, αλλά αντιθέτως με μεγάλη χαρά, διότι περίμενε να 
απόλαυση την μέλλουσα μακαριότητα.
Ο τύραννος κατόπιν τον έριξε στην φυλακή, ελπίζοντας, ότι ο Άγιος θα φοβηθεί, θα μετανοήσει και θα αρνηθεί τον Χριστό. Όταν πέρασαν πολλές ημέρες, τον έβγαλαν από την 
φυλακή και του είπαν να προσφέρει θυσία στα είδωλα, όπως έκαμναν κι αυτοί. Και ο Άγιος του είπε:
Ω! της ανοησίας σου! Πώς είναι δυνατόν να με διατάζεις να προσκυνήσω τη φωτιά, τα βουνά, τα κτήνη και άλλα παρόμοια κτίσματα, ταλαίπωρε! Ο Θεός, άρχοντά μου, 
δημιούργησε τον άνθρωπο βασιλιά και αφέντη σε όλα αυτά, πού μου είπες να τα λατρεύσω, και να τα έχει υπόδουλα, και μόνο τον αληθινό Θεό, ο οποίος είναι δημιουργός 
των πάντων, να σέβεται και να λατρεύει.

Οι Αδελφοί τον ενισχύουν
Με αυτά και με άλλα λόγια αληθινά ο μάρτυς νίκησε τον τύραννο. Και επειδή δεν μπορούσε ν απαντήσει στον μάρτυρα, τον έβαλε στην φυλακή. Όλα όμως αυτά, πού συνέβησαν 
γύρω από τον Άγιο Αναστάσιο, τα έμαθε ο διδάσκαλος του. Για όλα αυτά χάρηκε και δόξασε τον Θεό. Συγκέντρωσε κατόπιν όλη την αδελφότητα, έκαμαν θερμή παράκληση για 
να τον δυναμώσει ο Χριστός να νικήσει τον τύραννο, και να πάρει τον στέφανο του μαρτυρίου. Κατόπιν του έστειλαν με δύο μοναχούς ενθαρρυντικά γράμματα, με τα οποία τον 
συμβούλευαν στοργικά να μη φοβηθεί την σκληρότητα του τυράννου, αλλά με ανδρεία και γενναιότητα να υπομένει όλα τα μαρτύρια, ώστε να τελειώσει νικηφόρα τον δρόμο, πού 
είχε αρχίσει. Όσες, μέρες βρισκόταν ο Άγιος στην φυλακή δεμένος, δεν άφηνε καμία νύχτα τον κανόνα του. Και όσο μπορούσε προσευχόταν, παρά τις πληγές και τις αλυσίδες 
πού τον δυσκόλευαν.

Τί είδε ο δήμιος Εβραίος
Μια νύχτα όμως καθώς έψελνε, τον άκουσε κάποιος δήμιος. Ο δήμιος αυτός ήταν στην θρησκεία Εβραίος, πλην όμως ήταν καλός. Αυτός, λοιπόν, βλέποντας τον Άγιο να 
κουβαλάει όλη την ημέρα λιθάρια και την νύχτα να μην κοιμάται, αλλά να προσεύχεται, τον θαύμαζε. Γι αυτό λοιπόν μια φορά έβαλε σε μια σχισμή, σε μια τρύπα της φυλακής τα 
μάτια του, για να δει τί κάνει ο Άγιος. Αλλά τι να δει! Βλέπει θαύμα εξαίσιο. Είδε μερικούς ασπροφορεμένους να φορούν αρχιερατικές στολές. Όλοι δε αυτοί να βρίσκονται γύρω 
από τον Άγιο και τα πρόσωπά τους να λάμπουν σαν τον ήλιο. Κατά τον ίδιο τρόπο ήταν ντυμένος και ο Άγιος Αναστάσιος, τον οποίο θύμιαζε κάποιος νέος, πού στεκόταν 
μπροστά στον Άγιο σαν διάκονος.
Μόλις είδε αυτά τα ουράνια πράγματα ο Εβραίος, θέλησε να πάει να ξυπνήσει κάποιο σύντροφο του, πού ήταν Χριστιανός και έπαρχος της Σκυθοπόλεως. Στάθηκε όμως 
αδύνατο να φύγει από την θέση του. Δεν μπορούσε να κουνήσει, ούτε πόδια, ούτε χέρια, από την έκπληξη του θαύματος ή και κατά παραχώρηση Θεού, διά να οικονομήσει 
κάτι άλλο καλλίτερο.
Αφού πίεσε τον εαυτό του, κατόρθωσε να πάει στον πλησίον του, όπου του διηγήθηκε όλα αυτά, πού είδε. Όταν άκουσε αυτά ο άλλος, πήγε να δει και αυτός. Πλην όμως 
δεν είδε τίποτε; Και διά να μη στερηθεί τα όσα είδε αυτός άρχισε να του τα διηγείται όλα με κάθε λεπτομέρεια.



Στο Βασιλέα Χοσρόη
Αφού είδε ο τύραννος, ότι ο Άγιος δεν πρόκειται ν’ αλλάξει με κανένα τρόπο γνώμη, παίρνει αλυσίδες και μαζί με δύο άλλους Χριστιανούς τον δένει. Διατάζει έπειτα τους δήμιους 
να τον παραδώσουν στον βασιλιά. Πολλοί Χριστιανοί με δάκρυα τους ακολουθούσαν. Προσευχόντανε στον Κύριο να τους δίνη μέχρι τέλους δύναμη. Τον Άγιο τον ακολουθούσε 
και ένας από τους δυο μοναχούς, τους οποίους είχε στείλει ο γέροντας του, για να τον υπηρετείσουν στα αναγκαία και να βλέπει όλα τα μαρτύρια του για να τα διηγηθεί υστέρα 
στους μοναχούς. Από τις πόλεις πού περνούσε ο Άγιος, όλοι οι χριστιανοί πήγαιναν και τον προϋπαντούσαν και τέλος με μεγάλη τιμή και ευλάβεια τον αποχαιρετούσαν. Αλλά ο 
Άγιος από μεγάλη ταπείνωση δεν δεχόταν τις τιμές αυτές και μάλιστα λυπότανε γι αυτό. Από τον ποταμό Τίγρη έγραψε στον Αρχιερέα της Ιεραπόλεως, δύο γράμματα. Με αυτά 
τον παρακαλούσε να προσευχηθεί στον Κύριο, για να του δίνη δύναμη και υπομονή, ώστε να δυνηθεί να τελειώσει τον δρόμο της αθλήσεως. Τέλος έφθασαν και στην Περσίδα. 
Εκεί ο μεν Άγιος μπήκε στην φυλακή, ο δε μοναχός πού τον ακολουθούσε, έμεινε σε κάποιο σπίτι Χριστιανικό. Σε λίγες μέρες πληροφόρησαν τον βασιλιά Χοσρόη σχετικά με 
τον Άγιο. Ο βασιλιάς διέταξε να τον οδηγήσουν μπροστά του.

Νέα Μαρτυρία
Ο άρχοντας βλέποντας, ότι δεν κατόρθωσε, ούτε με κολακείες ούτε με φοβέρες, να κάμει τίποτε, διέταξε να τον κτυπήσουν αλύπητα με ράβδους. Ύστερα ο τύραννος, διέταξε 
και του έβαλαν στα πόδια του ξύλα. Τον ξάπλωσαν ανάσκελα και μερικοί χειροδύναμοι, έσφιγγαν τα ξύλα με όλη τους την δύναμη. Με τέτοια βασανιστήρια ο μάρτυς του Χριστού 
βασανιζόταν ώρες ολόκληρες.
Κάποιος Χριστιανός, πού τον λέγανε Σελλάριο, και ο οποίος φύλαγε τους φυλακισμένους Χριστιανούς, άφησε τον υπηρέτη του μάρτυρος να πηγαίνει ελεύθερα στη φυλακή, 
και να τον υπηρετεί. Πολλοί δε χριστιανοί πήγαιναν στον φυλακισμένο μάρτυρα και έπεφταν στα πόδια του. Του φιλούσαν τα δεσμά του και ζητούν την ευλογία του. Αλλά ο Άγιος, 
στολισμένος με την ταπεινοφροσύνη, τους εμπόδιζε. Δεν ήθελε τον ανθρώπινο έπαινο.
Μετά από λίγες ημέρες έβγαλαν τον Άγιο από την φυλακή. Ο βασιλιάς διέταξε έναν δικαστικό άρχοντα να τον ανακρίνει ξανά. Βλέποντας ο τύραννος ότι ο Άγιος δεν αλλάζει με 
οργή διέταξε τους δήμιους και τον κτυπούσαν με ρόπαλα, όπως και προηγουμένως. Βλέποντας όμως, ότι ούτε με τα ρόπαλα έβγαζε αποτέλεσμα, τον έκλεισε ξανά στην φυλακή. 
Έπειτα από λίγες μέρες ο τύραννος προσπάθησε πάλι με κολακείες και με φοβέρες, να κάμει τον Άγιο ν’ αρνηθεί τον Χριστό και να θυσιάσει στα είδωλα. Ο Άγιος με θαυμαστή 
σταθερότητα, έμεινε ακλόνητος στην πίστη του Χριστού μας. Με θυμούς με νεύρα και φωνές διέταξε ο τύραννος να τον βασανίσουν. Στο πόδι του Αγίου έδεσαν ένα πελώριο 
λιθάρι, και από το ένα χέρι του τον κρέμασαν επί δύο ώρες, ώστε να σπάσουν βιαίως τα μέλη του σώματος του. Ο Άγιος, με την βοήθεια του Χριστού, βάσταξε γενναίως και το 
οδυνηρό αυτό μαρτύριο. Ο άρχοντας βλέποντας να χάνονται οριστικά οι ελπίδες του στην προσπάθειά του ν’ αλλάξει γνώμη ο Άγιος, πήγε στον βασιλιά και του είπε:
—Βασιλιά μου, σε συμβουλεύω να μη προσπαθήσεις περισσότερο, διότι με τόσα μαρτύρια αυτός ο άνθρωπος δεν άλλαξε γνώμη. Δεν είναι εύκολο να νικήσουμε τον Αναστάσιο.



Τον θανατώνουν με άλλους 70 Χριστιανούς
Ο Βασιλιάς μόλις άκουσε αυτά αγρίεψε και διέταξε να τον θανατώσουν, μαζί με τους άλλους Χριστιανούς. Πράγματι! Πήγαν στην φυλακή και έβγαλαν μαζί με τον Άγιο και άλλους 
Χριστιανούς, 70 τον αριθμό. Όλους αυτούς τους πήγαν κοντά στο ποτάμι. Εκεί με ένα σχοινί τους έπνιγαν μπροστά στα μάτια του Αγίου και χασκογελώντας μακάβρια, λέγανε 
στον Άγιο Αναστάσιο:
—Γιατί δεν κάμνεις το θέλημα του βασιλιά, παρά προτιμάς τον μαρτυρικό θάνατο;
Ο Άγιος όμως αφού πρώτα ευχαρίστησε τον Θεό, πού τον αξιώνει να μαρτυρήσει, όπως ακριβώς επιθυμούσε, διά το όνομά του, είπε στον τύραννο:
—Εγώ τύραννε, ποθούσα για την αγάπη του Χριστού, να τεμαχισθεί το σώμα μου, σε μικρά - μικρά κομματάκια. Επιθυμούσα να είναι ο θάνατος μου πικρότατος και γεμάτος 
από πόνους φρικτούς. Δυστυχώς βλέπω το αντίθετο. Θα με θανατώσετε χωρίς βάσανα και πόνους. Σ’ ευχαριστώ, Χριστέ μου, πού θανατώνομαι χωρίς φρικτούς πόνους.
Αυτά είπε ο μακάριος Αναστάσιος και έκλινε το κεφάλι του. Οι δήμιοι με ένα ξίφος του το έκοψαν. Την Αγία κεφαλήν του Αγίου, οι δήμιοι, την πήγαν στον βασιλιά για να 
διαπιστώσει και ο ίδιος τον θάνατον του Αναστασίου.
Η ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου οσιομάρτυρα Αναστασίου του Πέρσου, έγινε το 638μ.Χ., δέκα χρόνια μετά το μαρτυρικό του τέλος και η οποία εορτάζεται από την Εκκλησία 
μας στις 24 Ιανουαρίου. Κατά τους Συναξαριστές, κάποιος επίσκοπος Ρωμαίος πήγε στην Περσία και μετακόμισε τα Ιερά Λείψανα του Αγίου στην Καισαρεία της Παλαιστίνης, 
τη δε κάρα του μετέφερε στη Ρώμη.

Το Λείψανο του θαυματουργεί
Ο Σελλάριος πήγε να πάρει το λείψανο του Αγίου, αλλά οι δήμιοι δεν τον άφησαν. Τα παιδιά όμως του Ιεσδίν, έδωκαν πολλά χρήματα και πήραν την άδεια να πάνε κρυφά να το 
πάρουν. Πράγματι, τα παιδιά μαζί με τον μοναχό, πού υπηρετούσε τον Άγιο, πήγαν στον τόπο του μαρτυρίου και ώ του θαύματος! Το Λείψανο του Αγίου Αναστασίου τα σκυλιά 
δεν το έτρωγαν, ούτε το πλησίασαν καθόλου. Με μεγάλη ευλάβεια πήραν το λείψανο του Αγίου, πήγαν και το έθαψαν στο Μοναστήρι του Αγίου Σεργίου. Ήταν το δέκατον 
έβδομον έτος της βασιλείας του Ηρακλείου, στις 22 Ιανουαρίου.
Ο αδελφός, πού πολλές φορές είχε σταλεί για να υπηρετήσει τον Άγιο Αναστάσιο, αφού τον έθαψε στο Μοναστήρι του Αγίου Σεργίου έφυγε από λίγο καιρό να επιστρέψει στον 
Μοναστήρι του. Κοντά του έφερνε και το μοναχικό του Αγ. κολλόβιον, δηλ. τον μανδύα!. Διηγήθηκε τότε στον ηγούμενο και στους άλλους μοναχούς όλα. Στο Μοναστήρι, πού 
θάψαμε το Άγιο λείψανο, ήταν ένας νέος μοναχός, πού είχε πονηρό και κακό δαιμόνια. Ο Ηγούμενος του Μοναστηριού πήρε το κολλόβιο του Αγίου και το φόρεσε στο 
δαιμονισμένο μοναχό. Τότε αμέσως, όπως φεύγει το σκοτάδι από το φώς, έτσι έφυγε και το δαιμόνιον από τον μοναχό αυτόν. Δεν μπορούσε ο διάβολος να υποφέρει την 
αγιότητα του μαρτυρικού ράσου.

ΠΗΓΗ:http://xristianos.gr





Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ!!! ΚΕΡΑΣΤΕΙΤΕ!!

Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΟΥ Κ ΕΓΩ ΣΑΣ ΚΕΡΝΑΜΕ!!

ΤΟΥΡΤΙΤΣΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ;

                                          ΣΟΚΟΛΑΤΕΝΙΟ ΓΛΥΚΙΣΜΑ ΜΕ ΚΑΡΥΔΙΑ;


                                   Ή ΜΗΠΩΣ ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ ΦΡΑΟΥΛΑ ΚΑΙ ΠΟΤΟ;




ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ-Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ

ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ
(Εορτάζεται στις 17 Ιανουαρίου)
Toυ Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα
πηγή:http://www.parembasis.gr
Ο άγιος Αντώνιος, ο καθηγητής της ερήμου, είναι από τους λίγους που έλαβαν την προσωνυμία μέγας. Πραγματικά, υπήρξε μέγας αθλητής του πνευματικού στίβου και θριαμβευτής στους αγώνες εναντίον της πλάνης, της αμαρτίας, του διαβόλου και των πολυμόρφων παθών. Ο βίος του, που συνεγράφη από έναν άλλον μέγα, τον σύγχρονό του άγιο Αθανάσιο, Αρχιεπίσκοπο Αλεξανδρείας, είναι υπερθαύμαστος και αξιοζήλευτος. Η μελέτη του πρέπει να αποτελή εντρύφημα όλων εκείνων, οι οποίοι ποθούν να βιώσουν το μεγαλείο της κατά Χριστόν ζωής.
Ο μέγας Αντώνιος με την άσκηση και την αδιάλειπτη προσευχή έφθασε στην κορυφή της πνευματικής ζωής και απέκτησε την αληθινή σοφία. "Ονομάζει τον εαυτό του "ιδιώτην" και ήταν αγράμματος, είχε όμως διδάσκαλον την άνωθεν σοφίαν του Πνεύματος. Από την σοφία αυτή φωτισμένος και εμπνευσμένος έδωκε σοφότατες αποκρίσεις σε διαφόρους Χριστιανούς, που ζητούσαν να ωφεληθούν ψυχικά, όπως φαίνεται σε πολλά μέρη των "Γεροντικών" βιβλίων. Εκτός από αυτές άφησε και τα "εκατόν εβδομήκοντα κεφάλαια", που περιλαμβάνονται στην "Φιλοκαλία" και προσφέρουν μεγάλη ωφέλεια σε όσους τα διαβάζουν".
Άσκηση ονομάζεται η προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος να εφαρμόζη το θέλημα του Θεού στην ζωή του. Η προσπάθεια να μεταμορφώση τα πάθη του, να καθαρθή από τα πάθη, για να μπορέση να αγαπήση "εξ όλης ψυχής και καρδίας", τον Θεό και τον άνθρωπο. Γιατί είναι αδύνατο να αγαπά αληθινά όποιος εξουσιάζεται από τα πάθη και κυρίως από την φιλαυτία, που καταδυναστεύει τον άνθρωπο και κάνει την ζωή του δύσκολη. Φιλαυτία είναι η άλογη αγάπη προς τον εαυτό μας και από αυτήν, ως από μητέρα, γεννώνται όλα τα άλλα πάθη, όπως της υπερηφανείας, της κενοδοξίας, της φιληδονίας, της φιλαργυρίας κ.λ.π.
Στις ημέρες μας, συχνά γίνεται λόγος για την αγάπη, την ειρήνη και την φιλία μεταξύ των ανθρώπων και των λαών και για άλλα παρόμοια. Καλά είναι όλα αυτά, αλλά το ερώτημα είναι πώς μπορεί κανείς να αγαπά τους άλλους και να ειρηνεύη μαζί τους, την στιγμή που είναι υποδουλωμένος στα πάθη και δεν μπορεί να ειρηνεύση με τον ίδιο τον εαυτό του; Η αγάπη, κατά τον άγιο Μάξιμο τον ομολογητή, είναι έκγονος απαθείας. Δηλαδή γεννάται και αυξάνεται μέσα σε μια καρδιά, η οποία έχει καθαρθή ή τουλάχιστον αγωνίζεται επίμονα και επίπονα να καθαρθή από τα πάθη. Τότε η αγάπη είναι ανιδιοτελής και ανθεκτική στις αντιξοότητες και τις δυσκολίες. Δεν έχει ημερομηνία λήξης, αλλά διαρκεί και πέραν του τάφου, είναι "συνομήλικη με τους αιώνες". Αντίθετα, η εμπαθής αγάπη είναι ψεύτικη και διαρκεί όσον καιρό είναι σε θέση να υπηρετή και να τρέφη ή να τρέφεται από τα πάθη. Και πώς είναι δυνατόν να έχη αντοχή και διάρκεια, αφού οι συνθήκες ζωής αλλάζουν, τα συμφέροντα μεταβάλλονται και το ανθρώπινο σώμα φθείρεται και αλλοιώνεται;
Το μεγαλύτερο πρόβλημα των μεταπτωτικών κοινωνιών είναι τα ανθρώπινα πάθη. Τα εμπαθή άτομα προξενούν τεράστια προβλήματα στο οικογενειακό και το κοινωνικό τους περιβάλλον, αλλά και πολέμους και ακαταστασίες σε ολόκληρο τον κόσμο, όταν πρόκειται για άτομα που κατέχουν αξιώματα και εξουσία. Όπως τονίζει και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος: "Η αμαρτία έχει κοινωνικές προεκτάσεις. Τα αρρωστημένα άτομα αρρωσταίνουν τους κοινωνικούς θεσμούς και στην συνέχεια οι κοινωνικοί θεσμοί αρρωσταίνουν περισσότερο τα άτομα". Επομένως, η αλλαγή των ανθρωπίνων κοινωνιών προς το καλύτερο, ή μάλλον η εξανθρώπισή τους, προϋποθέτει την πνευματική αναγέννηση των μελών τους, η οποία μπορεί να γίνη με την άσκηση, την προσευχή, την μυστηριακή ζωή και γενικότερα με την υπακοή στην Εκκλησία και τους εκκλησιαστικούς θεσμούς.
Ο άγιος Αντώνιος με τους σκληρούς αγώνες του εναντίον των πνευμάτων της πονηρίας και της υπερηφανίας, απέκτησε την υψοποιό ταπείνωση. Εν τούτοις ο Θεός του απεκάλυψε ότι υπάρχει κάποιος υποδηματοποιός στην Αλεξάνδρεια, που τον έχει ξεπεράσει στην πνευματική ζωή και τον απέστειλε να διδαχθή το πνευματικό έργον εκείνου. Και όπως σημειώνει ο Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ: "Έμαθεν εξ αυτού να σκέπτηται ενδομύχως: "Οι πάντες σώζονται, εγώ δε μόνος απόλλυμαι"". Τον λόγον αυτό μπορούν να τον αντέξουν μόνον εκείνοι, που έχουν κατακτήσει το ακρότατον ύψος της ταπεινοφροσύνης.
Η ταπεινοφροσύνη είναι μητέρα της αγάπης και όλων των άλλων αρετών. Ο Όσιος αγαπούσε θυσιαστικά τους πάντες και προσευχόταν για ολόκληρη την οικουμένη. Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούσε με τους ανθρώπους και ιδιαίτερα με τους πονεμένους ανθρώπους. Με την αρχοντική του αγάπη τους παρηγορούσε αληθινά και τους στήριζε. Επισκέφθηκε κάποτε έναν θεολόγο - συγγραφέα, τον Δίδυμο, που ήταν τυφλός, αλλά όπως φαίνεται είχε ανοικτά τα μάτια της ψυχής του καί, μεταξύ άλλων, του είπε: "Μη σε στενοχωρεί και μη σε ταράζει, Δίδυμε, το γεγονός ότι σού λείπουν τα σωματικά μάτια. Διότι σού λείπουν τέτοια μάτια, με τα οποία βλέπουν οι μυίγες και τα κουνούπια. Εσύ έχεις τέτοια μάτια, με τα οποία βλέπουν οι άγγελοι, με τα οποία ο Θεός καθοράται και το αυτού φως καταλαμβάνεται". Το περιστατικό αυτό φανερώνει τον τρόπο ποιμαντικής των Αγίων. Δεν απογοητεύουν και δεν απελπίζουν τους ανθρώπους, αλλά αντίθετα τους αυξάνουν την αγάπη για την ζωή, την κατά Χριστόν ζωή, αποδιώχνουν από την ψυχή τους την καταχνιά, αυξάνουν την χαρά, δυναμώνουν την πίστη, θεριεύουν την ελπίδα.
Θα ήθελα να περατώσω το άρθρο αυτό με την συμβουλή - προτροπή του αγίου Αντωνίου: "Είναι ανάγκη να τρέχωμε να θεραπεύωμε τα πάθη της ψυχής, γιατί μέλλουμε να κριθούμε κατά πρόσωπον Θεού, για να μη βρεθούμε (εκεί) τιποτένοι ή καταγέλαστοι".

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013

ΓΛΥΚΕΕΕΕΣ...ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ, ΜΕΡΕΣ, ΣΤΙΓΜΕΣ Κ ΕΙΚΟΝΕΣ!!


ΕΝΑ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΦΙΛΗ ΤΗ ΧΡΥΣΟΥΛΑ (http://diaxirosxrysa.blogspot.gr)
ΠΟΥ ΜΟΥ ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΕ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΩΣ.Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ!
ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΛΗ ΜΟΥ!!


ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ (ΚΥΡΙΩΣ ΤΙΣ 2 ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΧΡΟΝΙΕΣ) Η ΑΚΟΥΡΑΣΤΗ VALIA ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΔΟΘΕΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΙΝΕΣ ΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΦΑΓΗΤΑ ΚΑΙ ΓΛΥΚΑ!!ΕΛΛΕΙΨΗ ΧΡΟΝΟΥ ΥΠΗΡΧΕ ΜΕΓΑΛΗ (ΛΟΓΩ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΚΑΤΑΣΤΑΤΟΥ ΩΡΑΡΙΟΥ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ) ΑΛΛΑ Η ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ....ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ!!ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΥΧΟΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΒΡΙΣΚΑ ΧΡΟΝΟ ΓΙ ΑΥΤΗΝ!!ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΜΟΥ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ;(στην κουζίνα εννοούσε) Ο ΤΑΣΟΣ ΑΠΑΝΤΟΥΣΕ: ΤΟ MASTER CHEF ΤΗΣ VALIAS!!!ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΛΕΙΠΩ ΘΑ ΣΤΕΙΛΩ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΚΕΙ ΓΙΑΤΙ ΕΔΩ ΧΑΡΑΜΙΖΕΤΑΙ...!!!(ευτυχώς για το δικό μου το παιδί τουλάχιστον οι δυσκολίες που υπάρχουν λόγω κρίσης δεν τον έχουν  κάνει να χάσει το χιούμορ του...και καλά κάνει, γιατί είναι μια πολύ σημαντική περίοδο για το δικό του μέλλον λόγων πανελληνίων εξετάσεων, και πιστεύω  κανένα γεγονός δεν πρέπει να φρενάρει τα όνειρα και τους στόχους ενός εφήβου)



ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ Η ΚΟΥΖΙΝΑ ΜΟΥ ΕΓΙΝΕ......
........ ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ ΠΑΛΙ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ,ΑΦΟΥ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΩ ΤΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΕΧΙΖΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ....ΕΕΕΕ ΝΑ ΒΓΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ...ΠΡΟΣ ΤΟ ΖΕΙΝ...ΤΙ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ ΠΛΕΟΝ ΔΗΛΑΔΗ ΑΛΛΑ ΤΕΛΩΣ ΠΑΝΤΩΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΑΠ ΟΣΟ ΓΝΩΡΙΖΩ!!!
ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ ΚΑΡΔΙΑ  ΜΕ ΚΑΡΥΔΙ Κ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ   
                                                                             ΑΠΛΗ 

 
ΤΑΨΙΑ ΦΟΡΜΕΣ ΚΑΖΑΝΙΑ....ΟΛΑ ΕΠΙ ΠΟΔΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΧΤΟΥΝ ΤΑ ΓΛΥΚΑ....


ΟΙ  ΣΟΚΟΛΑΤΕΝΙΕΣ ΤΑΡΤΕΣ ΣΕ ΜΙΚΡΕΣ Η ΜΕΓΑΛΕΣ ΦΟΡΜΕΣ
 ΕΤΟΙΜΕΣ ΝΑ ΓΕΜΙΣΤΟΥΝ.....
 ΜΕ ΤΗ ΣΟΚΟΛΑΤΕΝΙΑ ΓΕΜΙΣΗ....

ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΚΟΣΜΗΘΟΥΝ  ΜΕ ΤΑ ΑΝΑΛΟΓΑ....ΚΕΡΑΣΑΚΙΑ Ή 
                                     ΤΑ ΣΟΚΟΛΑΤΕΝΙΑ ΣΧΕΔΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΡΑΟΥΛΕΣ...

ΑΛΛΑ ΓΛΥΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΑΛΛΑ ΓΛΥΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΡΕΒΕΓΙΟΝ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΤΟΝΙΑΣ
ΑΛΛΑ ΓΛΥΚΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ...ΣΩΣΤΟ ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙΚΟ ΜΟΥ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ!!!!

ΠΙΤΑ ΜΕ ΤΗ ΓΕΜΙΣΗ ΤΗΣ ΓΑΛΟΠΟΥΛΑΣ
ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΜΕ ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΟΥ ΠΑΡΛΙΑΡΟΥ ΣΚΕΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΓΕΜΙΣΗ ΚΑΡΥΔΙΟΥ


ΜΕΤΑ ΤΟ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΟΜΑΙ Κ ΛΕΩ: ΠΩΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ"ΟΧΙ", ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΩ ΑΙΩΝΙΟ ΠΑΙΔΙ  ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΙΝΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ!!!



ΟΙ ΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ ΜΟΥ ΞΕΚΙΝΑΝΕ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ  ΑΠΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ (ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ ΤΟΝ ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΗ) ΜΕ ΤΟ ΣΤΟΛΙΣΜΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ ΜΑΣ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟ ΜΕ ΒΟΗΘΑΕΙ ΣΤΟ ΣΤΟΛΙΣΜΑ ΤΟΥ!ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ Η ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΜΟΥ ΦΥΣΗ ΣΤΟ ΣΤΟΛΙΣΜΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ...
ΣΑΝ ΤΗΝ ΝΥΦΗ ΣΤΟΛΙΣΜΕΝΟ.....ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ!!
ΕΓΡΑΨΑ ΜΕΓΑΑΑΛΟ ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗ....Κ ΦΥΣΙΚΑ ΑΦΗΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ Κ ΤΗΝ ΑΝΑΑΑΛΟΓΗ ΚΑΛΤΣΑ....!!!!


ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΖΩ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ ΓΙΑΤΙ ΕΙΠΑΜΕ Μ ΑΡΕΣΕΙ!!ΟΣΟ ΜΕ ΕΒΛΕΠΕ Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΑΝΑΡΩΤΙΟΤΑΝ ΠΟΥ ΤΗ ΒΡΙΣΚΩ ΤΟΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ..."ΚΑΤΣΕ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΟΥ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΕΙΣ" ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ ΚΑΘΕ ΤΟΣΟ ΑΛΛΑ ΑΜΑ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΙΓΜΗ... ΔΕΝ ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΙΓΜΗ!!!ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ!!Κ ΑΣ ΕΙΣΑΙ ΠΝΙΓΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ....ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΠΙΤΙ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!

...ΜΕΤΑ ΕΠΙΔΙΔΟΜΑΙ ΣΕ ΕΥΡΕΣΗ ΣΥΝΤΑΓΩΝ ΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ...ΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΕΣ ΜΟΥ ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΕΣ ΓΛΥΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΤΟΥΣ!!ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΥΝΤΑΓΩΝ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ!!!ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΓΛΥΚΟ Η ΦΑΓΗΤΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ....Η ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΜΑΓΕΙΡΙΣΣΑ Η ΜΑΓΕΙΡΑΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΤΥΛ ΚΑΙ ΤΡΟΠΟ....ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΓΟΥΣΤΑ!!!





ΤΑΡΤΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ ΜΕ ΣΟΚΟΛΑΤΕΝΙΑ ΓΕΜΙΣΗ!!!
  


                                                                    ΔΕΝ ΑΦΗΝΩ ΠΟΤΕ ΠΑΡΑΠΟΝΕΜΕΝΟΥΣ  ΤΟΥΣ  ΜΙΚΡΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ...
                                        ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΚΑΠΕΛΑ ΤΟΥ ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ....

                             ....ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΡΑΒΔΑΚΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ!!                                            

ΠΑΡΑΠΟΝΕΜΕΝΑ ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΑΝ....ΟΥΤΕ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΟΜΩΣ......!!!!
ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥΣ!!
ΚΑΤΙ ΕΦΕΡΕ ΚΑΙ Σ ΑΥΤΑ Ο ΑΗ ΒΑΣΙΛΗΣ!!!


ΣΟΚΟΛΑΤΕΝΙΟ ΓΛΥΚΙΣΜΑ ΜΕ ΚΑΡΥΔΙ

ΑΛΜΥΡΑ ΤΥΡΟΠΙΤΑΚΙΑ ΧΩΡΙΣ ΦΥΛΛΟ



 

ΤΑΡΤΑΚΙΑ, ΣΟΚΟΛΑΤΑΚΙΑ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΜΠΙΣΚΟΤΑΚΙΑ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΓΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙΦΗΜΑ ΚΟΥΛΟΥΡΙΑ ΜΕ ΓΕΜΙΣΗ ΠΙΤΣΑΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗΣ ΕΛΕΝΑΣ (http://syntageskardias.blogspot.gr/)
ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΘΡΑΥΣΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΡΑΠΕΖΙ ΠΟΥ ΚΑΝΩ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ Η ΣΕ  ΦΙΛΙΚΑ ΣΠΙΤΙΑ  ΠΟΥ ΤΑ ΠΡΟΣΦΕΡΩ!

 ΠΩ ΠΩ ΠΟΣΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ....ΓΙΑ ΜΠΙΣΚΟΤΑ, ΓΙΑ ΚΟΡΜΟΥΣ, ΓΙΑ ΤΑΡΤΕΣ, ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΛΟΠΟΥΛΑ, ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ,ΓΙΑ ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ ΜΕ ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ, ΓΙΑ ΔΙΠΛΕΣ...ΑΑΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑ ΦΕΤΟΣ ΝΑ ΦΤΙΑΞΩ....ΜΙΚΡΟ ΚΑΚΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΤΟΥ 2013 ΦΥΣΙΚΑ!!!ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΑ ΦΑΓΗΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΛΜΥΡΕΣ  ΠΙΤΕΣ ΤΑ ΚΑΝΑΠΕΔΑΚΙΑ ΤΙ ΝΑ ΠΩ...ΤΡΕΛΛΑΜΟΣ!!
 ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΕΦΤΙΑΞΑ ΚΑΙ ΓΕΜΙΣΤΗ ΓΑΛΟΠΟΥΛΑ ΚΑΙ ΟΣΗ ΓΕΜΙΣΗ ΠΕΡΙΣΣΕΨΕ            
                                                                  ΤΗΝ ΕΚΑΝΑ ΠΙΤΑ

ΚΕΙΚ ΚΑΡΥΔΑΣ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ


Η ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗ ΠΙΤΑ ΜΑΣ


          ΜΠΟΥΚΙΤΣΕΣ ΓΑΛΑΚΤΟΣ, ΚΑΡΥΔΑΣ ΚΑΙ ΑΣΠΡΗΣ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ ΜΕ ΓΕΜΙΣΗ
                                                            ΜΠΙΣΚΟΤΑ ΟΡΕΟ

ΡΑΒΑΝΙ  ΣΚΕΤΟ ΚΑΙ ΜΕ ΣΙΡΟΠΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ
                     



ΑΝ  ΚΑΙ  ΤΑ ΕΘΙΜΑ- ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ  ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΞΕΣΤΟΛΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΩΝ  ΘΕΦΑΝΕΙΩΝ....ΕΓΩ ΤΟ ΕΧΩ ΠΑΡΑΤΕΙΝΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ...ΤΟΤΕ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ  ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΟΡΤΙΝΕΣ ΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙΚΟ!!!



ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΜΙΛΑΝΕ ΜΟΝΕΣ ΤΟΥΣ!!

                                                                 ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ
ΓΛΥΚΙΑ, ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ, ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ, ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!!


Ο ΤΥΧΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΙΤΑΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΛΥΚΙΑ Κ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ  ΧΡΟΝΙΑ!!!
ΚΑΛΟΤΥΧΟΣ ΝΑΝΑΙ!!!

 ΜΗΛΟΠΙΤΑ ΤΗΣ ΧΙΟΝΑΤΗΣ,ΚΑΡΥΔΟΦΛΟΓΕΡΕΣ,ΥΓΡΟ ΚΕΙΚ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ...ΟΛΑ ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ Κ ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΟΥ ΠΑΡΛΙΑΡΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΛΥΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ!!

ΑΛΜΥΡΑ ΤΥΡΟΠΙΤΑΚΙΑ ΧΩΡΙς ΦΥΛΟ,ΧΙΟΝΟΜΠΑΛΕΣ,ΓΛΥΚΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ!!!!!ΔΥΣΚΟΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ...????

 ΟΠΟΙΟ ΣΧΕΔΙΟ Κ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ....Η ΓΛΥΚΑ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ!!!!!

ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΚΑΙ ΓΛΥΚΟ ΔΩΡΑΚΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΑΚΙΑ ΜΟΥ
ΣΤΙΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΜΑΣ ΣΕ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ 

                              ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑ ΟΜΟΡΦΑ ΚΑΛΑΘΙΑ ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΝΑ
                                                        ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΤΑ ΔΩΡΑ ΜΟΥ!

     ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ 

                               ΧΡΟΝΙΑ ΓΕΡΑ

                                                       ΧΡΟΝΙΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ 

                                      ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!